Johnsatyricon

Als je wil groeien als webmaster -en ik heb het in het algemeen over cyberprojecten, niet specifiek over blogs-, dan is het belangrijk om je publiek te leren kennen.

De methode bij uitstek om dat te doen is een analyse van je statistieken. Elke fatsoenlijke site moet een teller hebben. Er is geen gebrek aan gratis, freeware tellers. Zo gebruik ik Belstat en Google Analytics. Vooral deze laatste is heel gesofisticeerd. Als je al wat ervaring hebt als webmaster, kan ik je ten zeerste aanraden om een Google Analytics account te nemen. Die levert je een schat op aan gegevens, die je toelaten om aan 'data-mining' te doen, d.i. je webstatistieken vanuit een veelheid van invalshoeken te bekijken.

Naast absolute gegevens over bezoekers en bezoeken, die uiteraard leuk zijn om jouw ego als webmaster een boost te geven (daar doen we het toch voor, niet?), is het belangrijkste analyse-instrument de informatie over de zoektermen die jouw bezoekers in Google en andere intikken, waardoor ze op jouw site geraken. Daarmee kan je een inzicht krijgen in de informatie- en/of entertainment-behoeften van je bezoekers.

Je zal ongetwijfeld zien dat jouw publiek niet homogeen is, dwz er bestaat niet zoiets als 'de' bezoeker van jouw site, tenminste dat is mijn ervaring. Je zal merken dat er verschillende doelgroepen zijn, of -om een marketingterm te gebruiken- verschillende segmenten.

Ik denk dat iedere webmaster of blogger een bepaald doelpubliek voor ogen heeft, zo van 'bij dat publiek wil ik scoren'. Als je die mensen kunt bereiken, kan je gelukkig zijn als webmaster, dan is jouw doel bereikt.

De realiteit is echter in veel gevallen anders. Je zal zien dat je site veel bezoekers aantrekt, die met een ander doel op jouw site terchtkomen dan jij voor ogen hebt. Zo bv. heb ik met deze blog Johnsatyricon onder andere een Humo-publiek voor ogen, jongvolwassenen tussen zeg maar 18 en 35 jaar, geschoold, alternatief en vrijgevochten, op zoek naar absurde Kamagurka-humor.

Wat merk ik nu? Dat ik het meest succes heb met bijdragen waarin gerefereerd wordt naar de meest primaire menselijke drift van de sexualiteit. Ik kan je op mijn communicantenzieltje zweren dat ik niet de bedoeling heb om van Johnsatyricon een verdoken +18-blog te maken, hoewel ik af en toe niet aan de verleiding kan weerstaan om 'stoute' bijdragen te brengen, maar dat is niet mijn hoofddoelstelling. Ik heb andere kanalen om sexueel uit te freaken.

Ik denk dat Johnsatyricon exemplarisch kan zijn voor mijn stelling dat jouw webproject niet altijd die effecten genereert die jij voor ogen hebt. Weet je wat mijn meest succesvolle bijdrage is? 'Ruth met de kale kut', een post uit de absolute beginperiode van mijn blog, uit oktober 2006. Ik ben beginnen bloggen met taalspelletjes, spelen met woorden, rijmelarij, wat ik niet eens poëzie zou durven noemen.

'Ruth met de kale kut' is verantwoordelijk voor niet minder dan één vijfde, d.i. 20% van mijn bezoekersaantallen! Om de lezer ervan te overtuigen dat het niet om een pornografische post gaat, maar om het spelen met woorden,  geef ik hem hier weer:

' T was in dat memorabele jaar
dat ik nog had aan mijn been
de beboste Marleen,
toen ik ontmoette
Ruth met de kale kut:
die gaf me tenminste fut!

