Johnsatyricon

Gust De Meyer, hoogleraar communicatiewetenschap aan de KULeuven, neemt het al een aantal jaren op voor de populaire cultuur. Hij gaat duidelijk in tegen de elitaire cultuurpessimisten, die zeggen dat televisie -de motor van de populaire cultuur- vervlakkend en afstompend werkt. Zijn ideeën zijn duidelijik provocatief bedoeld.

Ik ga niet helemaal akkoord met zijn redeneringen, maar op één punt kan ik hem gelijk geven. Sommige televisieprogramma 's zijn complexer geworden. Hij vergelijkt bv. de complexiteit -op vlak van personages, plots, en cameravoering- van 'Schipper naast Mathilde' uit de jaren vijftig, met actuele soaps zoals Thuis en Familie. Die laatste zijn veel complexer geworden,  meer personages, intriges, plots en subplots.

De Kampioenen -die eindelijk zullen stoppen in 2011- zijn dan weer de grote uitzondering die de regel bevestigt. Daar kiest men bewust voor eenvoudige, voorspelbare plots, mat karikaturale, stereotiepe, ja stripachtige figuren. De eenvoud en de herkenbaarheid van de Kampioenen is wellicht de reden voor het waanzinnig grote succes van deze reeks.

Dat bepaalde televisiereeksen te moeilijk geworden zijn voor sommige mensen, vooral de oudere generatie, kan ik bevestigen als ik ik een weekendje bij mijn moeder doorbreng. Dan kijken we soms samen tv. Ik merk dat ze dikwijls niet begrijpt wat er zich op het scherm afspeelt. 'Wat gebeurt er?', vraagt ze me dan. Ik zeg  'Dat weet ik ook niet'. Ik begrijp wellicht beter dan haar dat het tot de wetten van het televisiegenre behoort dat er in het begin heel wat spanning en onzekerheid wordt gecreëerd, dat dit tot de lustbeleving behoort van het kijken naar een televisiereeks.Blijkbaar kan ze moeilijk met die onzekerheid om, en haakt ze al vroegtijdig af.

De vroegere, eenvoudige televisie had meestal een lineair verhaal, dat op een duidelijk einde afstevende, waarbij de elementen van het verhaal samenkomen en de spanning gereduceerd wordt. Nu hebben veel televisieprogramma 's een open einde, niet noodzakelijk een happy end. 'Hoe is het nu afgelopen?', vraagt mijn moeder me dan. 'Dat moet je zelf invullen', zeg ik. Er is dus tegenwoordig heel wat cognitief en emotioneel werk nodig in hoofde van de kijker, om het verhaal zelf te interpreteren.

De oudere generatie kan moeilijker mee met deze ontwikkelingen. Ook camerastandpunten en cinematografische effecten worden soms moeilijk begrepen. Het principe van de flash-back is zoiets. Als plots zwart-wit of witte floue randen worden gebruikt, dan weet de geschoolde kijker dat in het verleden wordt teruggesprongen. 'Begrijp je wat hier gebeurt?', vraag ik dan mijn moeder. 'Dit is een flash-back. Dit is in het verleden gebeurd.'

Maar ook ik 'begrijp' dikwijls niet wat er zich op het scherm afspeelt. Ik ben een grote fan  van Britse dedectiveseries. Jaren geleden trachtte ik nog de redeneringen en zoekpistes van de dedective te begrijpen, en mee te zoeken naar de dader. Dat zulke series draaien rond 'whodunnit' . Ik was gefrustreerd wanneer ik de plot niet begreep. Tenslotte gaf ik mijn pogingen op om te 'begrijpen' wat er gebeurt.

Nu ken ik beter de conventies van het dedectivegenre. De kijker wordt namelijk gebombardeerd met een overvloed van informatie, die hij onmogelijk kan verwerken. Hetr kortetermijn-geheugen van de mens kan maar zeven items tegelijkertijd vasthouden. En om de oplossing van een moord te vinden, moet je tientallen gegevens kunnen combineren.

