Johnsatyricon

Ik volg de actuele muziek niet meer op de voet, maar af en toe is er een song die blijftt hangen. Ik luister meestal gewoon naar de radio, dat is veel gemakkelijker dan zelf te knoeien met cd 's of mp3's. Dan hoef je zelf geen keuzes te maken. Muziek is voor mij zoiets als behang. Achtergrond tijdens andere activiteiten zoals bloggen en lezen. Maar, zoals gezegd, soms springt er een song uit, die je geleidelijk gaat obsederen.

Ik heb het hier over 'Heavy Cross' van The Gossip. De zangeres is 'moddervet en lebisch', zo hoorde ik op de radio, zodat je me niet van seksisme kunt beschuldigen. Het gitaarrifje is obsederend, en blijft voorturend in mijn hoofd afspelen, een echte oorwurm.

Daarom hier 'Heavy Cross' van The Gossip...

Gisteren rond middernacht wou ik gaan slapen, toen ik mij eensklaps herinnerde dat er op Canvas een documentaire werd uitgezonden over AC/DC. Dat wou ik absoluut niet missen. Ik heb het programma opgenomen en een montage gemaakt van het interview met Angus Young, het 'beest van AC/DC, die steevast in een schooluniform de pannen van het dak rockt.

Dat 'beest' blijkt nogal mee te vallen. Het is de eerste keer dat ik een interview met Angus Young zag. Hij is nu een bezadigde vijftiger, die -in tegenstelling tot vroeger- kan party'en 'for seconds'. Ja we worden allemaal een dagje ouder, zelfs hardrockers, dat zootje ongeregeld met harde gitaren, waartoe ik mij in mijn wildste dromen beken. Angus Young komt mij over als een sympathiek burgermannetje, die toevallig geworden is tot één van de grootste iconen van de rockmuziek, met die scherpe gitaarakkoorden, steevast opgevoerd in schooluniform, en in deze reportage kan je zien vanwaar deze obsessie komt.

Vergeet ook niet de uitspraak van de zanger van AC/DC: sommige mensen kunnen rocken, maar ze kunnen niet rollen, een sneer naar de ettelijke heavy metal epigonen, die wel hard kunnen spelen, maar niet rock 'n rollen. Daarom: AC/DC, de ultieme rock 'n roll-band!

(Sinds heel recent kan je clipjes van Youtube die op een blog als deze afgespeeld worden, op volledig scherm bekijken! Klik op het tweede knopje van rechts, onderaan in het menubalkje!)

Dit was één van mijn geliefkoosde rockers op de TD 's van de jaren zeventig en tachtig. Op 'What I like about you' van de Romantics kon ik uitzinnig uit de bol gaan...

Vrouwen die gitaren spelen, mmmhh...

Heb toch het oude clipje van The Kids teruggevonden op Youtube! Veel plezier ermee!

Nu we toch bezig zijn in de punkregionen: jongeren van de 21ste eeuw, laat jullie toch niet inkapselen in oppressieve school- en arbeids-systemen, want die zijn er enkel in geïnteresseerd om jullie rauwe levensenergie en creativiteit te doden, wat ze ook mogen beweren. Als je aan hun sirenenzang toegeeft, dan zul je een voorverpakt standaardproduct worden van de kapitalistische productiewijze, een gemakkelijk vervangbaar product dat weggesmeten wordt, als je economisch niet meer interessant bent.

Laten we daarom de primitieve woede van de punkvaders uit de jaren zeventig levendig houden. Leve The Sex Pistols, Leve Anarchy in the UK!

Af en toe overkomt mij de moedeloosheid: waarvoor doe ik het allemaal? Heeft het zin zoveel tijd te steken in Johnsatyricon? Totdat ik weer positieve reacties krijg van bezoekers. Om een of andere reden, die tot de geheimen van Google behoort, scoor ik goed met bijdragen over Nina Hagen, een punkidool uit de jaren zeventig.

Ik vind het leuk om mensen die tot een jongere generatie dan mij behoren, in te wijden in de muziek van mijn jeugd, hen leren dat er meer is dan de waan van de dag, dat de hedendaagse pop en rock zijn historische wortels heeft, waarop de hedendaagse muziek steunt.

Daarom, hier een clipje van Nina Hagen: 'Herman ist high'. Nina Hagen was een Duits punkidool in de jaren zevertig. Ze heeft een kortstondige relatie gehad met Herman Brood, de Nederlandse rocker, die helaas zichzelf van het leven beroofd heeft door zich van een flatgebouw te werpen. In dit clipje zingt Nina Hagen over haar ex-minnaar: Herman ist high, een voorafspiegeling van diens dramatische dood, dertig jaar later...

Of in de Vlaamse versie: Kampioen zijn is plezant!, het lijflied van Yves Leterme en Bart De Wever...

Tenminste in hun natte dromen, als Madame 'Non' er niet is, om deze Vlaamse welpjes tot gecastreerde haantjes te herleiden... 

Met als bonustrack: het Britse volkslied: God save the queen. (Wat heb ik toch met volksliederen tegenwoordig?)

De jongere generatie en de oudere generatie die nog weten wat echte rock is...

