Johnsatyricon

Gust De Meyer, hoogleraar communicatiewetenschap aan de KULeuven, neemt het al een aantal jaren op voor de populaire cultuur. Hij gaat duidelijk in tegen de elitaire cultuurpessimisten, die zeggen dat televisie -de motor van de populaire cultuur- vervlakkend en afstompend werkt. Zijn ideeën zijn duidelijik provocatief bedoeld.

Ik ga niet helemaal akkoord met zijn redeneringen, maar op één punt kan ik hem gelijk geven. Sommige televisieprogramma 's zijn complexer geworden. Hij vergelijkt bv. de complexiteit -op vlak van personages, plots, en cameravoering- van 'Schipper naast Mathilde' uit de jaren vijftig, met actuele soaps zoals Thuis en Familie. Die laatste zijn veel complexer geworden,  meer personages, intriges, plots en subplots.

De Kampioenen -die eindelijk zullen stoppen in 2011- zijn dan weer de grote uitzondering die de regel bevestigt. Daar kiest men bewust voor eenvoudige, voorspelbare plots, mat karikaturale, stereotiepe, ja stripachtige figuren. De eenvoud en de herkenbaarheid van de Kampioenen is wellicht de reden voor het waanzinnig grote succes van deze reeks.

Dat bepaalde televisiereeksen te moeilijk geworden zijn voor sommige mensen, vooral de oudere generatie, kan ik bevestigen als ik ik een weekendje bij mijn moeder doorbreng. Dan kijken we soms samen tv. Ik merk dat ze dikwijls niet begrijpt wat er zich op het scherm afspeelt. 'Wat gebeurt er?', vraagt ze me dan. Ik zeg  'Dat weet ik ook niet'. Ik begrijp wellicht beter dan haar dat het tot de wetten van het televisiegenre behoort dat er in het begin heel wat spanning en onzekerheid wordt gecreëerd, dat dit tot de lustbeleving behoort van het kijken naar een televisiereeks.Blijkbaar kan ze moeilijk met die onzekerheid om, en haakt ze al vroegtijdig af.

De vroegere, eenvoudige televisie had meestal een lineair verhaal, dat op een duidelijk einde afstevende, waarbij de elementen van het verhaal samenkomen en de spanning gereduceerd wordt. Nu hebben veel televisieprogramma 's een open einde, niet noodzakelijk een happy end. 'Hoe is het nu afgelopen?', vraagt mijn moeder me dan. 'Dat moet je zelf invullen', zeg ik. Er is dus tegenwoordig heel wat cognitief en emotioneel werk nodig in hoofde van de kijker, om het verhaal zelf te interpreteren.

De oudere generatie kan moeilijker mee met deze ontwikkelingen. Ook camerastandpunten en cinematografische effecten worden soms moeilijk begrepen. Het principe van de flash-back is zoiets. Als plots zwart-wit of witte floue randen worden gebruikt, dan weet de geschoolde kijker dat in het verleden wordt teruggesprongen. 'Begrijp je wat hier gebeurt?', vraag ik dan mijn moeder. 'Dit is een flash-back. Dit is in het verleden gebeurd.'

Maar ook ik 'begrijp' dikwijls niet wat er zich op het scherm afspeelt. Ik ben een grote fan  van Britse dedectiveseries. Jaren geleden trachtte ik nog de redeneringen en zoekpistes van de dedective te begrijpen, en mee te zoeken naar de dader. Dat zulke series draaien rond 'whodunnit' . Ik was gefrustreerd wanneer ik de plot niet begreep. Tenslotte gaf ik mijn pogingen op om te 'begrijpen' wat er gebeurt.

Nu ken ik beter de conventies van het dedectivegenre. De kijker wordt namelijk gebombardeerd met een overvloed van informatie, die hij onmogelijk kan verwerken. Hetr kortetermijn-geheugen van de mens kan maar zeven items tegelijkertijd vasthouden. En om de oplossing van een moord te vinden, moet je tientallen gegevens kunnen combineren.