De intelligente man van de wereld begrijpt direct waar het om gaat: ik krijg een groot deel van de verwaaide porno-surfers op mijn dak, die uiteraard 'kut' intikken in Google en andere zoekmachines. Ik heb mij altijd verwonderd waarom ik in Google zo hoog scoor met de zoekterm 'kut', een woord waarnaar wellicht miljoenen ander sites hengelen. Niemand begrijpt de zoekalgoritmes van Google, maar mij hoor je niet klagen over Google, die is heel vriendelijk voor mijn blog, om god weet welke reden.

Ik wil maar zeggen, ik die mij wil affirmeren als een genadeloos politiek satyricus, heb vooral succes bij de Googelaars met sexuele zoektermen. Een zeer voorzichtige raming laat zien dat meer dan de helft van mijn bezoekers geïnteresseerd is in sexuele zaken, hoewel dit niet de hoofdbedoeling is van mijn site. 'Britney 's tetten hebben een eigen willetje' , 'blondjes en slipjes: verborgen camera' en 'Paris Hilton in haar blote borsten' zullen nu eenmaal altijd populairder zijn dan de meest geniale politieke satire.

Waarmee ik mijn stelling bewezen acht, dat je dikwijls een doelpubliek bereikt, dat je helemaal niet voor ogen had, dat je dus voorzichtig moet zijn om jezelf op de borst te kloppen, dat het succes van jouw site dikwijls uit heel andere hoeken komt dan jij voor ogen had.

Tenslotte, om te eindigen: ik heb uit welingelichte bron vernomen dat Ruth haar schaamhaar weer heeft laten groeien :=)

De internetgebruiker is stilaan een actieve participant geworden in het hele webvideogebeuren. Hij wil het gevoel hebben dat hij zelf de touwtjes in handen heeft, en niet gestuurd wordt door de providers.

Ik spreek uit eigen ervaring. Ik heb tot vervelens toe gesproken over de controverse Youtube-Dailymotion. Youtube biedt bij invoegen (to embed=invoegen, inwikkelen) van een clip maar één weergaveformaat, en dat is het kleine formaat. Bij Dailymotion heb je de keuze om de clip op het kleine formaat of op volledig scherm af te spelen.

Ik alvast moet het gevoel hebben dat ik zelf iets kan manipuleren, dat ik kan spelen met weergave-opties, bv. wisselen tussen het kleine formaat en de volledige schermweergave in Dailymotion. Dat is een andere manier van kijken.

Volledige schermweergave is dan weer niet zo leuk als je vlak voor je scherm zit, wel als je op minstens één meter van het scherm in je zetel gaat zitten, zoals je gewoon bent als je televisie bekijkt. Pas als we -letterlijk- meer afstand kunnen nemen van het computerscherm, kan webvideo een serieuze serieuze concurrent worden voor het bekijken van televisieprogramma 's en dvd's op tv-scherm.

Idem dito voor websites en blogs die mij direct overdonderen met toeters en bellen, muziek die ongevraagd begint af te spelen, popups die mijn scherm vervuilen, pijn aan de ogen doende flash-animaties, klokjes, bewegende vissen en andere rommel, waar ik allemaal niet om gevraagd heb. Het ergste is nog dat het minstens 10 seconden duurt vooraleer zo 'n blog te bekijken valt. Ze betalen zelf de prijs voor hun virtuele vervuiling. Dergelijke blogs vermijd ik als de pest, ik ga er met een wijde boog omheen.

Wij, webzoekers naar meerwaarde, wij willen behandeld worden als volwassenen, en niet als onmondige kleuters, die bij het handje moeten gehouden worden. 

Is het jullie ook al opgevallen dat ik de laatste tijd zo overactief ben als Johnsatyricon, de schuilnaam die ik voor dit blogproject gebruik?

Mijn bezoekersaantallen zijn in augustus (nog altijd niet voorbij!) gestegen met 45% boven het gemiddelde over mijn gehele blogperiode sinds september 2006, en de pageviews met maar liefst 70% boven het gemiddeld niveau!

