Johnsatyricon

Er zijn grote spannningen ontstaan tussen Griekenland en Duitsland, na het verschijnen van het Duitse weekblad Focus, met op de titelpagina de Venus van Milo, die haar middelvinger omhoog steekt. Daarmee wordt gesuggereerd dat de Grieken bedriegers zijn, dat ze met fraude in de Europese Unie zijn geraakt, en dat ze zich niet willen houden aan de afspraken van de EU-verdragen.

Dit artikel, en vooral die voorpagina, waarmee gespot wordt met een cultureel symbool van het oude Griekenland, heeft woedende reacties bij de Grieken opgeroepen. De telefoons bij het Weekblad Focus staan niet meer stil, het ontvangt haat-emails en anonieme dreigingen. Ook De Griekse gemeenschap in Duitsland voelt zich bij die beledigingen in haar kruis getast.

De Grieken herinneren de Duitsers op hun beurt aan de zwarte bladzijden van de TWeede Wereldoorlog en het nazisme. De Griekse krant Eleftheros Typos drukte de godin Victoria op de Berlijnse zegezuilen een hakenkruis in de hand. De reportagejournalist Kostas Chardavelas discuteerde over klaarblijkelijk niet betaalde Duitse herstelbetalingen voor het leed dat de nazis tijdens WOII hebben aangedaan. Er werden documentaire films getoond over Griekse oologsslachtoffers.

Een anti-Duitse hysterie heeft de Grieken aangestoken. Onverwerkte trauma 's uit WOII komen opnieuw aan de oppervlakte. Viceminister-president Theodoros Pangalos zei: "De Duitsers hebben het Griekse goud weggenomen, dat in de Griekse centrale bank lag, ze hebben het geld weggenomen en het nooit terugbetaald." 

Maar de Grieken doen -volgens de Duitsers- de historische werkelijkheid geweld aan, want in 1960 heeft Duitsland 115 miljoen mark als herstelbetaling gegeven. Ook nadien werden voormalige Griekse dwangarbeiders met miljoenenbetalingen genoegdoening gegeven.

De Grieken riposteren dat de Duitsers meer geld uit Griekenland ontvangen dan ze dan dat ze geven. Volgens de krant To Vima zou vanuit Duitsland in 2008 1,8 miljard euro gevloeid zijn, terwijl het land met export naar Hellas 5,4 miljard zou verdiend hebben.

Het is zeer interssant om waar te nemen dat, wanneer landen of bevokingsgroepen zich benadeeld of beledigd voelen, ze dikwijls naar het verleden teruggrijpen, en de andere partij onbetaalde rekeningen uit het verleden presenteren. Elk land of bevolkingsgroep heeft in zijn collectief bewustzijn een soort "bejegeningsbalans" waarin de de tegoeden en schulden op moreel, materieel en financieel vlak jegens de Ander worden bijgehouden. De Duitse filosoof Peter Sloterdijk heeft daarover mooie dingen geschreven, over dat "woedekapitaal", dat door soms onozele futiliteiten kan ontstoken worden.

Het Grieks-Duitse conflict is een mooie casestudy over de moeilijkheden van het Europese project. Het toont aan de wij altijd de zwarte schaduw van onze geschiedenis achter ons meeslepen. Daaarom is een reflectie over identiteit, geschiedenis, waarden en normen zeer zinvol. Daarom heeft Guy Verhofstadt zich onsterfelijk belachelijk gemaakt, door dit als een Jacobijnse Robespierre met één pennetrek terzijde te willen schuiven. Zo werkt de menselijke psyche niet. Maar ja, liberalen zijn dan ook domme, ontwortelde mensen mensen, die niets begrijpen van romantiek, geschiedenis en culturele gevoeligheden, en die met hun verderfelijke neo-liberale ideologie hele volkeren ruïneren. Ooit zullen ze op het stort van de mensleijke geschiedenis belanden, zoals ook het communisme, dat evenzeer als het liberalisme geen flauw benul had van de werkelijkheid van de menselijke psyche...

Trouwens, kijk eens naar Youtube, waar men de polsslag kan voelen waarmee (vooral jonge) mensen zich bezighouden, hoe daar historische oologen met beeld en woord verder worden uitgevochten, hoever wereldburgerschap en multiculturaliteit te zoeken zijn. Het doet mij pijn om dit te schrijven, maar ik heb geleerd om meer vanuit de feiten uit te gaan, dan vanuit schimmige idealen, die weliswaar op lange termijn zinvol zijn, maar nog niet voor morgen zijn. De economische crisis zal onvermijdelijk leiden tot nog grotere heropleving van nationalismen en etnisch-religieuze tegenstellingen, en tot verdergaande verrechtsing van de samenlevingen.