Dus nu laat ik die beelden over mij heen gaan en doe geen moeite meer om al die informatie te verwerken. Het 'whodunnit' is bij mij op de achtergrond geraakt ten voordele van het genieten van de grote menselijke emoties, waarop elke dedectieveserie een variatie is: macht, geld, seks, liefde. Ik geniet van het kunnen binnendringen in verschillende sociale milieu 's, de relaties tussen personages. Politieseries zijn kleine zedenschetsen

Je ziet ook het verschil in complexiteit tussen bv. het Vlaamse Witse en de hedendaagse Britse politieseries. Als ik er zin in zou hebben, dan zou ik de relatief eenvoudige plots van Witse mee kunnen reconstrueren in mijn hoofd. Britse series daarentegen zoals Waking the Dead, Wire in the Blood, Silent Witness bevatten twee tot drie plots, die met elkaar verweven zijn. Die zijn onmogelijk nog te volgen -in de zin van cognitief verwerken van al die informatie. Grotere nadruk komt ook te liggen op de psychologie van de personages, van zowel de verdachten, als de dedectives. Deze laatstenworden meer mensen van vlees en bloed, en zijn verre van perfect, dikwijls hebben ze autoriteits- en relatieproblemen, en nemen ze het niet zo nauw met de procedures en regelgeving.

Televisie complexer geworden? Ja ontegensprekelijk, en dat maakt ook het plezier uit van het kijken naar -sommige- televisiereeksen.

Op Canvas zenden ze tegenwoordig 'Twin Peaks' opnieuw uit, de cultserie uit de jaren negentig. Ik heb die indertijd niet gezien, maar ik hoorde er veel van. Canvas heeft nu de eerste serie al uitgezonden, morgen, 29 augustus, beginnen ze met de tweede serie.

Dit is een echte aanrader, als je vrijdagavond thuis bent, en je bent die pulp op Vtm, VT4 en 2Be beu, kijk dan naar Twin Peaks op Canvas. Het is nogal laat, rond 23.20 u, maar alle waardevolle dingen in het leven kosten nu eenmaal moeite.

Het lichaam van Laura Palmer, de lieveling van iedereen, wordt dood teruggevonden, ingepakt in plastic. Who killed Laura Palmer? Special Agent Cooper van de FBI wordt op de zaak gezet. Hij ontdekt een web van intriges, gesponnen rond drugs en prostitutie, waarin Laura Palmer was ingewikkeld.

Twin Peaks draait niet zomaar rond dit vrij banale verhaalselement -dagelijks vinden op tv tientallen fictionele moorden plaats-. Nee, het is de vormgeving, de uitwerking, de cinematografische technieken die de serie zo interessant maken. Lynch toont ons een wereld van passie, waanzin en criminaliteit onder de oppervlakte van een fatsoenlijk middenklasse-stadje.

Door het gebruik van kleuren, symbolen en zwarte humor creëert regisseur David Lynch een vervreemde en vervreemdende realiteit, ja, een nachtmerrie-achtige ervaring.

Mooi voorbeeld van de stijl van Lynch vindt men hier in dit clipje over een droom die FBI-Agent Cooper heeft, en waarin hij allerlei aanwijzingen vindt over de moordenaar van Laura Palmer. De droom speelt zich af tegen een helrode achtergrond. Rood is de lievelingskleur van Lynch, het is de taal van de passie, die de mens verscheurt en uiteindelijk ten gronde richt.

Agent Cooper is verouderd. Je ziet die vreemde dwerg, die in een vreemde taal lijkt te spreken, maar je herkent er toch Engels in. De dwerg sprak de tekst achterstevoren uit, en dan hebben ze de geluidsband omgedraaid. Dit geeft een heel vervreemdend effect.

Je ziet Laura Palmer in al haar schoonheid, gespeeld door Sheryl Lee. In de serie zie je haar zelden, want ze is immers dood. Pas in 'Fire: Walk With Me', de film die achteraf werd gemaakt, zie je haar levend tijdens de laatste dagen van haar leven.

Tenslotte die vreemde, grappige dans van de dwerg...

(Dit clipje is iets te lang naar mijn normen, maar mijn eigen opnames van de tv-serie zijn niet zo goed gelukt. Op 1:00 min begint de droom in de rode kamer...)

Peter Van De Veire, Vlaanderens meest getalenteerde radiopersoonlijkheid, kruipt hier in de huid van een belspel-"troela", met als ultieme prijs een stel luxe-keukenhanddoeken van de Aldi. Dit alles ter gelegenheid van 25 jaar Studio Brussel, dat eventjes "Brudio Stussel" heet.

The Paranoiacs brengen een eigenzinnige versie van het liedje van Megamindy, naar aanleiding van de nacht van de Vlaamse tv-sterren op 31 maart jongsleden, waarbij Free Souffriau, alias Megamindy, bekroond werd als aankomend tv-talent.

Parodie door het Australische 'Chaser 's War on Everything' op de homohatende religieuze extremisten in Amerika. De anti-flikkers kunnen ook een mooi kontje hebben...