Dus nu laat ik die beelden over mij heen gaan en doe geen moeite meer om al die informatie te verwerken. Het 'whodunnit' is bij mij op de achtergrond geraakt ten voordele van het genieten van de grote menselijke emoties, waarop elke dedectieveserie een variatie is: macht, geld, seks, liefde. Ik geniet van het kunnen binnendringen in verschillende sociale milieu 's, de relaties tussen personages. Politieseries zijn kleine zedenschetsen

Je ziet ook het verschil in complexiteit tussen bv. het Vlaamse Witse en de hedendaagse Britse politieseries. Als ik er zin in zou hebben, dan zou ik de relatief eenvoudige plots van Witse mee kunnen reconstrueren in mijn hoofd. Britse series daarentegen zoals Waking the Dead, Wire in the Blood, Silent Witness bevatten twee tot drie plots, die met elkaar verweven zijn. Die zijn onmogelijk nog te volgen -in de zin van cognitief verwerken van al die informatie. Grotere nadruk komt ook te liggen op de psychologie van de personages, van zowel de verdachten, als de dedectives. Deze laatstenworden meer mensen van vlees en bloed, en zijn verre van perfect, dikwijls hebben ze autoriteits- en relatieproblemen, en nemen ze het niet zo nauw met de procedures en regelgeving.

Televisie complexer geworden? Ja ontegensprekelijk, en dat maakt ook het plezier uit van het kijken naar -sommige- televisiereeksen.

Uit de prehistorie van VTM: bloopers uit he Rad van Fortuin, met: " 'k Ga 't zeggen, Walter"...

Gepost door een Franstalige. Ik heb het al gezegd, de Walen zijn veel actiever op videofora dan de Vlamingen, waarschijnlijk omdat ze zich bedreigd voelen.

Mensen die mij een beetje kennen, begrijpen dat ik onmogelijk een fan kan zijn van Vlaamse soapseries zoals Familie, Wittekerke, de Kampioenen, etc.  Zo ' tien jaar geleden, toen ik veel jonger was, kon ik daar af en toe wel van genieten. Maar nu verkies ik toch wat 'ernstiger' werk.

Ik heb weleens Sandrine André als Merel in Wittekerke gezien, en ik dacht: mmm, wat een leuk, lief gezichtje, maar daar bleef het bij. Onderhuids echter bleef ze sluimeren in mijn onbewuste.

Nu is ze in Antwerpen overal te zien op een affiche voor het theaterstuk 'Cyrano de Bergerac'. Ik kon niet aan haar leuke snoetje voorbij, en ze begon mij steeds meer te fascineren. 

Mijn blik werd getroffen door een stuk vuil papier op straat: het was een foto van haar in een blaadje. Ik zuig dit niet uit mijn duim: het is echt gebeurd! Het was zo 'n mooie foto, dat ik hem niet kon laten liggen. Ik nam Sandrine André mee naar huis, en ze ligt nog altijd op mijn bureau (tenminste haar foto, ik zou het ook liever anders hebben...). Ik heb de foto ingescand, hem geretoucheerd -want hij was beschadigd- en hem hier neergezet, zodat je kan zien hoe mooi Sandrine André in het echt is.

In het weekend was ik bij mijn moeder: die kijkt altijd naar de Kampioenen. Dan verwijder ik mij discreet om niet naar die onnozeligheid te moeten kijken.

Maar opeens riep ze: Jan! (laten we ons zo maar noemen), Sandrine! En inderdaad, daar was ze, als een vroegere vriendin van Markske. Ze speelde een blonde del, die recht voor haar raap Markske probeert te verleiden tot je weet wel wat. Ze kleede zich uit, en ik zag haar roze bh en haar blote rug, en mijn hormonen begonnen te ontvlammen, of moet ik zeggen: ik kreeg vlinders in de buik, want bij de man ligt dat dicht bij elkaar.

Ik zag in het tv-boekje dat het zondagavond op VTM de hele avond een herhaling zou zijn van de afleveringen van 'Sara', waarvan ik gehoord had dat Sandrine André daarin meespeelt. Aha, dacht ik, een ideale gelegenheid om mijn recent gekochte dvd-recorder te gebruiken.

Dus, gisteravond, klokslag 21.20 lag ik in de aanslag voor de televisie, met mijn wapen, mijn afstandsbediening van de dvd-recorder in de hand. Ik heb alle fragmenten van haar opgenomen, en ik zal daar een compilatie van maken.