Een hele tijd, tussen januari en juni dit jaar heeft deze blog een beetje een zieltogend bestaan gekend. Af en toe bracht ik obligate bijdragen om hem ervoor te behoeden een stille dood te sterven.

Maar sinds recent ervaar ik een hernieude vitaliteit om dit blogproject iets te maken. Hoe komt dit. Welnu, omdat ik veel andere web- en blogprojecten heb. De ervaringen en leerprocessen die ik daar heb opgedaan kan ik nu ook op deze blog toepassen.

Dit heet in de bedrijfskunde het principe van 'synergie': als de geaccumuleerde know how van zeg maar product A ook kan toegepast worden en afstralen op product B.

Daarom een goede raad: behoud één centrale blog, maar experimenteer daarnaast met andere blogjes, identiteiten, stijlen en tone-of-voice.

Op de lange termijn  levert deze strategie jou geen windeieren op!

Het is belangrijk om in te zien dat het 'beeld' dat je van jezelf hebt soms -of eigenlijk heel dikwijls- niet overeenstemt met het beeld in andermans perceptie. Onderzoek die anomalie, en wees daar heel eerlijk in!

Zonet is mijn moeder even komen binnenwippen. Ik probeerde haar uit te leggen waar ik mee bezig ben, maar de ervaring heeft mij stilaan geleerd dat dit onmogelijk is.

Pas altijd je communicatie aan het begripsniveau van je gesprekspartners aan!

Ik bedoel daar niets denigrerends mee, want ik hou van mijn moeder, maar ik wil haar beschermen tegen mijn al te grote complexiteitsniveau, waardoor ik voor de meeste mensen onbegrijpelijk ben.

Hoewel wij ons als volwassenen graag voordoen als intelligente mensen, moeten wij -als we eerlijk met onszelf zijn- bekennen dat we allemaal maar een beperkte aandachtsboog hebben.

Er zijn zoveel sensoriële en emotionele prikkels die naar onze aandacht dingen: ja, ik moet mosterd kopen in de Aldi of waaw, dat blanke grietje met die machtige krulletjes in de Colruyt zegt mij dat ze uit Zimbabwe komt, of godverdomme, mijn WC is weer aan het verkalken.

Terwijl we eigenlijk al onze aandacht zouden willen besteden aan de zaken die echt nodig zijn voor ons overleven, onze job, onze website (!), onze familie, etc. Maar zo werkt nu eenmaal niet de menselijke psychologie. Die heeft maar een beperkte aandachts-span.

Gebruik als webmaster die wet! Breng korte bijdragen. Ook als je ernstige onderwerpen wil brengen, chunck die in Chappi- of Kittekat-porties. Want geef toe, we zijn niet zoveel beter dan onze favoriete kat of hond! We staan in de evolutie als biologisch wezen niet zover af van de kat of de hond. Als natuurlijke wezens zijn we allemaal gericht op onmiddellijke behoeftenbevrediging. 

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat je als webmaster die beperkte aandachts-span van de mens moet respecteren. Breng geen grote lappen tekst, gebruik de taal van 12-jarigen, zorg voor veel witruimte tussen jouw paragrafen. Met andere woorden: chunks, kleine hapklare brokjes, niet meer dan jouw geliefde huisdier kan verteren!

Ik heb jullie al geadviseerd om cycli te organiseren op het web. Er is een tijd om genadeloos door te drammen over bepaalde items, om bepaalde categorieën surfers naar jouw site te lokken. En er is een tijd om eventjes op jouw lauweren te rusten en bijdragen die brengen waarvan je weet dat die populair op het web zijn.

Het eerste is een aanbodsstrategie, de tweede een vraaggerichte strategie.

Probeer te achterhalen wanneer het tijd is voor elk van beide strategieën voor jouw website!

Hoewel Jean-Baptiste Le Say, één van de eerste economische theoretici uit de 18de eeuw, verklaarde dat elk aanbod zijn eigen vraag creëert, is dit niet altijd een goede strategie.

