Johnsatyricon

Op radio Klara is een programma bezig met een voor mij onbekende Sloveense filosoof "Giezeck" of zoiets. Het gaat o.a. over de ondergang van links in heel Europa. Globalisering, hyperkapitalisme, aftakeling van de welvaartsstaat, massale immigratie, dit zijn allemaal processen waarop links geen antwoord weet te bieden. Er zijn maar twee politieke krachten succesvol: technocratische politici, die zich inschakelen in het globale kapitalisme, en populistisch rechts. Berlusconi is de combinatie van beide: technocraat én rechts-populist. Daarom is hij zo succesvol. Een succesvolle kapitalist die de taal van het volk weet te spreken.

Verderbordurend op dit gegeven: tegenwoordig is radicaal anti-kapitalisme enkel nog bij populistisch-rechts te vinden. We hebben dit gezien bij de recente Europese verkiezingen, waar radicaal-rechts in veel Oost-europese landen hoog scoorde. "Brussel", de "Europese Unie is voor hen het symbool voor het hyperkapitalisme.

De retorisch interessantste anti-kapitalistische videootjes die ik op Youtube gevonden heb, komen van extreem-rechts.

De Duitse SPD heeft gigantische klappen gekregen bij de bondsverkiezingen. Ze heeft het historisch slechtste resultaat sinds WOII neergezet. Haar kiezers zijn ofwel massaal thuisgebleven, ofwel naar andere partijen overgelopen. Het liberale FDP is de grote winnaar en samen met CDU/CSU zal ze een neo-liberale regering vormen. FDP wil belastingverlagingen en sleutelen aan opzegvergoedingen.

De Vlaamse SPA zit in serieuze problemen. Naast interne machtpolitieke conflicten, die eigen zijn aan elke machtspartij, is de oorzaak van de malaise, dat ze haar historische core-business heeft laten vallen: de arbeidersklasse, die in grote mate naar het Vlaams Belang is overgelopen. De SPA is de partij geworden van de hogere middenklasse van yuppies, intellectuelen en loftbewoners.

Alleen de Linke in Duitsland, grosso modo de opvolgers van de vroegere communisten, gaan tegen de trend in en vertegenwoordigen redicaal-links in Europa. Ze hebben een grote overwinning gehaald bij de deelstaatverkiezingen in Saarland, en bij de Bundestagverkiezingen. Ze hadden grote kans om tot de regering van Saarland toe te treden, maar de groenen -die het ook relatief goed gedaan hebben- hebben dan weer een afkeer van die Linke. Zodanig dat er nu een 'Jamaïca'-coalitie in Saarland aan de macht komt, een coalitie met de kleuren van de Jamaïcaanse vlag: geel-zwart-groen, of CDU/FDP/Grünen.

Dit zijn allemaal slechts losse bedenkingen. Maar het is duidelijk dat links in heel Europa in grote problemen zit. Centrum-rechts is overal in de lift. Links moet zich heel grondig bezinnen over waar ze mee bezig is. Heeft ze zich niet teveel geallieerd met het geglobaliseerde kapitalisme?

Het interview gisteren met Elio Di Rupo heeft grote indruk op mij gemaakt. Het ging over de liberale drijverijen om met de crisis als excuus de sociale zekerheid te ontmantelen. Hij spreekt van ons sociaal erfgoed dat we na WOII hebben opgebouwd, en dat net als elk ander erfgoed de moeite loont om te bewaren.

De CEO 's en hogere kaders die exorbitante bezoldigingen krijgen in verhouding tot korte termijnwinst. Die de minder stressgevoeligen en de zwakkeren uitstoten. Werken tot 67 jaar: le liberalisme nous rend fou. Beter kan ik het zelf niet zeggen. Liever een ouderwetse staatssocialist à la Di Rupo, dan de neo-liberale stresskonijnen en villafascisten van Kris Peeters en konsoorten.

Heb je gisteren vice-premier Laurette Onckelinckx op tv horen fulmineren tegen de banken? Het was een plezier om die Waalse furie vuur te zien spuwen. Het zijn de banken die de crisis hebben veroorzaakt. Het is niet meer dan normaal dat ook zij hun bijdrage leveren om de schade op te lappen. Ook Eerste Minister Van Rompaey heeft op de RTBF gezegd dat hij voor een belasting op de banken is.