Net zoals veel andere kijkers ben ik onder de indruk gekomen van de gedaanteverandering die Sandrine ondergaan heeft door het personage Britt te spelen. Niet alleen fysiek -door dat blonde haar- maar ook qua persoonlijkheid. Britt is een personage dat je op sommige momenten haat. Ik herken in haar sommige vrouwelijke collega 's die ik gehad heb: charmerend en innemend, maar met een rotslecht karakter.

Door deze rol aan te nemen heeft Sandrine André haar repertoire van expressiemogelijkheden aanzienlijk verruimd. Ze zal het ver brengen, ik ben er zeker van, en vanaf nu ben ik een onvoowaardelijke fan van haar.

Hier stop ik eventjes, want ik moet wat minder leuke dingen doen. Ik geef je alvast enkele mooie screenshots van Sandrine als blonde Britt in Sara.

Andere bijdragen over Sandrine André:

• Nieuw! Britt (Sandrine André) in Turkije
• De Sandrine André-hype
• Sandrine André populairder dan Paris Hilton en Britney Spears
• Sandrine André als bitchy Britt in 'Sara'

Ik heb een dvd-recorder gekocht! Het gaat om een Samsung DVD-HR750. Ik heb hem gekocht in de Mediamarkt van Antwerpen voor 200 euro. Ik liep al een hele tijd rond met het gedacht om zo 'n ding te kopen, maar ik werd afgeschrikt door de hoge prijs. Totdat Samsung deze promotie deed voor 200 euro. Ik dacht, dat kan ik toch niet laten staan!

Het is een fundamentele wet in de markt voor consumentenelectronica dat de prijzen op lange termijn tot bespottelijk lage niveaus evolueren. Nog een paar jaar geleden was een dvd-speler een heel kostelijk ding. Nu kan men er al eentje voor 25 euro kopen, laten we zeggen de prijs voor een nachtje stappen.

Dezelfde evolutie van dalende prijzen is ook merkbaar in de markt van dvd-recorders. Voor de mensen die niet goed weten wat dit apparaat kan doen, het is een toestel waarmee je televisieprogramma 's kan opnemen, net zoals de oude, vertrouwde videorecorder.

Mijn fascinatie voor multimedia startte eind 2004. Toevallig vond ik in de GB van Borsbeek het boek 'Het home entertainment verslag' van Michael Nickles. Hij is een Duitser, en met de hem eigen Grundlicheit beschreef hij de mogelijkheden van multimedia op pc. Het boek is uitgegeven in de reeks van 'Easy Computing', en ik kan je ten zeerste aanraden om het te kopen, als het nog voorradig is.

Van hem heb ik alles geleerd over multimedia, over DivX, mpeg4, het rippen en het comprimeren van dvd 's. Het stokpaardje van onze Michael was toen het omvormen van de pc als een videorecorder, hetgeen mogelijk werd gemaakt door het gebruiksvriendelijk formaat mpeg4 -waarvan DivX de belangrijkste exponent is-.

Zijn stelling, eind 2004, was dat de pc de functie van de vroegere videorecorder kon overnemen. Ik weet nog dat dvd-recorders in die tijd fenomenaal duur waren, dus niet binnen het budget van deze arme webmaster.

De oplossing van onze Michael was de installatie van een TV-video-kaart in je pc, je weet wel, zo 'n insteekkaart, waarbij je je computer moet openschroeven en in een vrij PCI-slot moet steken. Ik heb zijn raad opgevolgd en een goedkope Hercules-TV-kaart geïnstalleerd.

Man, heb ik daar problemen mee gehad! Ten eerste is een computer uit de middenklasse en lager niet geschikt om insteekkaarten te installeren. Het arme ding weet niet hoe het zijn IRQ 's moet initialiseren, en het BIOS slaat tilt. Wat dure, glossy computermagazines ook mogen beweren, het installeren van insteekkaarten is geen evidente zaak en levert meestal enkel problemen op.

