Johnsatyricon

Terug naar de roots van mijn jeugd: de bluesrock. Ik ben opgevoed met de harde electrische bluesrock van de jaren tachtig, met die gigantische geluidswand van electrische gitaren en flasy solo 's. Maar die harde witte blues is voortgekomen uit de zwarte akoestische blues, die haar wortels had in de cultuur va de zwarte katoenplukkers. De bluescanon werd in de jaren dertig op plaat vastgelegd door Robert Johnson. Vanaf de jaren vijftig werd de blues geëlectrificeerd. Muddy Waters was daar de voortrekker van. Vanaf de jaren zestig ontdekten de blanken de rauwe zwarte blues, maar ze begonnen die harder en sneller te spelen.

Er zijn twee stromingen in de hedendaagse blues: de Chicago -blues, en de Texas-blues. De Chicagoblues is meer verfijnder en melodieuzer, de Texas-blues is ruig, zwaar en hard. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de rauwe, primitieve Texas-blues, boven de gepolijste Chicago-blues. Stevie Ray Vaughn was in mijn jeugd mijn gitaaridool. Ook ZZ-top vond ik geweldig. Ik woonde samen met mijn broers een concert van hen bij in Vorst Nationaal. Na afloop misten we de trein naar huis, zodat we de hele nacht in het station moesten doorbrengen.

Blues en bluesrock is een muziekgenre van eindeloze herhaling en covers. Bv. 'Johnny Be Goode' van Chuck Berry is duizenden malen gecoverd, of 'Dust my Broom', zoals hier in deze clipjes. Dit betekent letterlijk 'Ik klop mijn borstel uit'. Een huishoudelijk tafereeltje, of zit er een verborgen sexuele connotatie onder? Men mag de zwarten niet onderschatten. Als tweederangsburgers in de VS met een vrijere sexuele moraal, ontwikkelden ze slang en codetaal, die de blanken niet konden verstaan. Wat een 'mojo' is of wat 'Shake my Money Maker' betekent, laat ik aan jouw verbeelding over.

Hier twee versies ven een bluesklassieker 'Dust my Broom', de harde witte versie van ZZ Top, en een zwarte versie van Elmore James (Robert Johnson was de eerste om dit op viny vast te leggen). Ik ben zodanig opgevoed met electrisch gitaargeweld, dat ik de zwarte, lichtere versies maar matig kan smaken... 

-Tussen haakjes, de bassist van ZZ Top lijkt als twee druppels water op de Antwerpse volksfiguur 'de Louis' die hele dagen doorbrengt op het Astridplein. Hij is een vormalige beroepsmilitair met een Leopold II-baard, die ervoor kiest om heel zijn leven op dezelfde straattegel te blijven zitten, als een modere versie van de pilaarheilige, met name de 'tegelheilige'. Maar volgens insiders uit het milieu -ik kan het weten, want ik heb het van hen vernomen-, zou de Louis geen 'echte' zijn. Hij zou maar een pseudo-dakloze zijn, die 's avonds gewoon bij zijn moeder in Lokeren 'zijn patatjes gaat eten'...Ge kan het controleren, zei mijn informatiebron. Ge ziet de Louis 's avonds niet meer op het Astridplein, ook niet bij de voedselbanken. Tja, De patatjes van zijn moeder zullen te lekker zijn, zeker?-

Veertig jaar geleden vond het Woodstockfestival plaats. Dankzij de film die daarvan gemaakt werd, groeide Woodstock uit tot een mythe, het icoon van de Flower Power van de late jaren zestig. Hier Jefferson Airplane met Don 't you want somebody to love...

Jefferson Airplane - Somebody To Love - 1969
Geüpload door thegirlstheyrock. - Bekijk de laatste featured muziek video clips.

Dit is obsederende Afrikaanse blues: Amadou et Miriam: Ce n'est pas bon. Met van die scherpe gitaarrifjes een een hypnotiserend ritme. Het doet mij een beetje denken aan de donkere blues van John Lee Hooker. Bovendien een radicaal politieke tekst: luister maar eens goed...