Alles hangt af van wat jij als webmaster met je website wil doen op het web. Wil jij een graantje meepikken van succesvollere sites, of is het jou te doen om bepaalde nieuwe items, die nog niet voldoende op het web zijn aangeboden, aan te boren?

Niemand kan in jouw plaats beslissen: alles hangt af van jouw doelstellingen!

Wemasters, op het web moet je leren om cycli te organiseren: er is een tijd om gewelddadig door te drammen, en dan is het weer tijd om rustig een low profile aan te nemen!

In een zeer aarzelende en kwetsbare operatie (een webmaster is ook maar een mens!), heb ik een aantal van mijn intimi gevraagd wat ze van mijn site vinden.

Belangrijkste conlusie is dat mensen op  het web niet houden van grote lappen tekst.

Probeer niet de printmedia na te doen, want daarmee kan je niet concurreren. Lange teksten op een computerscherm bekijken is nu eenmaal niet leuk, ik weet het ook.

Dus zorg voor korte paragraafjes, met veel witregels, zodat het oog van jouw bezoeker razendsnel kan 'browsen' of 'skimmen' op zoek naar informatie die hem interesseert.

Tracht heel synthetisch te schrijven, en verwijs naar gespecialiseerde pagina' s met meer details.

Een vuistregel in management is de 20/80-regel. Eenvoudig uitgelegd betekent dit bv. dat 20 % van jouw producten voor 80% van de cashflow zorgt. Uiteraard moet je dit niet letterkijk nemen, het is maar een metafoor om te zeggen dat 'enkele' producten uit jouw assortiment voor de 'grootste' omzet zorgen.

Die 20/80-regel kan ook toegepast worden op jouw blog en het kan een belangrijk beleidsinstrument worden voor jou als webmaster. Want hoe groot ook jouw sociaal netwerk van vriendelijke mensen die jouw blog bezoeken, heel veel verkeer op jouw blog komt van toevallige Google-surfelaars, die een zoekterm intikken, en via de links die Google genereert op jouw blog terechtkomen.

Je zal na verloop van tijd opmerken dat het steeds via dezelfde zoektermen is dat surfers op jouw blog terechtkomen, en ook dat het steeds dezelfde content is die via Google wordt aangeklikt. Dit bedoel ik met de 20/80-regel toegepast op blogs, met name dat 'enkele' zoektermen tot het meeste verkeer tot jouw blog leiden, en dat 'enkele' posts' het populairst zijn, ttz de meeste bezoekersaantallen en pageviews genereren.

Probeer die populaire zoekwoorden en posts van jouw blog te achterhalen, dat is niet zo moeilijk, als je enige smaak hebt voor statistiek en cijfergegevens. De meeste mensen hebben een hekel aan statistiek, wellicht  een erfenis van het al te abstracte wiskunde-onderwijs -ik vond dit ook niet leuk als een vooral taalvaardig persoon-.

Maar statistiek is wel degelijk leuk als je het kan toepassen op dingen die jou terharte gaan, en ik neem aan dat je wel degelijk geïnteresseerd bent in het succes van een uitermate persoonlijk project als een blog.

Als je in de loop der tijden voldoende statistieken over jouw blog hebt verzameld, dan zul je merken dat je -tot jouw grote verbazing- sterk staat in bepaalde nichesegmenten in Google, waar je helemaal niet aan gedacht had.

Zo scoor ik bv. met Johnsatyricon heel sterk op de 'markt' voor 'Fisher Z' en 'Nina Hagen', beide groepen uit de seventies. God weet hoe dit komt. Misschien zijn dit 'ondergewaardeerde' aandelen-zoektermen die niet voldoende door sterkere commerciële sites gedekt worden.