Ik heb lange tijd engelengeduld gehad met mijn TV-kaart. OK, soms lukte het om programma 's van de televisie op te nemen. Maar binnen de kortste keren waren de stuurprogramma 's weer beschadigd, stuurprogramma 's die bovendien niet digitaal ondertekend waren door Microsoft, en dat is gegarandeerd om problemen zoeken.

In een bui van woede heb ik dus mijn pc terug opengeschroefd, de TV-kaart eruit gerukt en in de vuilbak gesmeten! Michael Nicles had mij dus fluitjes wijsgemaakt, hoewel misschien een duurdere computer en TV-kaart mij die frustraties hadden kunnen besparen. Maar omdat ik een vrek ben, wou ik die investeringen niet doen.

Heel het concept van Michael Nickles, eind 2004, was gebaseerd op de veronderstelling dat een 'stand-alone' dvd-recorder onbetaalbaar bleef voor gewone mensen. De ontwikkeling van de markt heeft zijn vooronderstellingen onderuit gehaald. De prijs voor een dvd-recoder begint te zakken onder de psychologische drempel van 250 euro.

Intussen geniet ik van mijn nieuwe aankoop. Ik kan vanuit mijn luie zetel, met mijn afstandsbediening, televisieprograma 's opnemen. Ik neem het rustig op, ik geef mezelf de tijd om te wennen aan de nieuwe technologie, want die is al bij al niet gemakkelijk. Ik gruwde al van de vele instellingen van mijn video-recorder en mijn dvd-speler.

Mijn dvd-recorder heeft een harde schijf van 160 Megabyte. Dit is meer dan mijn pc die 'slechts' 70 Megabyte aan harde schijf heeft. Genoeg dus om ettelijke uren, om niet te zeggen etmalen aan televisiegenot op te nemen.

Ik heb echter deze dvd-recorder niet in de eerste plaats gekocht voor mijn eigen consumptie, maar om daar iets mee te doen op mijn blog 'Johnsatyricon'. Het overplaatsen van digitale tv-opnames op mijn computer levert echter weeral problemen op. Ik moet het nog allemaal beter onderzoeken, maar dit is weeral een nieuw technologisch probleem van 'formaten'. Als ik tv-programma 's opneem op DVD-RW, dan is het in een mij onbekend formaat, dat mijn computer niet herkent, zodat die dikwijls crasht.

Bovendien is er tegenwoordig zo 'n klimaat van censuur op het Internet, dat ik mij afvraag of ik tv-opnames ooit op videofora als Youtube of Dailymotion gepost krijg.

Waarschijnlijk ben ik te laat geweest om een dvd-recorder te kopen, want de gouden tijd van de webvideo is achter de rug. Overal heerst censuur vanwege de media-giganten. Ik kan enkel maar proberen, zien of programma 's van bv. Canvas auteursrechelijk gestempeld zijn, en bijgevolg geweigerd worden. Intussen ben ik zo verstandig geworden om mijn digitate aanwezigheid op het web op te splitsen in een veelheid van site-jes, zodat ik immuun ben voor agressieve aanvallen van de media-giganten, die eensklaps jouw site vernietigen, omdat die niet met hun belangen overeenkomt...

't Is al goed Bart, we hebben je gezien!

Ook de narren beneden de taalgrens maken zich vrolijk over de calvarie van Leterme. Hier een clipje uit Wallonië, met Yves Leterme die "Ik heb zorgen" van Louis Neefs zingt, en met het mooiste haantje uit Wallonië, Joëlle Milquet.

Parodie op Georges Bush, naar analogie met 'Leave Britney alone'. Grappig, ware het niet dat het hier om de machtigste man ter wereld gaat, met beslissingsrecht over leve en dood van miljoenen anderen...

Ach, 't wordt dringend tijd dat er een nieuwe regering komt, dat we opnieuw onze reporter, die de stem van de zwijgende meerderheid vertegenwoordigt, op pad kunnen sturen, om hen een spiegel van hun eigen dwaasheid voor te houden.

Hier eentje uit de 'oude doos', uit een niet zo ver verleden, toen het naar verluidt de gewoonte was dat België een regering had, toen de liberalen en de socialisten ons land nog met weldaden overlaadden, toen een hoog babegehalte nog salonfähig was.