Tie your mother down, of voor Yves Leterme: Bind die harpij Joëlle "Bitch-of-Laroche" Milquet vast met stevige pinnekesdraad van uw beste vriend Baron Bekaert en gooi haar van de hoogste Ardense berg, liefst nog van de rots van Marche-les-Dames, waar Albert I met zijn klikken en klakken van afgevallen is, om de symboliek nog krachtiger te maken...

Nationale hymnen zijn altijd al geparodiëerd geworden door politiek-radicale middens. Een volkslied is immers een krachtig symbool, bijgevolg is niets zo radicaal als het spelen met en het bespotten van nationale symbolen.

Geen enkele parodie op een volkslied is in mijn ogen zo krachtig als de versie van Jimi Hendrix van het Amerikaanse volkslied 'Star Spangled Banner' (d.i. de met sterren bezaaide vlag). Hier zie je een clipje van Youtube van zijn optreden in Woodstock 1969.

O, ja, om dit clipje in Youtube te bekijken moet je meerderjarig zijn, want misschien zouden die tere zieltjes van Amerikaanse pubers wel geschokt kunnen worden.

Terwijl ze elke dag tientallen moorden op televisie zien, en elke 'vent' blijkbaar met een geweer in zijn hand rondloopt, alsof het de gewoonste zaak ter wereld is. Maar 'reëel' geweld dat is 'inappropriate content', en daarvoor moeten de Amerikaantjes beschermd worden.

De versie van Jimmi Hendrix van 'Star bangled Banner' is zo gruwelijk en beklijvend omdat hij daarin met zijn magistrale gitaartechniek het geluid nabootst van Amerikaanse jachtbommenwerpers in duikvlucht die met hun napalmbommen de Vietnamese bossen in een vlammend inferno herschiepen.

Ik zag ZZ-Top eind jaren zeventig in Vorst Nationaal. Het was een ware revelatie, die twee mannen met wapperende baarden, als rockende opa 's. Wat ik altijd grappig heb gevonden, is dat de drummer, de enige zonder baard 'Frank Beard' noemt. Maar of dit waar is, dat weet ik niet. Dat weet alleen God en Georges Bush (en dat zijn twee handen op één buik)...

Linda Rondstadt is onze virtuele verademing, terwijl die extreem-rechtse schapen- en geitenneukers Leterme en Dewever in het zand hebben gebeten. That 'll be the day, dat zal eindelijk de dag zijn waarop jij dat ongelooflijk mooie grietje in jouw buurt in je bed krijgt, hoewel het waarschijnlijk niet die geweldige Waalse bom Joëlle Milquet zal zijn, beste Yves!

Recently, I' ve been telling you about the success of seventies-music in my search results (not my search results of course, but these of my dear visitors). I' ve been nagging (drammen) about the success of seventies-music, and my intuitions pay off.

Recently I have disovered that 'Whatever you want' of Status Quo is soaring (rising rapidly, as an eagle) in my charts. 

One of the thrills of being a webmaster, is that you can in real-time get a very quick impression of the yearings (begeerten) of  the surfing community and adapt your content tot it.

Zo, meteen voeg ik de daad bij het woord. Ik heb uit mijn statistieken begrepen dat ik sterk sta op de markt van zoekwoorden voor 'Fisher-Z', dus is de enig logische conclusie dat ik meer bijdragen over Fisher-Z moet brengen. Zo moet een webmaster-blogger redeneren! Hij combineert een smaak voor statistiek en de wil om die te implementeren .

Nog meer van het zelfde, jeugdsentiment uit de seventies, Electric Light Orchestra met 'Don' t bring me down'. Eén van mijn ambities van mijn blog 'Johnsatyricon' is om een archief aan te leggen van muziekclips uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Ik heb nu al ongeveer 50 clips uit die periode.

Ik kan het niet langer meer verhullen, Johnsatyricon is een oude tsjoeker die op tram 4 zit. Muzikaal ben ik blijven steken in de seventies, toen ik jong was.

Er was toen een concurrentiestrijd met mijn jongere broer, om de meest flashy grammofoonplaten (ja, nog geen cd 's!) van hardrockgroepen in de bibliotheek van een kleine provinciale stad uit te zoeken. Ik lag altijd een lengte voor op hem, maar hij heeft het uiteindelijk gemaakt als gitarist in verschillende rockgroepjes.

In de seventies was Judas Priest enorm populair, tenminste in het headbanging-segment.

Daarom, als ode aan die periode hier hun machtige song 'Living afte Midnight'.

Om tot vervelens toe de gebruiksvriendelijkheid van Dailymotion te demonstreren in vergelijking met Youtube, klik op 'zoom' in het menubalkje onder het scherm om de clip op volledig scherm te bekijken. Wanneer gaan de heren van Youtube-Google begrijpen, dat het dit is wat wij clipjesliefhebbers willen?

Jeugdsentiment van het hoogste niveau, uit de jaren zeventig...

Naar aanleiding van de veertigste verjaardag van de "Summer of Love" in San Francisco, 1967. Jefferson Airplane 's succes draaide in niet geringe mate rond het sex-appeal van zangeres Grace Slick. Hier zie je hen op het Woodstockfestival in 1969.