Johnsatyricon

Hoewel ik sinds enkele weken heel actief ben op deze blog, lijkt mijn leven wel tot stilstand gekomen. Het is alsof ik weggezaakt ben in de modder en met moeite kan bewegen. De dagen rijgen zich aan elkaar als vrijwel identieke goedkope glasparels. Er zijn nog nauwelijks hoogtepunten of dingen om naar uit te kijken.

Weltschmerz en melancholie werpen hun unheimiche schaduw op mijn ziel. Ik heb een gevoelen van verval, verval mijn mijn eigen leven, mijn naasten, de maatschappij. Der Untergang des Abendlandes is van Spengler is nooit ver afwezig. Alles lijkt zo schraal en trooisteloos.

Maar is dit zo abnormaal? We hebben een extreme winter meegemaakt zoals in geen vijftien jaar is voorgevallen. Sneeuw, regen en kou doen de mens naar beschutting zoeken tegen de weerselementen. Knusse huiserigheid is nu het hoogste goed. Veel dieren houden nu hun winterslaap. Ze zetten hun fysiologieën op een lager niveau, om hun energiebatterijen op te laden. Weldra, als de natuur weder ontwaakt, zullen ze fris en monter op zoek gaan naar voedsel, kindjes kopen en de cyclus van het leven verderzetten. Waarom zouden wij als mens niet onderhevig zijn aan die natuurwetten?

In de landbouwmaatschappij, die nauwelijks 200 jaar achter ons ligt, was de winter evenzeer een dood seizoen. De grond lag braak en de mensen hadden weinig te doen. 's Avonds bij het haardvuur griezelverhalen vertellen, wat repartatiewerkzaalheden aan de stallen, de werktuigen en de heggen. Het energieverbruik was laag. Tegenwoordig zouden we dit seizoenswerkloosheid noemen.

Zo voel ik me tegenwoordig: als de boer in De Vlasschaard van Stijn Streuvels, die onrustig de tekenen van de hemel nagaat die hem vertellen dat de lente nakend is, wanneer het tijd is om zijn akkers met vlas te bezaaien. Ja, de winter is in doodsstrijd gewikkeld. Weldra breekt de lente aan en kan het leven weer bloeien. Maar we moeten nog even geduld uitoefenen. We zijn in de vasten, waarin we het vlees derven. Karnaval komt immers van carne vale, vaarwel vlees. Is het niet wonderbaar dat die oude religieuze riten parallellel verliepen met de cyclus van de natuur en het ritme van de landbouwmaatschappij? Waarin dier en mens erop gericht waren om zo weinig mogelijk energie te verbruiken?

De Westerse mens is dit gevoel voor ritmes in de natuur en zijn eigen leven verloren. We verlangen dat we steeds maar actief bezig blijven, van hier naar daar hollen, druk-druk-druk. De agenda als tijdsstructurerend leven heeft de natuurlijke ritmes overgenomen. In plaats van een cyclische tijd zitten leven we nu in een lineaire tijd. Er is geen ruimte meer voor dode momenten, voor inkeer in het zelf, respect voor de tragere fysiologie die eigen is aan de winter.

Weldra breekt het licht door, is het Pasen. Ja, de zoon van God is aan het kruis gestorven om ons, aardse stervelingen, onze zonden te vergeven. Dit betekent, meer psychologisch gesproken, het loslaten van het verleden, onze schuldgevoelens van heb ik dit of dat dat wel goed gedaan, de muizenissen die ons 's nachts kwellen. Zodat we met een opgeschoonde pc, die gezuiverd is van virussen en spam, weer met een fris en monter gemoed een nieuw jaar tegemoet kunnen treden. Persephone, de dochter van de godin van het koren zit nu nog in de klauwen van Hades, de god van de dood, maar welra stijgt ze ten aarde, om die met een gouden tapijt van koren te overdekken...