Johnsatyricon

Wanneer was het, eergisteren? Ik was lusteloos aan het zappen op tv in de komkommertijd. Op niet minder dan drie zenders was er een programma bezig over de gevaren van de radicale Islam voor het Westen, op één Nederlandse en twee Franse posten. Je ziet dat het links-progressieve cordon sanitaire rond dit thema aan het afbrokkelen is. Het wordt salonfähig om te zeggen dat extreme Islam gevaarlijk is.

Ik ben links, noch rechts. Ik ga uit van de feiten. Ik geloof in een tolerantiegrens. Stel je een buurt met 100 mensen voor. Als twee of drie moslima 's hoofddoekjes dragen, dan merk je dat niet eens op. Als er twaalf of dertien gehoofddoekte meisjes rondlopen, dan denk je misschien: leuk, die multiculturaliteit. Maar als het er 27 of 28 zijn, dan ga je je zorgen maken, dan begin je je bedreigd te voelen. Dit heeft niets te maken met ideologie, maar alles met sociobiologie, de struggle for life tussen identiteiten.

Ons liberaal-democratisch systeem is in de 19de eeuw opgebouwd, door zich te ontvoogden van Kerk en religie. Scheiding van Kerk en Staat betekent godsdienstvrijheid en een scheiding tussen de private en de publieke ruimte. Dit betekent dat je thuis of in je groep doet wat je wil, maar als burger, bv. als scholier, als ambtenaar of als politicus hoor je je te houden aan onze spelregels, d.i. geen symbolen van religieuze geaardheid dragen. Het seculier karakter van de staat moet gewaarborgd blijven. Dat hebben ze in Turkije met Attaturk, die een radicale verwestersing doorvoerde, goed begrepen.

Interessant vond ik de opmerking op de Franse tv van een sterk verwesterse moslim, dat nergens in de Koran of in de Islamitische traditie staat dat vrouwen een hoofddoek moeten dragen. Dat de hetze rond de hoofddoeken een recent fenomeen zou zijn. Dat doet mij terugdenkenaan het boek 'The Clash of Civilisations' van Huntingdon, een boek dat in de jaren negentig grote ophef maakte. Vanaf de jaren tachtig-negentig was er een religieus reveil in de Islamitische wereld en ontstond de radicale versie van de Islam. Dit was een reactie tegen de oprukkende moderniteit, tegen het oprukken van de Westerse cultuur. Het sterker benadrukken van de hoofddoek als identieits-affirmerend element kadert in deze reactie tegen het Westen.

Ook bij ons in het Westen voelden de katholieken zich in de 19de en het begin van de 20ste eeuw bedreigd door de oprukkende lekenstaat en de seculiere cultuur. Je zag een radicalisering van bepaalde segmenten van het katholicisme. Bijvoorbeeld de Ultramontanen, die zegden dat de paus onfeilbaar is, en de Modernisten, die gekant waren tegen al wat modern is, tegen de wetenschap en de evolutietheorie. Hun 'syllabus van vergissingen' die de lekencultuur volgens hen maakte. Er waren verschillende schoolstrijden om 'de ziel van het kind'.

Als mensen zich niet maatschappelijk en sociaal-economisch kunnen ontplooien, dan gaan ze een overdreven belang hechten aan symbolen om hun identiteit te affirmeren. In dit geval een hoofddoek voor vrouwen. Dit is volgens mij niet een vrije keuze van moslima 's. Zie maar eens hoe verleidelijk die reeënogen geschminkt zijn, hoe smalle jeansbroekjes ze dragen. Neen, de moslima 's worden misbruikt door de moslim-macho 's als een wapen in een symbolische strijd. Geef die moslim-macho 's meer maatschappelijke kansen, en het hoofddoekenprobleem zal verdwijnen als sneeuw in de zon.