Johnsatyricon

Time vond - heel populair - dat gans het publicerende internetvolk beloond diende te worden. Wat een zwaktebod!

'Jij' bent de persoon van het jaar werd afgelopen zondag bekend. Het weekblad Time koos haar Person of the Year. Dat werd 'you', u allemaal, en de hoofdredacteur van Time verklaart de keuze.

De arme man was zijn strooptocht naar de 'person of the yaer' begonnen met een video op Youtube met de vraag om inzendingen: de meeste nominaties van het publiek gingen naar de oprichters van YouTube, aan wie Time met een lovend portret de keuze van 2006 eigenlijk toeschrijft.

In arren moede
Hoe radeloos en redeloos moet je zijn om nominaties te halen bij Youtube, vervolgens de oprichters van YouTube te zien 'winnen' om in arren moede dan vervolgens maar de algehele klandizie van de videosite plus alle andere publicisten van het web tot 'Person of the Year' te bombarderen?

Goed, eerder was er al een kleiner collectief verkozen in 2003 met 'The American Soldier', en drie jaar later weten we allemaal hoe gerechtvaardigd die keuze is geweest. Net als natuurlijk de keuze voor Bush in 2004.

En eind vorige eeuw raakte Time al zo overweldigd door het internet dat de toenmalige hype werd gevoed met de keuze van Amazon-oprichter Jeff Bezos tot 'Person of the Year'.

Kortom, om in de lijst van persoonlijkheden (sinds 1927) te worden opgenomen is sinds de genoemde keuzes bepaald geen honorering om blij van te worden.

Bill Gates
Met Bill en Melinda Gates in 2005 kun je nog vrede hebben. Het paar heeft iets bereikt en is de gulste gever ooit, nominaal dan. Maar wat te denken van de keuze van Bono nu hij bij de uitgever van Time, Time Warner, ook heeft aangeklopt om wat blaadjes te mogen kopen.

Maar goed, 'you' dus, en iedereen die een videocamera kan vasthouden of zinnen met een hoofdletter en een punt kan schrijven, is daarmee uitverkoren. En ze zijn er maar wat blij mee, de uitverkorenen: tot hedenmorgen al 2,8 miljoen blogpublicaties van de uitverkiezing.

Geen oplossingen
Ze maken de nieuwe democratische orde, zo vindt Time; de stemmen van het volk die nu en masse gehoord worden. Maar hoe dan, wat dan? Waren blogs ook maar enigszins van invloed op het inzicht over de oorlog in Irak? Is Darfur er mee opgelost, behalve dat Jan Pronk te loslippig was? Welke oplossing van ook maar welk wereldprobleem is dichterbij gebracht met al die honderden miljoenen filmpjes en postings? Of zit dat er nog aan te komen?

En in eigen land: heeft de publicatiemacht van het volk iets teweeg gebracht in de democratie? Zijn die 40 procent besluitelozen geholpen met het gekakel op profielsites en met de videofilmpjes? Of kwam het stemvee met de verkiezingen louter naar internet voor de gewone nieuwsstroom en om en masse de toevlucht te nemen tot Stemwijzer, de beroerde, archaïsche hulp van ons aller internet?

Hufterigheid
Of was de kracht van al die publicerende internetters tezamen goed voor de onthulling vooraf dat het kersverse Tweedekamerlid Dion Graus zich schandalig gedroeg tegenover werkgevers en partners, maar met droge ogen beweert: "Ik ga strijden tegen onfatsoen en hufterigheid."

Nee, mijnheer Time, deze prijs is even misplaatst als gemakzuchtig. Als ik me aangesproken zou voelen, zou ik uw prijs beslist weigeren...

(P7, Peter Olsthoorn)