Ik volg de actuele muziek niet meer op de voet, maar af en toe is er een song die blijftt hangen. Ik luister meestal gewoon naar de radio, dat is veel gemakkelijker dan zelf te knoeien met cd 's of mp3's. Dan hoef je zelf geen keuzes te maken. Muziek is voor mij zoiets als behang. Achtergrond tijdens andere activiteiten zoals bloggen en lezen. Maar, zoals gezegd, soms springt er een song uit, die je geleidelijk gaat obsederen.

Ik heb het hier over 'Heavy Cross' van The Gossip. De zangeres is 'moddervet en lebisch', zo hoorde ik op de radio, zodat je me niet van seksisme kunt beschuldigen. Het gitaarrifje is obsederend, en blijft voorturend in mijn hoofd afspelen, een echte oorwurm.

Daarom hier 'Heavy Cross' van The Gossip...

Gisteren rond middernacht wou ik gaan slapen, toen ik mij eensklaps herinnerde dat er op Canvas een documentaire werd uitgezonden over AC/DC. Dat wou ik absoluut niet missen. Ik heb het programma opgenomen en een montage gemaakt van het interview met Angus Young, het 'beest van AC/DC, die steevast in een schooluniform de pannen van het dak rockt.

Dat 'beest' blijkt nogal mee te vallen. Het is de eerste keer dat ik een interview met Angus Young zag. Hij is nu een bezadigde vijftiger, die -in tegenstelling tot vroeger- kan party'en 'for seconds'. Ja we worden allemaal een dagje ouder, zelfs hardrockers, dat zootje ongeregeld met harde gitaren, waartoe ik mij in mijn wildste dromen beken. Angus Young komt mij over als een sympathiek burgermannetje, die toevallig geworden is tot één van de grootste iconen van de rockmuziek, met die scherpe gitaarakkoorden, steevast opgevoerd in schooluniform, en in deze reportage kan je zien vanwaar deze obsessie komt.

Vergeet ook niet de uitspraak van de zanger van AC/DC: sommige mensen kunnen rocken, maar ze kunnen niet rollen, een sneer naar de ettelijke heavy metal epigonen, die wel hard kunnen spelen, maar niet rock 'n rollen. Daarom: AC/DC, de ultieme rock 'n roll-band!

(Sinds heel recent kan je clipjes van Youtube die op een blog als deze afgespeeld worden, op volledig scherm bekijken! Klik op het tweede knopje van rechts, onderaan in het menubalkje!)

Dit was één van mijn geliefkoosde rockers op de TD 's van de jaren zeventig en tachtig. Op 'What I like about you' van de Romantics kon ik uitzinnig uit de bol gaan...

The Paranoiacs brengen een eigenzinnige versie van het liedje van Megamindy, naar aanleiding van de nacht van de Vlaamse tv-sterren op 31 maart jongsleden, waarbij Free Souffriau, alias Megamindy, bekroond werd als aankomend tv-talent.

Sinds enige tijd luister ik naar de Grote Peter Van de Veire ochtendshow, terwijl ik voordien wakker werd met Radio Clara, wel een groot verschil. Ik vind Peter Van de Veire en Sofie Lemaire geweldig, hoe die met elkaar zitten te flirten dat de vonken in de ether eraf spatten. Als ik hen gehoord heb, kan mijn dag niet meer stuk. Peter van de Veire zijn verbaal talent is ongelooflijk, hoe die speelt met woorden, dikwijls op het randje, maar altijd leuk.

Ik wou fragmenten brengen van de late nachtshow van 'Brudio Stussel' op Canvas met Peter Van de Veire, maar mijn pc is kapot. Dus breng ik maar al wat oudere clipjes, de Peter van de Veire Grote Ochendshow die de prijs van beste radioprogramma krijgt.

Peter en Sofie, doe zo voort!