Op die manier kan je op het spoor komen van segmenten waar potentialiteit in zit. Want als jij als amateurblogger sterk scoort op bepaalde zoektermen, -sterker dan commerciële sites-, dan betekent dit dat er een grote vraag is naar dit soort content, die niet voldoende geschraagd wordt door het aanbod van commerciële sites. In dit concrete geval gaat het wellicht om 'nostalgy'-music uit de seventies, waar mensen van mijn generatie, de veertigers, zo dol op zijn.

Gisteren heb ik jullie verteld over het belang van jouw blogstatistieken, aan de hand van 'mainstream'-tellers zoals Belstat. Er bestaan nog meer gesofisticeerde tellers, zoals Google Analytics (onderstaande tabel heeft betrekking op gegevens vanaf ca. 10 augustus, toen ik Google Analytics leerde kennen). Ik weet ook niet of Google Analytics voor iedereen toegankelijk is. Ik ben namelijk lid van de Google AdSense-gemeenschap, waardoor je betalende advertenties van Google op je blog kna plaatsen.

Ik zou je niet aanraden daarmee te beginnen. Het is best eerst ervaring op te doen met eenvoudige tellers zoals Belstat.

Laten we deze post beschouwen als een workshop voor gevorderde analyse van webstatistiek. Wees niet beschaamd als dit voor jou te moeilijk is. Pas recent heb ik dit alles kunnen begrijpen.

Belstat is heel goed voor beginners, maar heeft ook zijn beperkingen, vvoral als je al wat ervaring hebt in het analyseren van je blogstatistieken. Zo toont die enkel de 15 meest ingetikte zoektermen die naar jouw blog leiden, en de 15 meest bekeken 'pagina' s'. Ik plaats pagina' s tussen aanhalingstekens, omdat die teleenheid varieert, en dit is net het onderwerp van deze bijdrage.

In tegenstelling tot een website, die unieke en duidelijk identificeerbare pagina 's met een specifieke URL heeft, is het concept 'pagina' in een blog problematisch.

De teleenheid is niet de individuele post of bijdrage, maar de toevallige combinatie van jouw blogelementen die een bezoeker op een bepaald tijdstip op zijn scherm te zien krijgt. Dit klinkt heel abstract en ik zal het voor jou concretiseren. Het is belangrijk dat je realiseert dat een bezoeker op verschillende manieren tot jouw blog toegang krijgt, en op verschillende manieren jouw blog kan bekijken.

Ben je bv. zo vriendelijk om in de top-15 van de categorie humor mijn blog aan te klikken, dan krijg je de inhoud te zien van deze week, van maandag 13 augustus tot en met met zondag 19 augustus. De webteller, in dit geval Google Analytics, telt dan een hit voor de 'root' van mijn site: http://hqz591.skynetblogs.be. In onderstaande statistieken is dit zichtbaar onder het teken '/', de generieke URL van mijn blog. Zoals je kan zien is dit ongeveer 5%. Dit betekent dat ik niet zo populair ben in de Skynetbloggemeenschap. Slechts 5% van de mensen komt op die manier op mijn site. Ik ben nu eenmaal veel populairder bij de Google-surfelaars, dat weet ik.

De meeste mensen komen op mijn blog via de zoekmachines. Een surfer tikt een zoekterm in en ik verschijn -in het beste geval- op de eerste pagina van de betreffende zoekmachine. De surfer klikt de link die Google of anderen heeft gegenereerd aan, en zo komen ze op mijn blog terecht. In veel gevallen verwijst Google naar een unieke post die het best aansluit bij de zoekterm van de surfer. In onderstaande tabel is dit /post/. Zoals je kan zien bedraagt dit aandeel ca. 55%. Dit betekent dat meer dan de helft van de mensen slechts één individuele post te zien krijgen op hun scherm.

