Johnsatyricon

Dit was één van mijn geliefkoosde rockers op de TD 's van de jaren zeventig en tachtig. Op 'What I like about you' van de Romantics kon ik uitzinnig uit de bol gaan...

Nu we toch bezig zijn in de punkregionen: jongeren van de 21ste eeuw, laat jullie toch niet inkapselen in oppressieve school- en arbeids-systemen, want die zijn er enkel in geïnteresseerd om jullie rauwe levensenergie en creativiteit te doden, wat ze ook mogen beweren. Als je aan hun sirenenzang toegeeft, dan zul je een voorverpakt standaardproduct worden van de kapitalistische productiewijze, een gemakkelijk vervangbaar product dat weggesmeten wordt, als je economisch niet meer interessant bent.

Laten we daarom de primitieve woede van de punkvaders uit de jaren zeventig levendig houden. Leve The Sex Pistols, Leve Anarchy in the UK!

Af en toe overkomt mij de moedeloosheid: waarvoor doe ik het allemaal? Heeft het zin zoveel tijd te steken in Johnsatyricon? Totdat ik weer positieve reacties krijg van bezoekers. Om een of andere reden, die tot de geheimen van Google behoort, scoor ik goed met bijdragen over Nina Hagen, een punkidool uit de jaren zeventig.

Ik vind het leuk om mensen die tot een jongere generatie dan mij behoren, in te wijden in de muziek van mijn jeugd, hen leren dat er meer is dan de waan van de dag, dat de hedendaagse pop en rock zijn historische wortels heeft, waarop de hedendaagse muziek steunt.

Daarom, hier een clipje van Nina Hagen: 'Herman ist high'. Nina Hagen was een Duits punkidool in de jaren zevertig. Ze heeft een kortstondige relatie gehad met Herman Brood, de Nederlandse rocker, die helaas zichzelf van het leven beroofd heeft door zich van een flatgebouw te werpen. In dit clipje zingt Nina Hagen over haar ex-minnaar: Herman ist high, een voorafspiegeling van diens dramatische dood, dertig jaar later...

Ik ben een hevige fan van ABBA. Dit is een minder bekende song van hen: Tiger...

Linda Rondstadt is onze virtuele verademing, terwijl die extreem-rechtse schapen- en geitenneukers Leterme en Dewever in het zand hebben gebeten. That 'll be the day, dat zal eindelijk de dag zijn waarop jij dat ongelooflijk mooie grietje in jouw buurt in je bed krijgt, hoewel het waarschijnlijk niet die geweldige Waalse bom Joëlle Milquet zal zijn, beste Yves!

Zo, meteen voeg ik de daad bij het woord. Ik heb uit mijn statistieken begrepen dat ik sterk sta op de markt van zoekwoorden voor 'Fisher-Z', dus is de enig logische conclusie dat ik meer bijdragen over Fisher-Z moet brengen. Zo moet een webmaster-blogger redeneren! Hij combineert een smaak voor statistiek en de wil om die te implementeren .

Nog meer van het zelfde, jeugdsentiment uit de seventies, Electric Light Orchestra met 'Don' t bring me down'. Eén van mijn ambities van mijn blog 'Johnsatyricon' is om een archief aan te leggen van muziekclips uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Ik heb nu al ongeveer 50 clips uit die periode.

Ik kan het niet langer meer verhullen, Johnsatyricon is een oude tsjoeker die op tram 4 zit. Muzikaal ben ik blijven steken in de seventies, toen ik jong was.

Er was toen een concurrentiestrijd met mijn jongere broer, om de meest flashy grammofoonplaten (ja, nog geen cd 's!) van hardrockgroepen in de bibliotheek van een kleine provinciale stad uit te zoeken. Ik lag altijd een lengte voor op hem, maar hij heeft het uiteindelijk gemaakt als gitarist in verschillende rockgroepjes.

In de seventies was Judas Priest enorm populair, tenminste in het headbanging-segment.

Daarom, als ode aan die periode hier hun machtige song 'Living afte Midnight'.

Om tot vervelens toe de gebruiksvriendelijkheid van Dailymotion te demonstreren in vergelijking met Youtube, klik op 'zoom' in het menubalkje onder het scherm om de clip op volledig scherm te bekijken. Wanneer gaan de heren van Youtube-Google begrijpen, dat het dit is wat wij clipjesliefhebbers willen?

Jeugdsentiment van het hoogste niveau, uit de jaren zeventig...

Mijn meest favoriete ABBA-song...

In het voetspoor van de Sex Pistols kende België eind jaren zeventig ook zijn eigen punkgolf. Voortrekkers waren The Kids. Simpele power chords en rauwe, anarchistische teksten waren hun handelsmerk.Ik heb hen zeker vijf maal gezien, en iedere keer was het dikke ambiance...

Weer één van die rauwe, vitale nummers uit de seventies, waar ik zo dol op ben...

Ook dit nummer uit mijn jeugd geeft mij nog altijd kippenvel, toen ze dit nummer op de TD 's speelden. Sniff 'N' The Tears is één van die ééndagsvliegen die een monsterhit uitbrengen, en daarna in het duister van de geschiedenis verdwijnen....

Als ik zo' n videootjes van ABA bekijk, dan krijg ik onvermijdelijk kippenvel,want ik word daarmee teruggecatapulteerd naar de jaren zeventig, toen ik de meisjes en de seksualiteit ontdekte...