Vanavond is het herhaling van The Lord of the Rings: The Return of the King op Ned 3. Cate Blachett is indrukwekkend als Galadriel, de Elfenkoningin. Tegenwoordig is ze te zien als Queen Elisabeth in de gelijknamige film. Ik ga daar zeker nog een bijdrage over brengen.

Dit is een amateurtrailer die ik op Youtube gevonden heb. Ik hou geweldig veel van zulke amateurtrailers. Ik vind die meestal beter dan de officiële theatrical trailers. Ze zijn gemaakt door fans die bepaalde aspecten eruitlichten of uitvergroten die hen bijzonder aanspreken.

Soms laten ze het geluid weg en zetten ze er muziek op, hetgeen een heel aparte dimensie aan de beelden geeft. De geluidsfilm met zijn nadruk op dialogen heeft de film realistischer gemaakt, maar heeft daardoor ook wat van de expressiviteit van de mimiek (het ogenspel) en het eigene van de beeldtaal verloren.

Gisteren thuisgebleven met vrienden. Gezapt om tussen de onzin toch iets zinnigs te vinden. Gekeken naar Girl with a Pearl Earring op BBC. We keken ademloos toe, en vermits het in Engeland een uur vroeger dan bij ons is, hadden we niet eens door dat het al Nieuwjaar was, tot buiten het knallen van vuurwerk te horen was.

Girl with a Pearl Earring is een heel mooie film. Uitgangspunt is het beroemde schilderij van de Nederlandse schilder Johannes Vermeer uit 1665. Het verhaal van het 17-jarige dienstmeisje Griet dat in dienst komt bij de familie Vermeer. Hoewel ze maar een simpel boerenmeisje is, begrijpt ze -in tegensteling tot Vermeers vrouw- diens wereld, en zo wint ze de belangstelling van de schilder. Ze mag de verf prepareren, de kleurstoffen mengen met lijnzaadolie.

In opdracht van een rijke mecenas schildert Vermeer het portret van Griet. Ze draagt de oorbellen van zijn vrouw. Het moet allemaal in het geniep gebeuren, omdat de echtgenote jaloers is dat het dienstmeisje dichter bij Vermeer staat dan zijzelf. Er is een onuitgesproken liefdesspanning tussen Vermeer en Griet.

In deze film is het vooral de beeldtaal die spreekt. Er zijn nauwelijk dialogen. Het lijkt wel een tot leven gekomen schilderij van Vermeer, met die typische lichtinvallen. Griet wordt vertolkt door Scarlett Johansson, die dat ongelooflijk goed doet. Colin Firth speelt Vermeer als de norse, introverte schilder.

Deze film is een absolute aanrader voor cinefielen. Het is de debuutfilm van de Britse regisseur Peter Webber uit 2003.

Het meisje met de parel (1665) door Johannes Vermeer

Scarlet Johansson als Griet in Girl with a Pearl Earring

Ik ben zeker geen die hard-fan van David Lynch. Veel van zijn films zijn moeilijk te begrijpen, ze bevatten geen lineair verhaal en dikwijls heb je een gevoel van 'waar gaat dit eigenlijk over?

Maar als je je daarbij neerlegt en je laat meezuigen in het Lynchiaanse universum, heb je gegarandeerd een ervaring die je niet licht zal vergeten. Verschillende soorten realiteit worden met elkaar verweven: droombeelden, nachtmerries, de duistere onderkant van de Amerikaanse maatschappij, symbolen.

Een film van David Lynch bekijk je vooral voor zijn duistere, angstwekkende sfeer, zijn clair-obscuur belichting, zijn symbolisch gebruik van kleuren, en ook de muziek, die een zeer belangrijke rol speelt in de evocatie van een nachtmerrie-achtige realiteit.