Eenmaal op mijn blog kunnen ze nog doen wat ze willen. Ze kunnen mijn blog verlaten, omdat die niet aan hun verwachtingen beantwoordt. Google Analytics noemt dit het 'weigeringspercentage', het percentage mensen dat slechts één pagina bekijkt en dan verdere horizonten opzoekt. Bij mij bedraagt dit meer dan 60%. Is dit veel, is dit weinig? Ik weet het niet, maar ik denk dat het redelijk veel is.

Als ik echter denk aan mijn eigen surfgedrag, hoe ik genadeloos binnen een fractie van een seconde mij een beeld van een site vorm en die verwerp omdat die niet is wat ik nodig heb, dan is deze statistiek begrijpelijk. Op het web concurreren we allemaal met miljarden andere sites, en je mag dankbaar zijn als een surfer enkele seconden, in het beste geval één minuut, op jouw blog vertoeft.

Of de surfer vindt mijn site leuk, en hij klikt andere elementen aan, bv. 'waaw, die kerel heeft iets over bloopers of verborgen camera, laten we daar eens gaan kijken'. Als die surfer op 'bloopers' of 'verborgen camera' klikt, dan genereert de webteller een hit onder die categorieën. De teleenheid is dan weeral niet de individuele posts, maar de 'pagina' die wordt gegenereerd als de surfer klikt op de categorie 'bloopers' of verborgen 'camera'. In onderstaande tabel van de webteller Google Analytics bedraagt het aandeel van het bekijken van mijn blog via de categorieën ca. 23%.

Een andere manier waarop bezoekers mijn blog kunnen bekijken is via de tags. Ik heb mij al een hele tijd de vervelende discipline opgelegd om steeds tags in te tikken voor een bijdrage. 12% van de pageviews gebeurt via tags. Ofwel genereert Google een link naar mijn site, gebaseerd op tags (de bezoeker krijgt dan een scherm te zien met bijdragen die ik zelf bv. de tag 'bloopers' heb gegeven), ofwel klikt de surfer op mijn site zelf een tag aan.

Het is belangrijk om in te zien dat al die statistieken elkaar overlappen. Webtellers kunnen ons slechts een een zeer beperkt beeld bieden van het ongelooflijk gecompliceerde surfgedrag van mensen, dat zich allemaal binnen fracties van seconden afspeelt.

Een andere manier om je blog te bekijken is via de wekelijkse of maandelijkse archieven. Ik heb een hele tijd die optie uitgeschakeld voor mijn bezoekers, zodat dit aandeel in onderstaande statistieken te verwaarlozen is.

Ik ben een smeerlapke, ik heb begrepen dat 'pageview' op het net betekent: elke klik van de bezoekers die tot een andere constellatie van inhoud op het scherm leidt. Als je het bekijken van jouw blog via wekelijkse of maandelijkse archieven uitschakelt, en enkel surfen via individuele posts toelaat, dan wordt er veel meer geklikt, en scoor je veel meer pageviews.

Maar ik ben teruggekomen van deze strategische optie. Ik heb opnieuw het surfen via wekelijkse of maandelijkse categorieën toegelaten. Gebruiksvriendelijkheid op het web voor de gebruiker betekent in alle geval zo weinig mogelijk geklik, ook als dit voor jou als webmaster minder pageviews betekent.

Hier sluit ik deze workshop over gevorderde analyse van webstatistiekn af. Ik hoop dat jij er iets aan gehad hebt. Ik wil er de nadruk op leggen dat dit work in progress is. Dit zijn allemaal zeer recente inzichten. Iedereen die mij kan betrappen op redeneringsfouten, please mail me. Ik zal jou dankbaar zijn.

vriendelijke groeten,

Johnsatyricon

Als een 'postludium' op mijn vorige bijdrage. Succes hebben op het web is een kwestie van goed je taal te bespelen. Hoe rijker je taalregisters, hoe meer de kans dat je wordt opgemerkt door de anonieme zoekrobotten van Google en andere. Want voor zover ik het systeem- Google begrijp (niemand weet hoe zijn algoritmes werken), is dit vooral gebaseerd op taal.