Parodie van een parodie van Monthy Python 's klassieke Britse sketch door de lolbroeken van 'Chaser 's War on Everything'...

Sinds enige tijd luister ik naar de Grote Peter Van de Veire ochtendshow, terwijl ik voordien wakker werd met Radio Clara, wel een groot verschil. Ik vind Peter Van de Veire en Sofie Lemaire geweldig, hoe die met elkaar zitten te flirten dat de vonken in de ether eraf spatten. Als ik hen gehoord heb, kan mijn dag niet meer stuk. Peter van de Veire zijn verbaal talent is ongelooflijk, hoe die speelt met woorden, dikwijls op het randje, maar altijd leuk.

Ik wou fragmenten brengen van de late nachtshow van 'Brudio Stussel' op Canvas met Peter Van de Veire, maar mijn pc is kapot. Dus breng ik maar al wat oudere clipjes, de Peter van de Veire Grote Ochendshow die de prijs van beste radioprogramma krijgt.

Peter en Sofie, doe zo voort!

Peter Van de Veire en Sophie Lemaire ontvangen de award uit handen van de 'snor van Vlaanderen', Guy Mortier...

Peter Van de Veire en Sofie lemaire ontvangen 'pietschuim'...

De mooie Sophie Lemaire aan het dansen...

"Ik krijg stress van dien drummer". Ja, zo zou Belgian Asociality 's "morrege" geklonken hebben zonder Studio Brussel...

Dit clipje toont aan dat digitale radio nog wat schoonheidsfoutjes bevat. Telkens als papa de radio aanzet, begint die vuile praat uit te slaan. Behalve wanneer een vrouw hem aanzet. Hoe zou dat komen? Een radio die papa 's geheime wensen vertolkt? Dat belooft voor de digitale tv!

Dit komt uit Spam, het nieuwste satirisch programma van Canvas, die in de richting gaat van de klassiekers 'In de Gloria' en 'Alles kan beter'

Uit de prehistorie van VTM: bloopers uit he Rad van Fortuin, met: " 'k Ga 't zeggen, Walter"...

Ik heb een dvd-recorder gekocht! Het gaat om een Samsung DVD-HR750. Ik heb hem gekocht in de Mediamarkt van Antwerpen voor 200 euro. Ik liep al een hele tijd rond met het gedacht om zo 'n ding te kopen, maar ik werd afgeschrikt door de hoge prijs. Totdat Samsung deze promotie deed voor 200 euro. Ik dacht, dat kan ik toch niet laten staan!

Het is een fundamentele wet in de markt voor consumentenelectronica dat de prijzen op lange termijn tot bespottelijk lage niveaus evolueren. Nog een paar jaar geleden was een dvd-speler een heel kostelijk ding. Nu kan men er al eentje voor 25 euro kopen, laten we zeggen de prijs voor een nachtje stappen.

Dezelfde evolutie van dalende prijzen is ook merkbaar in de markt van dvd-recorders. Voor de mensen die niet goed weten wat dit apparaat kan doen, het is een toestel waarmee je televisieprogramma 's kan opnemen, net zoals de oude, vertrouwde videorecorder.

Mijn fascinatie voor multimedia startte eind 2004. Toevallig vond ik in de GB van Borsbeek het boek 'Het home entertainment verslag' van Michael Nickles. Hij is een Duitser, en met de hem eigen Grundlicheit beschreef hij de mogelijkheden van multimedia op pc. Het boek is uitgegeven in de reeks van 'Easy Computing', en ik kan je ten zeerste aanraden om het te kopen, als het nog voorradig is.

Van hem heb ik alles geleerd over multimedia, over DivX, mpeg4, het rippen en het comprimeren van dvd 's. Het stokpaardje van onze Michael was toen het omvormen van de pc als een videorecorder, hetgeen mogelijk werd gemaakt door het gebruiksvriendelijk formaat mpeg4 -waarvan DivX de belangrijkste exponent is-.

Zijn stelling, eind 2004, was dat de pc de functie van de vroegere videorecorder kon overnemen. Ik weet nog dat dvd-recorders in die tijd fenomenaal duur waren, dus niet binnen het budget van deze arme webmaster.

De oplossing van onze Michael was de installatie van een TV-video-kaart in je pc, je weet wel, zo 'n insteekkaart, waarbij je je computer moet openschroeven en in een vrij PCI-slot moet steken. Ik heb zijn raad opgevolgd en een goedkope Hercules-TV-kaart geïnstalleerd.