Gisteren zag ik op Arte 'Mulholland Drive' (2001) van David Lynch. Ik ga hier niet het 'verhaal' navertellen, dat kan je vinden op Wikipedia of andere fora. Eens te meer werd ik getroffen door de kracht van de muziek van Angelo Badelamenti, de vaste componist van Lynch. Fans van 'Twin Peaks' uit het begin van de jaren negentig, kennen ongetwijfeld het bekende thema van die televisiereeks.

Op Youtube en andere kan je officiële trailers vinden van films. Daarnaast -en in mijn ogen interessanter- zijn er de amateurtrailers; trailers die gemaakt worden door fans, waarin die hun eigen versie van de theatrical trailer maken, en juist die aspecten belichten of uitvergroten, die hen bijzonder aanspreken.

Hier zit je met een interessant fenomeen, dat mogelijk gemaakt wordt door de videorevolutie op het web -ik denk dat het woord revolutie zeker geen overdrijving is-. Producten van mediabedrijven worden door amateurs bewerkt, herschreven en met een tweede betekenislaag overschreven. Mediaprodukten die zichzelf blijven vernieuwen en waar de grens tussen professionele pruducenten en amateurs vervaagt.

Het is duidelijk dat hier zich het probleem van de auteursrechten situeert. In de vorige fase van het mediasysteem was er een stricte scheiding tussen producent en consument. Nu die grens begint te vervagen, lijkt mij dat het absolute auteursrecht in hoofde van de oorspronkelijke producent achterhaald is.

Wanneer immers creatieve amateurs bestaand filmmateriaal bewerken en er hun eigen selectie uit maken, dan  is dit onbetaalde reclame voor de primaire producent, wat hem financieel ten goede komt. Ik denk dat we stilaan moeten het concept 'toegevoegde waarde' leren hanteren op de produktiecyclus van mediaprodukten, naar analogie met de produktie van fysieke goederen. Elke schakel in dit produktieproces levert zijn eigen meerwaarde.

Ik heb deze amateurtrailer van Mulholland Drive gekozen, omdat die juist de muziek van Angelo Badelemanti centraal stelt. De auteur heeft beeldfragementen uit de film gecombineerd met de soundtrack van Badelementi (waarvan slechts fragmenten in de film te horen zijn).

Kortom, hier een ode aan David Lynch en Angelo Badelamenti, voor hun creatieve bijdrage tot de vernieuwing van het filmgenre.

Andere bijdragen over David Lynch: David Lynch over creativiteit, Twin Peaks: Fire Walk with Me, Laura Palmer in de Pink Room, de humor van David Lynch.

De brenger van dit clipje op Youtube schreef er deze tekst bij:

Official Theatrical Trailer for Book of Shadows: Blair Witch 2 (2000), the sequel to the 1999 Horror/Documentary film The Blair Witch Project which grossed more than $140 on the US box office and was called "one of the scariest movies ever made".

The film centers around a group of Boston college students who become fascinated by the events of the three missing filmmakers in Maryland, so they decide to go into the same woods and find out what really happened, unaware that some things should never be messed with.

Starring Kim Director (Inside Man), Jeffrey Donovan (Hitch), Erica Leerhsen (The Texas Chainsaw Massacre), Tristen Skyler (Cadillac Man) and Stephen Barker Turner (The Warrior Class

Waarschuwing: dit clipje is niet geschikt voor -14 jarigen en ook niet voor gevoelige mensen, omdat die zeer gewelddadige scènes bevat! 

Trailers zijn zeer efficiënte methode om het succes van films en bij uitbreiding multimediale blogs te promoten. Onderzoek het belang van populaire harde muziek. Die bieden een nieuwe dimensie toe aan de trailer. Zorg ervor dat trailers niet te lang, zijn, verklap niet teveel beelden, zeker niet over de afloop van de film.

Persoonlijk vind ik deze trailer iets te lang en te gewelddadig. Hij toont veel gewelddadige beelden die nu eenmaal goed verkopen. De middeleeuwen waren een gewelddadige tijd, maar zijn we zoveel beter geworden?