Peter Van de Veire en Sophie Lemaire ontvangen de award uit handen van de 'snor van Vlaanderen', Guy Mortier...

Peter Van de Veire en Sofie lemaire ontvangen 'pietschuim'...

De mooie Sophie Lemaire aan het dansen...

"Ik krijg stress van dien drummer". Ja, zo zou Belgian Asociality 's "morrege" geklonken hebben zonder Studio Brussel...

Vrouwen die gitaren spelen, mmmhh...

Weet je nog, enkele maanden geleden, toen Chris Crocker de wereld teisterde met zijn videoboodschap over Britney Spears, dat hij het niet kon verkroppen dat zijn idool door de media zo beklad werd.

Intussen is zijn fameuze clipje maar liefst 13 miljoen keer bekeken!!! Er zijn niet minder dan 190.000 commentaren op gepost.

Reactie van de Britney-haters kon natuurlijk niet uitblijven. Er zijn tientallen parodieën op dit clipje verschenen, de ene al beter dan de andere. Er zijn techno-, house- en rap-versies van geremixt. Er zijn versies verschenen van 'Leave Georges Bush alone' en 'Leave Osama bin Laden alone', ja zelfs bij ons 'Leave Yves alone'. En zo blijft de wereld draaien...

Van het gat van Natalia naar het gat van Sergio is maar een kleine stap voor mijn associatieve geest...

Heb toch het oude clipje van The Kids teruggevonden op Youtube! Veel plezier ermee!

Af en toe overkomt mij de moedeloosheid: waarvoor doe ik het allemaal? Heeft het zin zoveel tijd te steken in Johnsatyricon? Totdat ik weer positieve reacties krijg van bezoekers. Om een of andere reden, die tot de geheimen van Google behoort, scoor ik goed met bijdragen over Nina Hagen, een punkidool uit de jaren zeventig.

Ik vind het leuk om mensen die tot een jongere generatie dan mij behoren, in te wijden in de muziek van mijn jeugd, hen leren dat er meer is dan de waan van de dag, dat de hedendaagse pop en rock zijn historische wortels heeft, waarop de hedendaagse muziek steunt.

Daarom, hier een clipje van Nina Hagen: 'Herman ist high'. Nina Hagen was een Duits punkidool in de jaren zevertig. Ze heeft een kortstondige relatie gehad met Herman Brood, de Nederlandse rocker, die helaas zichzelf van het leven beroofd heeft door zich van een flatgebouw te werpen. In dit clipje zingt Nina Hagen over haar ex-minnaar: Herman ist high, een voorafspiegeling van diens dramatische dood, dertig jaar later...

Ik kan het niet langer meer verhullen, Johnsatyricon is een oude tsjoeker die op tram 4 zit. Muzikaal ben ik blijven steken in de seventies, toen ik jong was.

Er was toen een concurrentiestrijd met mijn jongere broer, om de meest flashy grammofoonplaten (ja, nog geen cd 's!) van hardrockgroepen in de bibliotheek van een kleine provinciale stad uit te zoeken. Ik lag altijd een lengte voor op hem, maar hij heeft het uiteindelijk gemaakt als gitarist in verschillende rockgroepjes.

In de seventies was Judas Priest enorm populair, tenminste in het headbanging-segment.

Daarom, als ode aan die periode hier hun machtige song 'Living afte Midnight'.

Om tot vervelens toe de gebruiksvriendelijkheid van Dailymotion te demonstreren in vergelijking met Youtube, klik op 'zoom' in het menubalkje onder het scherm om de clip op volledig scherm te bekijken. Wanneer gaan de heren van Youtube-Google begrijpen, dat het dit is wat wij clipjesliefhebbers willen?

Eén van de beste rocksongs aller tijden...

Numb betekent: verdoofd, verdwaasd, de existentiele conditie bij uitstek in een wereld waar de kapitalistische productiewijze alom dominant is.

Uit het magistrale album 'The Wall' (1980).