Johnsatyricon

Tegenwoordig is er niets dat zozeer mijn stemming bepaalt, als het wisselvallige weer. Tropische temperaturen en de volgende dag grijs herfstweer. Als het al dan eens warm is, dan weet het weer geen maat te houden, dan zijn het tropische temperaturen. Ik kan niet meer tegen de extreme warmte. Alles lijkt zich dan als in een vertraaagde film af te spelen, ik kan niet meer denken, ik kan niet meer beslissen. Slapen gaat moeilijk, zeker als er muggen in het geding zijn. Die krengen gedijen bij warm weer. De dag na een hittegolf voel ik me mottig.

Dan is het weer regen, de temperatuur daalt. Dat is beter voor mijn lichaam. Maar regen gaat dan weer in tegen het 'vakantiegevoel',  Het zet mij er niet toe aan om ergens naartoe te trekken, op vakantie te gaan. Ik word melancholisch en verlang naar een 'normale' zomer, wat dat ook moge wezen.

Ik weet niet meer wat ik verkies, die hitte of de regen? Lichamelijk gedij ik beter bij lagere temperaturen, maar hogere temperaturen zijn dan weer beter voor het zomergevoel. Voor zover ik me kan herinneren, waren de twee voorbije zomers doorregend. Deze zomer is heel wisselvallig, tropisch en herfstig wisselen elkaar af. Dit leidt bij mij tot stemmingswisselingen.

Ik twijfel er niet aan dat dit alles te maken heeft met de klimaatveranderingen. We kunnen maar beter leren om ons te gewennen aan extreme weersschommelingen. Te heet, te nat, 't is altijd iets...

De lente hangt in de lucht, tergend langzaam trekt de grauwe winter zijn klauwen weg van mijn somber gemoed. Flauwe zonnestralen verlichten mijn al te gekwelde ziel, nu eens fijn als spinrag, dan weer hevig als een schitterend juweel. Ja, 't wordt lente...

Tijd dus voor één van de mooiste liefdesgeichten uit de wereldliteratuur: Sonnet 18 van William Shakespeare. Opgedragen aan al die vrouwen, die ik ooit heb liefgehad:

__________________________________________

Shall I compare thee to a summer 's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer 's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimmed,

And every fair from fair sometime declines,

By chance, or nature 's changing course untrimmed:

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow'st

Nor shall death brag thou wander'st in his shade,

When in eternal lines to time thou grow'st,

So long as men can breathe, or eyes can see,

So long lives this, and this gives life to thee.

_________________________________

(mijn eigen gebrekkige vertaling):

Zal ik jou vergelijken met een zomerdag?

Jij bent meer lieflijk en evenwichtig geworden

Hevige winden beroeren de wetsbare knoppen in mei,

En de zomer duurt helaas maar al te kort

Soms schijnt het oog van de hemel al te hevig,

En dan weer is haar gouden gelaat betrokken

Schoonheid gaat altijd achteruit,

Dat is de wet van de natuur,

Maar jouw eeuwige zomer zal niet verdwijnen,

Jij zal jouw schoonheid niet verliezen, 

Noch zal de Dood opscheppen

Dat jij in zijn schaduw vertoeft

Want door deze eeuwige poëzie groei jij,

Zolang mensen ademen of hun ogen kunnen zien,

Zo lang zal dit gedicht leven en leven geven aan jou.

Ik weet het, het is warm...