Ik moet nog verder onderzoeken in hoeverre de inhoud van clips en pics door Google in rekening worden genomen bij de ranking van de zoekresultaten.

Maar ik zou je aanraden, ook als je vooral clipjes en foto' s brengt: zorg voor krachtige titels met succesvolle zoekwoorden, en schrijf een klein tekstje om je clipjes/picjes te omkaderen en te contextualiseren. (Ik doe het ook niet altijd, 'guilty as charged').

Leg jezelf de discipline op om steeds tags en categorieën in te vullen. Ik weet het, dit is heel vervelend, en ik doe het ook niet graag, de mens is nu eenmaal een lui wezen. Maar op de lange termijn draagt dit zeker bij tot het succes van je blog. 

Want taal op het web werkt!

Skynetbloggers zijn een actieve en leuke gemeenschap. We zijn met 140.000 mensen (hoewel een groot deel daarvan niet-actief zijn). Ik denk dat iedere blogger een andere motivatie heeft om zoveel tijd te steken in bloggen. Veel mensen doen het om hun persoonlijk verhaal te doen, om mensen te leren kennen en om aan social networking te doen (het principe van het zgn. web 2.0).

Ik behoor tot een andere categorie bloggers. Ik ben meer geïnteresseerd om via mijn blog te leren hoe het web werkt, welke de mogelijkheden en de beperkingen zijn van een amateur om content op het web te brengen.

Ik zou Johnsatyricon omschrijven als een middelmatig-succesvolle blog. Ik heb andere web- en blogprojecten die mij meer aan het hart liggen. Met Johnsatyricon probeer ik meer de populaire kaart uit te spelen.

Ik weet niet welk het percentage bloggers is dat een externe teller gebruikt. Ik zou je ten zeerste aanraden dit te doen. Ik gebruik Belstat, en ik ben daar heel tevreden over.

Je kan je hier inschrijven op Belstat.

Met een externe teller leer je veel beter je blog kennen, zijn sterke en zijn zwakke punten. Je hebt gedetailleerde statistieken over bezoekers en pageviews.

Maar nog veel belangrijker zijn gegevens over zoekwoorden en de meest geraadpleegde pagina 's.

Veel verkeer op je blog komt door toevallige bezoekers die een zoekwoord in Google hebben ingetikt. Als je geluk hebt, kan je met een bepaald zoekwoord, bv. 'britney spears' op de eerste pagina van Google komen te staan. Maar je staat uiteraard in concurrentie met miljoenen andere sites die naar hetzelfde zoekwoord hengelen. Britney Spears is nu eenmaal heel populair.

Via bv. Belstat krijg je de 15 meest ingetikte zoekwoorden die via de zoekmachines naar jouw blog leiden.

Ik hoef er geen tekening bij te maken. Als je veel succes hebt in het 'Britney Spears'-segment, dan kan je beslissen om meer bijdragen over deze deerne te brengen, om op die manier meer bezoekers naar jouw blog te lokken.

Tenminste, als succes op vlak van bezoekersaantallen voor jou belangrijk is. Veel bezoekers hebben zegt niets over de 'kwaliteit' van jouw blog. Het betekent alleen dat je erin geslaagd bent een plaatsje te veroveren op die gigantische 'markt' die het web is, en dat is iets waarop je als amateur (de meeste bloggers zijn amateurs, neem ik aan) geweldig trots mag zijn.

Tussen haakjes, de ervaring heeft mij geleerd dat Google uitermate blogvriendelijk is. Blogs scoren meestal hoog in Googles zoekresultaten.

Naast zoekwoorden geeft een externe teller informatie over de meest geraadpleegde pagina 's. Het is soms ontnuchterend om te zien welke pagina 's populair zijn, hoewel je er in de verste verte niet aan gedacht zou heben.