Jullie hebben er anders over beslist op 10 juni: een terugkeer naar het Vlaanderen van de Tijl Ylenspiegels Leterme en Dewever, de Boerenkrijg van onze jongens tegen de Franstaligen, en de pensenkermissen van het Davidsfonds.

Dan liever de tijd van de Freya 's Vandenbossche, want vanaf nu zullen we op onze kin moeten kloppen. Inge Vervotte, the floor is yours!

Wat is Bart Dewever toch een lekkerbek! Deze gezonde volksjongen, die zo uit de Boerenbruiloft van Breughel lijkt gestapt, leert onze politici in culinaire metaforen te praten. Hij is bereid een lepel suiker op de rijstpap van Brussel-Halle-Vilvoorde te geven, bij de verkiezingen van 2009 moet er vis in de pan zijn. Waar het hart van vol is, loop de mond van over, en dat is aan zijn buik te zien, dat wist reeds de oude Sigmund Freud.

Dat belooft voor de toekomst, als hij aan de macht zal komen in 2028: de stoofvlees-met-frieten-wet, de panharing van de Franstaligen zal niet braden, artikel 43. 5 § terties van de grondwet, bijgenaamd het steak-met-béarnaise-artikel, houdende de splitsing van BHV.

Al dient gezegd te worden dat de Belgische magistraten, de crème de la crème van de lekkerbekken, het pad voor deze Billy Turf van de Belgische politiek hebben geëffend. Wat hebben we allemaal al niet gehad: het spaghetti-arrest, het smeerkaas-arrest? Volgens welingelichte bronnen zou binnen het Hof van Cassatie, ons hoogste rechtsollege, een wok-met-zoete-saus-arrest liggen te sudderen.

De fratsen en grollen van de narren in de marge van de regeringsonderhandelingen worden ook in de pers met argusogen gevolgd. Deze schitterende site vond ik in het Nieuwsblad van 5 oktober.

Op Coalition Island kan je zelf een coalitiegesprek schrijven in de vorm van een Flash-filmje. Ik wou er zelf een brengen in mijn blog, maar de Flash-code bevat fouten.

Een absolute aanrader: ga ernaar toe en laat je fantasie los: schrijf een spits scenario, met genadeloze politieke satire, of geef je erotische verbeelding vrij spel: laat bv. die geweldige Waalse bom Joëlle Milquet eens zwichten voor de charmes van Yves Leterme in flashy zwembroek, in ruil voor BHV, etc...

Het internet is een schitterend medium om opinies te ventileren die afwijken van wat de machtshebbers willen. Het web is een radicaal democratisch-anarchistisch medium. Daarom is het zo gevaarlijk voor de politiek-economische elite.

Tegenwoordig kan iedereen zijn eigen uitgeverij en televisiestation maken op het web maken. En dit raakt aan de machtspositie van gevestigde mediabelangen.

Dit clipje gaat over de censuur die de Chinese overheid op het web uitoefent. Chinese Googlaars krijgen bij het intikken van bv. 'Tienanmen' een leeg scherm te zien.

Dit is natuurlijk een extreme situatie, die bij ons gelukkig niet voorkomt. maar geloof me, er zullen meer geraffineerde methoden komen vanwege de machtshebbers om de vrijheid van meningsuiting ook bij ons te beknotten, en alle opinies die haaks staan op belangen van het Westers economisch wereldbeeld, de kop in te drukken.

Ik dacht dat ik alle clipjes over deze grote staatsman al gebracht had, maar deze over een briljante speech van onze wereldleider kende ik nog niet...

De emocratie viert hoogtij tegenwoordig op web. Deze wanhopige fan van Yves Leterme kan het niet meer verkroppen dat er in de media zo gelachen wordt met zijn idool, en schreeuwt het uit: Leave Yves alone!...He has a wife and three children, and a goat...

Hij wil de krachttoer van Chris Croker op Youtube herhalen, die met een gelijkaardig clipje over Britney 10.250.000 hits scoorde. Benieuwd of hij het zover zal brengen. Hij heeft toch al 40.000 bezoekers die hem troost bieden in deze wrange dagen voor Yves-liefhebbers...