Johnsatyricon

De lente hangt in de lucht, tergend langzaam trekt de grauwe winter zijn klauwen weg van mijn somber gemoed. Flauwe zonnestralen verlichten mijn al te gekwelde ziel, nu eens fijn als spinrag, dan weer hevig als een schitterend juweel. Ja, 't wordt lente...

Tijd dus voor één van de mooiste liefdesgeichten uit de wereldliteratuur: Sonnet 18 van William Shakespeare. Opgedragen aan al die vrouwen, die ik ooit heb liefgehad:

__________________________________________

Shall I compare thee to a summer 's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer 's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimmed,

And every fair from fair sometime declines,

By chance, or nature 's changing course untrimmed:

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow'st

Nor shall death brag thou wander'st in his shade,

When in eternal lines to time thou grow'st,

So long as men can breathe, or eyes can see,

So long lives this, and this gives life to thee.

_________________________________

(mijn eigen gebrekkige vertaling):

Zal ik jou vergelijken met een zomerdag?

Jij bent meer lieflijk en evenwichtig geworden

Hevige winden beroeren de wetsbare knoppen in mei,

En de zomer duurt helaas maar al te kort

Soms schijnt het oog van de hemel al te hevig,

En dan weer is haar gouden gelaat betrokken

Schoonheid gaat altijd achteruit,

Dat is de wet van de natuur,

Maar jouw eeuwige zomer zal niet verdwijnen,

Jij zal jouw schoonheid niet verliezen, 

Noch zal de Dood opscheppen

Dat jij in zijn schaduw vertoeft

Want door deze eeuwige poëzie groei jij,

Zolang mensen ademen of hun ogen kunnen zien,

Zo lang zal dit gedicht leven en leven geven aan jou.

No longer mourn for me, when I am dead,
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world with vilest worms to dwell:

Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so,
That I in your sweet thoughts would be forgot
If thinking on me then should make you woe.

O, if, I say, you look upon this verse,
When I perhaps compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse,
But let your love even with my life decay!
Lest the wise world should look into your moan,
And mock you with me after I am gone.

Als ik dood ben, rouw dan niet lang om mij
niet langer dan de tijd dat de nare doodsklok luidt
Zeg de mensen dat ik weg ben
uit deze gemene wereld met zijn met gemene wezens

Nee, als je deze verzen leest,
denk dan niet aan de hand die hen schreef
Ik heb je zoveel lief, dat verdwijnen wil ik
uit jouw lieve gedachten, als denken aan mij
zou doen jou teveel pijn

Als je, zoals ik zei, dit vers herleest,
-misschien ben ik dan met aarde vermengd-
herhaal dan niet mijn arme naam,
maar laat je liefde met mijn dood vergaan

voor het geval de zefgenoegzame burgerij 
neerkijken zou op jouw verdriet
en na mijn heengaan spotten zou met jou 

(Eigen vertaling, of 'hertaling' (?) door Johnsatyricon)