Ook de Franse president Sarkozy sprak krachtige woorden tegen de graaicultuur van de banken. De publieke opinie in Frankrijk is woedend omdat in volle vakantieperiode uitlekte dat BNP Paribas, die met overheidsgeld van de ondergang werd gered, 1 miljoen aan bonusen reserveerde. En zelfs een ex-topman van Fortis Holding vindt de bonussen "immoreel en misdadig".

Als die nauwelijks verhulde woede al in de woorden van politieke leiders dooschemert, dan kan men zich voorstellen dat die in nog grotere mate bij de gewone mens leeft. Bij de kleine zelfstandige bv. Als die faiiliet gaat, dan wordt die niet met belastinggeld geholpen, maar wordt zijn inboedel door deurwaarders aangeslagen. Bij de gepensioneerde bv., die amper met zijn klein pensioentje de eindjes aan elkaar kan knopen.

De woede om de winstmachine van de banken die met belastinggeld in leven wordt gehouden. De banken krijgen geld toegestopt van de centrale banken en het spaargeld van de burger aan een schamele 1 %. Die beleggen ze tegen 4 % in veilige overheidsobligaties. 3 % zuivere winst dus. "Zo kan ik ook bankieren", zegt de notoir liberaal Paul de Grauwe, hoogleraar economie aan de KULeuven.

De verontwaardiging rond het crapuleus gedrag van de banken is dus algemeen. Ik zou zelfs meer zeggen: als de politieke klasse niet de moed heeft om een belasting op de banken door te drukken, hoe klein ook, dan loopt de legitimiteit van onze instellingen en ons systeem groot gevaar. Het zal profitariaat, zwartwerken, belastingontduiking en normvervaging nog meer in de hand werken. Voeg dit bij de diepe crisis van het Belgische gerecht, en ja begrijpt dat de sociale cohesie van onze maatschappij groot gevaar loopt.

Dus, beste politici, heb nu eens 6 minuten politieke moed, en hef een belasting op de banken. Indien u dit niet doet, dan zeg ik het sociaal contract op, en ik denk dat velen mij zullen navolgen. Wij kunnen dan niet meer instaan voor de gevolgen...

Wie denkt dat Zuidoost-Aziaten altijd glimlachende, gediscipineerde mieren zijn heeft het mis. Zuid-Koreaanse politici gingen met elkaar op de vuist in het parlement, naar aanleiding van de stemming over een mediawet. Een flink potje vechtdemocratie, en kijk eens naar die vrouwen!

Wees gerust, ook de Walen lachen met 'papa' Michel Dardenne, de nieuwe federale minister van Pensioenen. Hiier een imitatie en een remix van deze grote redenaar met shakespeareiaanse allures...

Net nu vergrijzing en uit de pan swingende pensioennlasten een kordaat beleid vereisen, komt de alcoholische clown Michel Dardenne op dit departement. Dardenne is het vleesgeworden archetype van het Waalse socialisme met maffieuze trekjes. Dardenne is postjespakkerij en clientelisme en drankmisbruik. Zijn uw pensioentjes in goede handen bij deze man? Toegegeven, Michel is een sympathiek man, met wie het leuk is om ettelijke pintjes te pakken in een Volkshuis, maar men kan deze fratsenmaker bezwaarlijk een goed bestuurder noemen.

De federale regering wordt hoe langer hoe meer de parkeerplaats  voor uitgerangeerde regionale politici, een supermarkt van postjes, waar die hun riante salarissen kunnen blijven trrekken, in ruil voor weinig toegevoegde waarde. Ik heb medelijden met premier van Rompaey om over dit narrenschip te blijven heersen.

Neen, mijn conclusie is al sinds geruime tijd gemaakt. Ik heb de aftakeling van het federale niveau sinds 2007 met verwarring en stijgende ergernis waargenomen. De realiteit is dat België sinds dit rampenjaar niet meer bestuurd wordt. De situatie is gebetonneerd, en de enige rol die de federale regering nog speelt, is het blijven doorsturen van de geldstromen van de sociale zekerheid. Voor de rest is haar rol uitgepspeeld.

Daarom sta ik achter de regering Peeters-De Wever-Gennez. Niets meer verwachten van het fedeale niveau, en maximaal de Vlaamse bevoegdheden ontplooien, tot op het randje van de wettelijkheid. Niet verwacthen dat er nog een staatshervorming komt. Er wel over praten met de Franstaligen, maar met minimale verwachtingen.