Het andere aspect van Jeanne, haar visioenen, haar 'stemmen', stond ze echt in contact met God of was ze psychotisch?, haar hoogmoed "You fought for yourself, Jeanne"-"No!" is nu éénmaal moeilijke visueel in kaart te brengen.

DIV

A presentation for my English course:

Why Dead End?

I first saw this movie in 2005, and I was absolutely terrified, it scared the hell out of me. It is an example of what I call ‘an intelligent horror movie’.

I’ ve been analysing why this film struck me so much and tried to understand which are the components of a good horror movie, or rather a fantastic movie

Dead End was released in 2004; the Director is Jean Baptist Andrea. It won the Grand Prize of European Fantasy Film in Silver at the Brussels International Festival of Fantasy Film.

Although it is a low budget production - what is called a B-film-, in my opinion, it is a very good movie. It is creepy and disturbing.

The plot

For the past 20 years, Frank Harrington has driven his family to celebrate Christmas with his mother-in-law. Each time, he has taken the highway. This year, he takes a shortcut. It's the biggest mistake of his life. The family end up on a lonely road through a dark forest. Frank falls asleep and manages to avoid a crash with an oncoming car. (an early clue).

Then, the nightmare begins. A mysterious woman in white, carrying a baby, wanders through the forest. The hell breaks lose and family members start to be taken one by one by a terrifying black car resembling a hearse (a long vehicle used for carrying the coffin at a funeral). Each time their bodies are found a few miles further down the road, heavily  mutilated.

Every road sign points to a mysterious town Marcott, a destination they never reach, and the road seems never ending. The survivors start to panic and become mad. Deeply hidden family secrets come to the surface.

In short: Christmas, which is supposed to be a holiday full of peace and joy,  turns out into a living hell.

No gory horror

It ‘s not a traditional horror film: there isn ‘t very much gore and blood in it. However, gruesome, horrible things happen, the characters are one by one killed and mutilated. But this is only suggested, not shown. Suggesting is much more powerful than showing; psychological tension is (at least in my opinion) more horrifying than the bloodiest details. In this way, Dead End resembles other masterpieces of horror fiction, such as Psycho (1960) by Alfred Hitchcock, or The Blair Witch Project (1999) by Daniel Myrinck.

The real horror –in the minds of the characters and the viewers- comes from not knowing what is happening. Is it a psychopath on the loose doing these terrible things? Or is here a supernatural reality interfering with ‘normal’ reality? Who is the mysterious women in the white dress, with her baby; who appears to be dead. Who is the man in the black car, and why would they want to kill the family?

The setting

The setting creates a hallucinating sphere:  the inky dark wood, the endless, desolate  road and the Marcott sign. There are no side roads, no stores, no houses, just a straight road leading no where. They pass the same Marcot sign again and again. What the hell is Marcott? There seems to be no escape from this nightmare.

The setting is minimalist, repetitive and dreamlike/nightmarish. It makes you think of David Lynch. Cinematographically, there ‘s a lot of playing with the contrast between dark and light: the lights of the car versus the dark, creepy wood.

Characters and acting

There ‘s good acting, despite what we see in most B-films. Although horrible things are happening, the movie concentrates most on the psychology of the character: how they relate to each other, how they cope with the horror.

Under the stress and the tension, the image of a ‘normal’ middle class family collapses; deeply buried family secrets come to the surface: suddenly, the daughter confesses she is pregnant, the son smokes pot, both the father and the mother have had extramarital affairs and, worse of all: the son is not the biological son of Frank.

Black humour

This is also an characteristic that reminds of David Lynch

Franks tries to phone the police, but the phone doesn’t work: Laura asks him: “Did you get the police?“ –“No, I forgot the number of the 1-1-1”

The family is completely lost, they are in a place out of the blue. Frank asks Laura if she has brought the map. She hasn‘t and Frank is angry. Laura answers: “Next time, I‘ll bring a globe, in case you feel like driving to my mother ‘s by way of the north pole.”

DIV