Johnsatyricon

No longer mourn for me, when I am dead,
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world with vilest worms to dwell:

Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so,
That I in your sweet thoughts would be forgot
If thinking on me then should make you woe.

O, if, I say, you look upon this verse,
When I perhaps compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse,
But let your love even with my life decay!
Lest the wise world should look into your moan,
And mock you with me after I am gone.

Als ik dood ben, rouw dan niet lang om mij
niet langer dan de tijd dat de nare doodsklok luidt
Zeg de mensen dat ik weg ben
uit deze gemene wereld met zijn met gemene wezens

Nee, als je deze verzen leest,
denk dan niet aan de hand die hen schreef
Ik heb je zoveel lief, dat verdwijnen wil ik
uit jouw lieve gedachten, als denken aan mij
zou doen jou teveel pijn

Als je, zoals ik zei, dit vers herleest,
-misschien ben ik dan met aarde vermengd-
herhaal dan niet mijn arme naam,
maar laat je liefde met mijn dood vergaan

voor het geval de zefgenoegzame burgerij 
neerkijken zou op jouw verdriet
en na mijn heengaan spotten zou met jou 

(Eigen vertaling, of 'hertaling' (?) door Johnsatyricon)