Let wel, de Vlaamse regering is ook een exponent van de particratie, waar een intellectueel als Vandenbroucke wegens te weinig sexy -versta niet passend in de Vlaamse fritkotencultuur- wordt uitgerangeerd, en waar een politiek creatuur als Joke Schauvliege minister van Cultuur wordt. Wier laatste culturele exploot een Vlaamse pensenkermis of een klucht van de boerinnenbond was. Geef mij dan maar een techneut die tenminste in zijn vakgebied beslagen is, zoals de minister van Begroting, Voka-man Philippe Muyters. Men kan dan al lullen dat die man niet verkozen is, dat dit niet democratisch is. Who cares? Liever een niet-democratisch zakenkabinet dan een democratisch verkozen narrenschip. De historische evolutie is onafwendbaar.

Neen, ernstig, democratie betekent -en heeft nooit iets anders betekend- dat de burger voor de volgende vier-vijf jaar de machtsverhoudingen tussen partijen vaststelt. Wij hebben geen greep op de regeringssamenstelling, noch op de keuze van de ministers. Dit is een zaak van de partijen. Dat men dan tenminste vakministers uitkiest, ook van buiten het parlement, die een speciale competentie hebben op hun beleidsgebied.

Het kan toch niet langer dat iemand -nogmaals, niets persoonlijks- als Schauvliege niets afweet van cultuur en dan minister van Cultuur wordt. Zoals Tom Lannoye zegt, dit zou niet van een sollicitant geduld worden. Of een pretfles zoals Dardenne op Pensioenen. Ook daar zou iemand met een speciale competentie op dit beleidsgebied moeten geplaatst worden, desnoods van buiten het parlement.

Eentje uit de oude doos, waarbij Dardenne, de Napoleon van de Volkshuizen, zijn "logique présidentielle" uitwauwelt. Schol, Michel!

Enkele bedenkingen over Iran: 1) de rol van de jeugd in de protesten tegen het regime van Ahmadinedjad. 35 miljoen of 50 % van de Iraanse bevolking is jonger dan 25 jaar.Opmerkelijk is de rol van jonge vrouwen in het protest. De Iraanse vrouwen zijn opmerkelijk goed geschoold en assertief. Het theocratisch regime in Iran besteedde heel veel aandacht aan onderwijs en vorming, ook voor meisjes. Dit komt nu als een boemerang terecht in het gezicht van de conservatieve leiders.

2) de rol van de nieuwe media in het verslaan van de gebeurtenissen. Ook de Westerse media zijn afhankelijk van sociale netwerken om aan informatie en beeldmateriaal te komen. Met gsm 's opgenomen videootjes worden verspreid van Youtube, Twitter en andere media. De censuur van het regime wordt omzeild door het gebruik van proxy-servers in het buitenland. Ook hier blijkt de technologisch-culturele kloof tussen de hooggeschoolde jongeren in de steden die tegen Ahmadinedjad zijn, en de grote massa van minder ontwikkelde mensen op het platteland, die achter het conservatieve regime staan.

3) de rol van de Verenigde Staten: president Obama blijft opvallend voorzichtig om krachtige uitspraken te doen over de situatie in Iran. Dit is een breuk met het Bush-regime, dat direct op die situatie zou gesprongen zijn en olie op het vuur zou gegoten hebben. Obama handelt volgens mij wijs, door de kat uit de boom te kijken, en geen voedsel te geven aan de versleten tegenstelling Westen-Islam, dat ons al zoveel miserie heeft gebracht. Het Midden-Oosten is het kruidvat van de wereld, en daar moet omzichtig mee omgesprongen worden.Te meer omdat Iran op het punt staat een nucleaire mogendheid te worden.

De ex-VRT journalist heeft een boek over de Bende van Nijvel gepubliceerd, een verzameling duizelingwekkende interwiews met de belangrijkste verdachten in het Bende-dossier. Hier zie je een interwiew met hem.

Zeer interessant is zijn bewering dat het Belgie in de jaren zeventig en tachtig gelijkenissen vertoont met het maffieuze Italië: hooggeplaatsten zoals ex-premier Vanden Boeyenants waren tot in hun nek verzeild geraakt in dubieuze trafieken in de drugs- en wapenhandel. Ze namen deel aan sexpartouzes, waarbij soms minderjarigen betrokken waren, hetgeen eenstrafbaar feit was. Om al die redenen waren ze het voorwerp van chantage door zware criminele milieu 's. Dit was de maffieuze Belgische staat in de jaren zeventig en tachtig, de wederzijdse doordringing van politiek-gerechtelijke milieu 's en de zware criminaliteit.

Wanneer zal iemand een link leggen tussen het dossier van de Bende van Nijvel in de jaren tachtig, en de sextrafiek van Marc Dutroux in de jaren negentig?