Ik denk dat elke blogger een bepaald beeld heeft van zijn blog, zo van 'daar ben ik goed in, en op die soort bijdragen ben ik heel trots'. Welnu, het raadplegen van je statistieken brengt je weer met beide voeten op de grond.

Om dit alles te illustreren, geef ik hier de 15 meest geraadpleegde pagina 's van mijn blog.

Zoals je kan zien is 'Ruth met de kale kut' mijn meest geraadpleegde post, met maar liefst één kwart van het aantal pageviews. Dit is een onnozel rijmelarijgedichtje dat ik ergens eind 2006 geschreven heb, in een ...ahum...dronken bui.

Ik maar denken dat ik succes heb met mijn poging tot humor. Neen, ik krijg een groot deel van de verwaaide pornosurfers op mijn dak, die uiteraard 'kut 'in Google intikken.

Tweede populairste post is 'Britney' s tetten hebben een eigen willetje'. In deze post komen twee sterke zoekwoorden samen, m.n. 'Britney Spears' en 'tetten', en dit betekent kassa, op vlak van bezoekersaantallen.

Derde belangrijkste post is 'Amerikaanse omroepen willen concurrent voor Youtube'. Dit is een nieuwsitem van eind 2006. Hier speelt de sterkte van het zoekwoord 'Youtub(e) op de markt voor keywords.

(interessant detail: veel surfers tikken 'youtub' in plaats van 'youtube' in. Als je je statistieken onderzoekt zal je nog veel van deze semantische varianten vinden, zowel pure spellingsfouten, als verkorte varianten van een zoekwoord).

Deze drie eerste unieke posts nemen maar liefst 50% van alle pageviews voor hun rekening. Dan pas komt eindelijk mijn 'core business' van humor tot zijn recht: de categorie 'bloopers', 'Default Page' (dit is de beginpagina van mijn blog), 'grappige foto 's', 'Youtub', de post 'Verborgen camera borsten in fitness', de categorie 'verborgen camera', de categorie 'algemeen' (omdat ik te lui was om een categorie in te tikken), de post 'clipjes van metacafé werken tijdelijk niet' (hoewel dit een tijdelijke technische mededeling was, scoort het zeer hoog, door de kracht van het zoekwoord 'Metacafé'), en de categorie 'grapjes'.

Dan komen bijdragen die de stelling van deze post kracht bijzetten, met name dat je succes hebt met bijdragen, die je helemaal niet verwacht. Zo heb ik eens een bijdrage gebracht over freeware op www.download.com. God weet waarom ik daar zo sterk op scoor.

De bijdragen over Natalia en Roos van Acker zijn natuurlijk succesvol door de driftige jacht op babes. Mijn statistieken wemelen van zoektermen als 'Natalia kont', Roos van Acker tetten', en nog meer scabreuze termen die ik hier niet kan weergeven.

Een zeer restrictieve analyse van deze pageviews leert dat slechts 15% van mijn pageviews te maken hebben met het beeld dat ik als Johnsatyricon wil overbrengen, m.n. als een humorblog. Is dit slecht? Is dit goed? Het is de realiteit, en op het web is de bezoeker koning. Het is een gegevenheid waarmee je  rekening moet houden. Alles hangt af van de strategische opties die je wil nemen. Ga je deze trend versterken, of ga je er tegenin? Niemand kan jou zeggen wat je in zulke situatie wil doen. jij bent uiteindelijk de baas over jouw blog.

Om mijn bijdrage te besluiten: het onderzoeken van je blogstatistieken kan je heel wat nuttige informatie opleveren, die strategische belangrijk is, ivm de richting die je met jouw blog wil uitgaan. Bovendien is het zeer leerrijk als pure leerervaring, hoe de psychologie van de surfer werkt.

Ik hoop dat ik jullie een aangename educatieve ervaring heb gegeven.

vriendelijke groeten,

Johnsatyricon