Man, heb ik daar problemen mee gehad! Ten eerste is een computer uit de middenklasse en lager niet geschikt om insteekkaarten te installeren. Het arme ding weet niet hoe het zijn IRQ 's moet initialiseren, en het BIOS slaat tilt. Wat dure, glossy computermagazines ook mogen beweren, het installeren van insteekkaarten is geen evidente zaak en levert meestal enkel problemen op.

Ik heb lange tijd engelengeduld gehad met mijn TV-kaart. OK, soms lukte het om programma 's van de televisie op te nemen. Maar binnen de kortste keren waren de stuurprogramma 's weer beschadigd, stuurprogramma 's die bovendien niet digitaal ondertekend waren door Microsoft, en dat is gegarandeerd om problemen zoeken.

In een bui van woede heb ik dus mijn pc terug opengeschroefd, de TV-kaart eruit gerukt en in de vuilbak gesmeten! Michael Nicles had mij dus fluitjes wijsgemaakt, hoewel misschien een duurdere computer en TV-kaart mij die frustraties hadden kunnen besparen. Maar omdat ik een vrek ben, wou ik die investeringen niet doen.

Heel het concept van Michael Nickles, eind 2004, was gebaseerd op de veronderstelling dat een 'stand-alone' dvd-recorder onbetaalbaar bleef voor gewone mensen. De ontwikkeling van de markt heeft zijn vooronderstellingen onderuit gehaald. De prijs voor een dvd-recoder begint te zakken onder de psychologische drempel van 250 euro.

Intussen geniet ik van mijn nieuwe aankoop. Ik kan vanuit mijn luie zetel, met mijn afstandsbediening, televisieprograma 's opnemen. Ik neem het rustig op, ik geef mezelf de tijd om te wennen aan de nieuwe technologie, want die is al bij al niet gemakkelijk. Ik gruwde al van de vele instellingen van mijn video-recorder en mijn dvd-speler.

Mijn dvd-recorder heeft een harde schijf van 160 Megabyte. Dit is meer dan mijn pc die 'slechts' 70 Megabyte aan harde schijf heeft. Genoeg dus om ettelijke uren, om niet te zeggen etmalen aan televisiegenot op te nemen.

Ik heb echter deze dvd-recorder niet in de eerste plaats gekocht voor mijn eigen consumptie, maar om daar iets mee te doen op mijn blog 'Johnsatyricon'. Het overplaatsen van digitale tv-opnames op mijn computer levert echter weeral problemen op. Ik moet het nog allemaal beter onderzoeken, maar dit is weeral een nieuw technologisch probleem van 'formaten'. Als ik tv-programma 's opneem op DVD-RW, dan is het in een mij onbekend formaat, dat mijn computer niet herkent, zodat die dikwijls crasht.

Bovendien is er tegenwoordig zo 'n klimaat van censuur op het Internet, dat ik mij afvraag of ik tv-opnames ooit op videofora als Youtube of Dailymotion gepost krijg.

Waarschijnlijk ben ik te laat geweest om een dvd-recorder te kopen, want de gouden tijd van de webvideo is achter de rug. Overal heerst censuur vanwege de media-giganten. Ik kan enkel maar proberen, zien of programma 's van bv. Canvas auteursrechelijk gestempeld zijn, en bijgevolg geweigerd worden. Intussen ben ik zo verstandig geworden om mijn digitate aanwezigheid op het web op te splitsen in een veelheid van site-jes, zodat ik immuun ben voor agressieve aanvallen van de media-giganten, die eensklaps jouw site vernietigen, omdat die niet met hun belangen overeenkomt...

De geluidskwaliteit van dit clipje is niet zo goed,en zelfs ik, die zo nederig ben om te zeggen dat ik redelijk goed Engels ken, begrijp er niet zoveel van...Maar Jack Leno is zo geweldig, dat ik jullie dit clipje niet wil onthouden. Eén van de knapste gedeelten van zijn show is als hij grappige reclameboodschappen weergeeft, zoals ik ooit eens las in 'Veto', het studentenblaadje van Leuven, met het menu van de Alma: 'Aarsappelen'...

Deze nieuwslezeres doet enkel haar job, en dan krijgt ze dit voor...

...loopt de mond van over. Der alte Freud war ganz recht. Alleen ingewijden kunnen de verspreking van de nieuwslezer begrijpen...

De kandidaten van een Russische Honeymoon Show krijgen het aan de stok met elkaar...