Deze maand, januari 2009, zal president-elect Obama geïnstalleerd worden als president van de Verenigde Staten. De verwachtingen zijn hooggespannen, de uitdagingen enorm, voor Amerika én voor de wereld.

Waarschijnlijk zal hij niet alles kunnen waarmaken, terugdraaien wat onder Bush is uit de hand gelopen, een dolgedraaid casinokapitalisme, de uitzichtloze oorlog in Irak, etc.

Maar een mens leeft niet van brood alleen. Obama draagt een boodschap van hoop uit, die heel veel mensen, binnen Amerika en daarbuiten, weet te mobiliseren. Dit is echt leiderschap: inspireren, mobiliseren en een visie uitdragen. De taal die hij hanteert, is een ware verademing in deze dorre tijden, de taal van de 'fouding fathers' van de Verenigde Staten, die ook appeleert aan de taal van de stichters van onze democratieën en maatschappelijke systemen in Europa.

Daarom, mijn wens om 2009 te starten: Viva Obama!

Een compilatie van Canvas over anderhalf jaar miserie onder Leterme, die ongetwijfeld de geschiedenis zal ingaan als één van de slechtste naoorlogse Belgische regeringen. Jullie wilden persé Leterme als premier, jullie hebben hem bijna één miljoen voorkeursstemmen gegeven, en kijk nu in welke shit we zitten...

Let wel, ik heb compassie met Leterme. Hij is wel degelijk een deugdelijk mens die het allemaal goed bedoelt, maar hij 'heeft het niet'. Hij is onbekwaam om ons complexe land te besturen. Leterme is een tragisch figuur, die boven zijn competentieniveau is gepromoveerd. Hij moet ongetwijfeld op persoonlijk vlak veel lijden, om de val van 'hero to zero', zoals Bart De Wever het zo mooi uitdrukte, te ondergaan.

(de eerste minuut van deze reportage ontbreekt, wegens niet vlug genoeg opgenomen).

Bij zijn blitzbezoek aan Irak wierp een Iraakse journalist twee schoenen naar president Bush!

Onze krasse wereldleider wist de twee projectielen handig te ontwijken.

't zijn leuke dagen in de politiek, eerst het uitouwen en vernederen van de vetzak Davignon van Fortis, nu schoenen smijten naar de nog grotere vetzak Bush. Er is nog hoop voor de mensheid!

De wonderen zijn de wereld niet uit. Gisteren vond de langverwachte aandeelhoudersvergadering van Fortis plaats. Ik had niet weinig leedvermaak, toen daar het Fortis-management werd uitgejouwd door een woedende menigte van kleine aandeelhouders. Vooral burggraaf Etienne Davignon, de gedoodverfde voorzitter van de Raad van Bestuur, was kop van jut. Hij moest het ontgelden, toen hij trachtte een woordje te placeren tegenover het aandeelhoudersvoetvolk, dat daaraan geen boodschap had. Hij werd uitgehoond, gejouw en geschreew alom, zelfs sirènes kwamen eraan te pas.
Davignon werd net niet verkozen tot voorzitter van de Raad van Bestuur, met 49.91% van de stemmen.

Ik kon mijn oren niet geloven, dat ik dit nog mocht meemaken, deze bankier alias burggraaf die in het zand bijt voor het plebs, net zoals zijn vriendje graaf Lippens. Ik heb tot in het diepst van mijn vezels een verachting voor het arrogante Francofone establishment van het bancaire Belgique à papa, dat in besloten achterkamers in pluchen zetels, placht te beslissen over de toekomst van een economische sleutelsector.

Is er dan toch hoop voor de wereld?

Het leven van een formateur gaat niet over een pad van rozen, dat hebben we de afgelopen maanden tot vervelens toe gezien. Geprangd tussen Bartje "Vis in de pan" Dewever en Joëlle "Madame Non" Milquet, kan Yves Leterme niet eens rustig gaan plassen. Hier wordt hij belaagd door een al te opdringerige vtm-reporter, die hem volgt tot in het kleinste kamertje, terwijl zijn blaas op springen staat...

Gepost door een Franstalige. Ik heb het al gezegd, de Walen zijn veel actiever op videofora dan de Vlamingen, waarschijnlijk omdat ze zich bedreigd voelen.

Bart De wever: "fiscale autonomie kan ofwel fish-stick zijn, ofwel vette vis in de pan"...

Totdaar de wijze woorden van onze grote staatsman, die het spreken in culinaire metaforen tot de perfectie heeft uitgewerkt.