Johnsatyricon

De lente hangt in de lucht, tergend langzaam trekt de grauwe winter zijn klauwen weg van mijn somber gemoed. Flauwe zonnestralen verlichten mijn al te gekwelde ziel, nu eens fijn als spinrag, dan weer hevig als een schitterend juweel. Ja, 't wordt lente...

Tijd dus voor één van de mooiste liefdesgeichten uit de wereldliteratuur: Sonnet 18 van William Shakespeare. Opgedragen aan al die vrouwen, die ik ooit heb liefgehad:

__________________________________________

Shall I compare thee to a summer 's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer 's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimmed,

And every fair from fair sometime declines,

By chance, or nature 's changing course untrimmed:

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow'st

Nor shall death brag thou wander'st in his shade,

When in eternal lines to time thou grow'st,

So long as men can breathe, or eyes can see,

So long lives this, and this gives life to thee.

_________________________________

(mijn eigen gebrekkige vertaling):

Zal ik jou vergelijken met een zomerdag?

Jij bent meer lieflijk en evenwichtig geworden

Hevige winden beroeren de wetsbare knoppen in mei,

En de zomer duurt helaas maar al te kort

Soms schijnt het oog van de hemel al te hevig,

En dan weer is haar gouden gelaat betrokken

Schoonheid gaat altijd achteruit,

Dat is de wet van de natuur,

Maar jouw eeuwige zomer zal niet verdwijnen,

Jij zal jouw schoonheid niet verliezen, 

Noch zal de Dood opscheppen

Dat jij in zijn schaduw vertoeft

Want door deze eeuwige poëzie groei jij,

Zolang mensen ademen of hun ogen kunnen zien,

Zo lang zal dit gedicht leven en leven geven aan jou.

Beelden van Tienen By Night, geschoten op een verloren zondag in november, het licht weerkaatsend op de natte keien, de weemoed, de dromen van verloren geluk, net zoals toen in Parijs, eveneens regen en gaslicht...

No longer mourn for me, when I am dead,
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world with vilest worms to dwell:

Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so,
That I in your sweet thoughts would be forgot
If thinking on me then should make you woe.

O, if, I say, you look upon this verse,
When I perhaps compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse,
But let your love even with my life decay!
Lest the wise world should look into your moan,
And mock you with me after I am gone.

Als ik dood ben, rouw dan niet lang om mij
niet langer dan de tijd dat de nare doodsklok luidt
Zeg de mensen dat ik weg ben
uit deze gemene wereld met zijn met gemene wezens

Nee, als je deze verzen leest,
denk dan niet aan de hand die hen schreef
Ik heb je zoveel lief, dat verdwijnen wil ik
uit jouw lieve gedachten, als denken aan mij
zou doen jou teveel pijn

Als je, zoals ik zei, dit vers herleest,
-misschien ben ik dan met aarde vermengd-
herhaal dan niet mijn arme naam,
maar laat je liefde met mijn dood vergaan

voor het geval de zefgenoegzame burgerij 
neerkijken zou op jouw verdriet
en na mijn heengaan spotten zou met jou 

(Eigen vertaling, of 'hertaling' (?) door Johnsatyricon)

Wanneer ik worstel
met mijn wc-borstel
om te reinigen
de restanten
van cipolatta-worsten
die mij pijnigen
sta ik versteld
over 't nut van dit
instrument:
hij is een echte vent!

Toen de allochtoon
zijn tand brak
op een koffieboon

viel hij ten prooi
aan publieke hoon

't is zijn verdiende loon
zeiden ze

want wie eet er nu
een koffieboon?

Wanneer ik worstel
met mijn wc-borstel
om te reinigen
de restanten
van cipolatta-worsten
die mij pijnigen
sta ik versteld
over 't nut van dit
instrument:
hij is een echte vent!

Karekieten
hebben dikke pieten
ik kan het weten,
ik ruik het
aan hun
stinkende scheten

Allee, zei de pee,
wanneer krijg ik mijn pree?
'k Heb zelfs geen geld
voor de plee!

Lucien, le chien qui est le mien,
fait beaucoup de bien.
Mais quand je lui dis:
viens, prends ton bain,
il s' enfuit comme un train.

When one bites
one gigabyte
one has 
many megabytes

Als een beeld in brons gegoten:
de kat likt de roze nopjes van haar poten

De kat strijkt haar pels glad:
ze is parmantig als een fat

De kat vlijt zich tegen me aan
Zoals -soms- vrouwen doen

Ze miauwt trots als een pauw:
haar etensbakje is leeg
geef haar eten, gauw!

Als ik gaf aan een vrouw
de liefde voor mijn dier
was mijn leven minder lauw

Neen, ik hou niet
van het zware liedje
van Nietsche
geef mij maar Kant
met zijn kanten kraag
of de goede René Des Cartes:
zijn kaartspel
komt tenminste
uit het hart

Vliegen kunnen goed bedriegen
Als ik ze wil vangen
gaan ze aan het plafond hangen

Au mois de mai
les oiseaux bâtissent un nid
mais ni toi ni moi
vivent sous le même toit

Les colombes tombent du ciel
ils crient: ne pleure pas
pourtant je pleure
je n' suis plus dans son coeur

Ces yeux bleus qui me rendaient heureux
ont disparu de ma vue
son visage plein de vie
n' est plus qu' un image dont je me méfie

les chiens aboient: elle a fait son choix
ne pleure pas
pourtant je pleure
je n' suis plus dans son coeur

elle m' a laissé dans la détresse
celle qui a été ma déesse
la rose est une métaphore morose
d' une histoire close

Les chats miaulent: c' n' est pas ton rôle
de pleurer pour une femme
pourtant je pleure
je n' suis plus dan son coeur

Een merel strijkt neer
De kat kijkt gespannen toe
Merel vliegt weg: pech!

Howhowhow, zei de giraf, ik ben niet maf, daarom koop ik nu al een heel groot graf!