(Ik kan niet aan de verleiding weerstaan om toch nog een schepje bovenop de Duitse beledigingen aan het adres van de Grieken te doen. Het is een bekende paradox uit de logica: 'Alle Kretenzers zijn leugenaars', zei de Kretenzer. Ook Vergilius schreef dat de Grieken bedriegers zijn: timeo Danaos, et dona ferentes, ik vrees de Grieken, ook wanneer ze geschenken geven, waarmee hij doelde op het paard van Troje, een vergiftigd geschenk, want in de buik van het paard zaten Griekse soldaten verborgen, die Troje ten val brachten. Een metafoor voor de bedrieglijke intrede van Griekenland in de Europese Unie, die ze net als Troje ten val zullen brengen?...)

In dit clipje geven Griekse kunstenaars hun visie op de in hun ogen Duitse beledigingen aan het adres van de oude Hellenen, met onderaan de Nederlandstalige vertaling.

Voor een economische analyse van het Griekse schuldenprobleem, zie mijn bijdrage:  Grieks drama en de euro.

Vier dagen na het uitdagende titelblad van het Duitse magazine Focus en de provocatieve uitspraken over de Grieken, eist de grote Griekse componist Jiannis Markopoulos een reactie vanwege de Duitse culturele wereld.

- Geen fractie en geen persbericht mag als resultaat hebben dat de vriendschappelijke gevoelens van het Duitse volk tegenover de Grieken verstoord worden. De Grieken zijn een historisch volk, dat telkens opnieuw cultuur en liefde voor het leven voortbrengt. Zoals wij die fouten uit het verleden trachten te corrigeren, zo verwachten wij van het Duitse volk en van de culturele wereld, een reactie tegen deze banaliteiten. 

Mensen uit de culturele wereld beschouwen deze massale anti-Heleense uitlatingen van de Duitse media als provocatief. Ze beantwoorden deze met feiten uit de duisterste bladzijden van de wereldgeschiedenis, waarvoor volgens hen de Duitsers verantwoordelijk zijn.

- Als men de artistieke, culturele en andere uitingen van het 20^ste-eeuwse Duitsland nauwkeurig bestudeert; dan erkent men daarin Hitlergenen. Ik zou zeggen, zoiets als een psychische handicap. Alles wat Duitsland realiseert, wordt zonder dat men het daar wil en uit puur noodlot, gevolgd door woorden als Auswitch en Birgen-Belsen. (JS Dit begrijp ik niet goed: betekent het dat de Duitsers alles grondig doen zoals in Auschwitz en Birgen-Belsen, of betekent het dat de Duitsers, wat ze ook doen, altijd zullen herinnerd worden aan Auschwitz en Birgen-Belsen?).

De woorden "bedrieger" en "belastingontduiker",  die door de journalisten van het bericht gepubliceerd werden, en die een veralgemening van het Griese volk willen realiseren,  worden door de artistieke en culturele elite als onaanvaardbaar omschreven.

- alles wat de Duitses niet met oorlogsgeweld bereikt hebben, realiseren ze nu met de economische oorlogsvoering.

- Elke provocatie, zoals nu bv. met de Venus van Milo, valt in dovemansoren. Dit is ons probleem en het wordt tijd dat wij ons met een verantwoordelijke en moderne identiteit presenteren, bevrijd van banaliteit en folklore.

Recentelijk zijn we weer opgescheept met één van die talloze regionale oorlogen, die ons collectief bewustzijn teisteren, sinds de implosie van de Sovjet-Unie. Ik herhaal nogmaals het belang van de ineenstorting van de Sovjet-Unie als militaire grootmacht. Het is als het ware het uittrekken van de grendel van een granaat, waardoor etnische conflicten overal exploderen.

De Kaukasus: een kruitvat

Waarover gaat deze oorlog? Zuid-Ossetië is een regio in de Kaukasus-staat Georgië- onafhankelijk geworden sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie. De Zuid-Osseten willen meer autonomie, maar dat is niet naar de zin van de Georgische regering, het is altijd het zelfde patroon van etnisch geweld, zoals we ook in ex-Joegoslavië gezien hebben. De meeste Zuid-Ossetiers bezitten een Russisch paspoort, dus toen het Georgisch regime militair binnenviel om aan de onafhankelijkheidsintenties van de Zuid-Ossetiërs paal en perk te stellen, viel Rusland militair aan om aan haar 'volksgenoten' in Zuid-Ossetië te steunen.

