Johnsatyricon

Ik heb twee katten, ze heten Minoesj en Pirrewit, nogal onnozele namen, die ik soms gebruik, en dan weer niet. Dan noem ik ze 'die dikke' en 'die magere'. Ik vind het geven van namen aan dieren nogal menseijke hoogmoed en projectie op sub-humane wezens.

Het zijn twee zusjes, die ik uit een nest van mijn broer heb gekregen. Ze hebben dus dezelfde vader en moeder, en toch zijn ze zo verschillend: niet alleen fysiek, maar ook qua karakter.

Pirrewit, 'die dikke' lijkt wel een prachtige wilde Noorse boskat, met zo 'n dikke pels. Zij is de meest primitieve van de twee, en het heeft een hele tijd geduurd, alvorens ze mijn aanwezigheid duldde, alvorens ik haar kon strelen, zonder dat ze wegvluchtte.

Eens had ze blijkbaar een gebroken rechterpootje, en huppelde ze op drie pootjes, ocharme, voort. We namen aan dat ze van het dak gevallen was, want we hadden een voordien een geweldig geschreeuw gehoord.

Maar onze vooronderstelling bleek niet waar te zijn. We gingen naar de dierenarts. Bleek dat ze een etterbal had opgehoopt in haar rechterpootje. De dokter maakte die leeg, en sindsdien raakte ze gewend aan menselijke tederheid, want we troostten haar allen in haar -snik- lijden.

Ze heeft iets van Miss België, razend mooi, maar ontzettend dom. Hoewel ze de primitiviteit van de Noorse bossen uistraalt, is ze zo'n ongelooflijk trutje, en kan ze zo op mijn gemoed werken met dat miauwen van haar. De natuur heeft iets in de dierenklanken gemaakt dat een moederlijk of vaderlijk gevoel oproept. Een wilde boskat, en dan zo 'n trutteke...

De andere kat, Minoesj, 'die magere', is een heel ander beestje. Echt een zenuwpees. Ze zit voorturend te krabben en te luizen in haar pels, hoewel we haar een luizenband gegeven heben en regelmatig sproeien met anti-ongedierte spray. We vermoeden dat ze zich verveelt. We projecteren zelfs op haar 'een hoogbegaafde kat'.

We lachen een beetje meewarig met haar afgerafelde pelsen frak, die ze kapot gebeten heeft. Aleen rond haar kopje heeft ze een kraag met normale pels, daar waar ze niet kan bijten natuurlijk. Ze lijkt een beetje op de schriele kippen van mijn buurman, die elkaars veren hebben afgepikt.

Maar intelligent dat dat beestje is! Alleen al die oogjes, die alles opmerken, alle bewegingen, ze heeft het gezien. Haar kopje gaat van hier naar daar. die hersentjes schijnen heel veel activteit te hebben. Sinds kort komt ze veel op mijn kamer, omdat daar blijkbaar vanalles te zien is, en ze kan niet op van vreugde om al die nieuwe ontdekkingen te doen.

Haar zusje daarentegen, die dikke luie donder, doet niets liever dan de hele dag te slapen in kartonnen dozen, die ze als haar nestje beschouwt, en als ze op tijd en stond haar korreltjes krijgt, dan is ze content.

Minoesj, de schriele scharrelkat, moet natuurlijk ook haar dagelijkse korreltjes hebben, maar ze wil meer, ze heeft voortdurend nood aan stimulatie...

Vandaar het verhaaltje van mijn katten, Miss België, en Miss Zenuwpees...