Dit regionaal conflict toont eens te meer aan wat ik al geschreven heb over oorlog in de 21ste eeuw. Dat -gelukkig- door de alomtegenwoordige massamadia -op dit moment ben ik aan het kijken naar BBC World- regionale conflicten minder kans hebben om te escaleren. Niettemin is dit conflict een angstwekkend, omdat opnieuw de Amerikaans-Russische rivaliteit opduikt, iets waarvan we dachten dat het met de val van de Berlijnse muur verdwenen was. Er zijn Amerikaanse vliegtuigen opgedoken aan de Zwarte Zee, die een humanitaire opdracht hebben, maar waar ligt de grens tussen humanitaire hulp en militaire interventie? Amerika dreigt intussen Rusland uit de G8 te smijten, het clubje van de machtigste landen ter wereld.

De Kaukasus tijdens de Tweede Wereldoorlog

Eventjes meer afstand nemend van de waan van de dag, het is fascinerend om te zien hoe Hitler in het voorjaar van 1942 zijn begerig oog op de Kaukasus liet vallen. Zijn ultieme doel was de verovering van de Sovjet-olievelden bij Baku. In zijn wildste dromen zou de Wehrmacht kunnen doordringen in het Midden-Oosten en zo aansluiting kunnen vinden bij het Afrika-Korps van Rommel in Noord-Afrika.

Door sommige Islamitische bergvolkeren in de noordelijke Kaukasus werden de Nazi 's als bevrijders ingehaald, o.a. de Tsjetsjenen, de Ingushi, de Karachai, and Balkarians. Het Duitse leger nam een eerder 'liberale' politiek aan. Beloften werden gemaakt om de kolchozen af te schaffen en moskeeën te heropenen. 

Maar het bleef bij dromen. Hitler deed aan strategic overstretching, door zowel de Kaukasus aan te vallen en het Zesde Leger naar Stalingrad aan de Wolga te dirigeren. Iedereen weet wat het gevolg van deze waanzin was: de omsingeling en de overgave van dat Zesde leger bij Stalingrad in 1943. Misschien minder bekend is dat de Duitse troepen in de Kaukasus na de nederlaag bij Stalingrad dreigden afgesneden te worden, waarna Veldmaarschalk Von Manstein een strategische terugtocht diende te organiseren. Inderdaad, om de Duitse troepen in de Kaukasus terug te trekken en te redden, moest Stalingrad worden opgegeven, met het bekende catastofale resultaat.

Waarom vertel ik dit allemaal? Omdat de Kauaksus altijd een etnisch wespennest geweest is, zowel tijdens Hitlers leven, als nu. De Duitse troepen vonden talloze 'collaborateurs' binnen de etnieën van de Kaukasus, waaronder de Azeri 's. Ach, er is niets nieuws onder de  zon, de 'oorlog' in Zuid-Osetië is het zoveelste bewijs dat het nationale statensysteem waarmee wij, Westerlingen ons zo identificeren, heeft afgedaan, en dat volkeren, etnieën en religieuze groepen de realiteit van de 21ste eeuw zijn, met al hun gevolgen voor het resterende Westerse statensysteem en het oorlogsconcept van de 21ste eeuw...

De jumpstyle is de nieuwste dans- en muziekrage bij de (zeer jonge) jeugd. Afgelopen weekend was ik daarvan getuige. Ik moest babysitten op mijn neefje en nichtje, 6 en 4 jaar. 't was Zaterdagavond en dan mogen ze langer opblijven, en dan zet papa de muziek keihard, en dan is het td voor de kindjes.

Daar zag ik hoe die jonge kinderen op en neer huppelden op die jumpstyle-muziek, die tot dan voor mij een abstract begrip was gebleven.

Die jumpstyle begint op te stijgen naar de ijle regionen van de volksliederen. Naast de brabançonne in jumpstyle, is er nu het Wilhelmus in jumpstyle!

In de zoekwoorden die mijn bezoekers intikken is er een grote belangstelling voor volksliederen. Dit heeft wellicht te maken met de schier uitzichtloze onderhandelingen voor een nieuwe regering in België, alsook -in een ruimere context- met het zoeken naar een houvast in de nationale identiteit, wat dit ook moge wezen. Dit in een wereld van globalisering, schaalvergroting, almacht van Amerika en de dreiging van het radicale segment van de Islam.

Daarom, hier het Wilhelmus in Jumpstyle. Lekker huppelen!