Johnsatyricon

Tegenwoordig is (of was?) er een tentoonstelling over de 'rommel' die de onlangs overleden filosoof Jaap Kruithof in de loop van zijn leven verzamelde. Jaap Kruithof was één van de laatste marxistische denkers in ons land. Hoewel ik het niet altijd eens kon zijn met zijn radicale visies, heb ik altijd een enorm respect gehad voor zijn gigantische denkkracht. Maar dit terzijde. Als links denker fulmineerde Kruithof uiteraard tegen de wegwerpmaatschappij. Hij vond nog bruikbare dingen tussen de rommel die mensen wegsmijten. Hij maakte er een gewoonte van om rommelmarkten af te schuimen en daar spulletjes aan te kopen, die voor hem een emotionele of een gebruikswaarde hadden.

Ook ik, net als jij denk ik, worstel met het probleem van 'rommel'. Ik heb het over kleine voorwerpen, die we ooit gekocht hebben, of cadeau hebben gekregen, of  geërfd hebben. Dingen die we ooit gebruikt hebben, dan in een kast of op zolder belanden. Je kan ze nog gebruiken, maar ze zijn gedemodeerd, of je bent er niet meer aan gehecht.

Je kan ze naar het containerpark doen, of -sociaal nuttiger- aan een kringloopcentrum afgeven. Maar je denkt: al die rommel bij elkaar moet toch nog enkele tientallen euro waard zijn.

Sommige mensen maken er een hobby van om hun zondag op te offeren, door hun rommel op een rommelmarkt te koop aan te bieden. In Antwerpen is er bv. de Sjacheraarsbeurs. Ik zou dat niet kunnen, zo een hele dag achter een kraampje staan om ochot ocharme misschien een paar euro te verdienen.

Dan is er tegenwoordig e-bay. Ik heb daar al eens een ijskastje verkocht. Maar dit was een andere situatie, dan die waarover ik nu spreek. Dat ijskastje was nog maar enkele maanden waard, en had dus nog een grote waarde. Je verliest natuurlijk een deel van de oorpronkelijke marktwaarde, maar het is de moeite om je bij e-bay in te schrijven, een account aan te maken (je account moet in Zwitserland worden goedgekeurd), een digitale foto te maken van je ijskastje, een beschrijving te geven van de lengte, hoogte en breedte.

Want daar gaat het om, de verwachte opbrengst van de verkoop van je rommel, moet in verhouding staan tot de moeite en tijd die je daaraan moet besteden. Ik heb nogal wat oude pocketboekjes die ik wil verkopen. Maar voor een pocket kan je ten hoogste 0,5 tot 1 euro krijgen. Die verwachte opbrengst is te klein om uit mijn luie zetel te komen, een digitale foto op te laden. Zelfs als ik dan al een koper zou vinden, dan moet ik zelf voor het transport zorgen. Dit betekent naar de post gaan om daar een geschikte doos of envelop te kopen, er een postzegel op te plakken en het naar de koper op te sturen. Ik bedoel maar, voor een halve euro doe je die moeite niet.

En zo blijf ik met heel wat dode materie in boeken zitten. Bij de Slegte willlen ze ze niet (ook daar is de richtprijs 1 euro per boek), ook niet in tweedehandsboekenwinkels, die zelf met een massale stock onverkochte boeken zit. Ik doe ze niet weg, omdat alles bij elkaar geteld ze misschie nog wat euro 's waard zijn.

Neen, dan kan je beter rommel in bulk verkopen, bv. 1 kilo boeken voor 5 euro of 1 kubieke meter huishoudgerief voor 5 euro. In plaats van alles minutieus te beschrijven. Dat is de moeite niet voor die enkele eurocenten die je er nog voor kan krijgen. Rommel in bulk verkopen, af te halen door de koper.

Dit lijkt misschien onnozele vitterij, waarover ik nu schrijf.  Maar het gaat wel degelijk om serieuze economische wetten rond de marktwerking. Zelfs de grootste waardeloze rommel kan misschien voor iemand een sentimentele of gebruikswaarde hebben. Maar de moeite die koper en verkoper moeten investeren om elkaar te vinden, noemt men transactiekosten. In dit geval gaat het vooral om zoekkosten. Maar ook kosten op e-bay, om je rommel te etaleren. Want e-bay is niet gratis. Al die kosten zijn voor mij te hoog om mij daarmee bezig te houden. Waar blijft die container trouwens?

Ik heb jullie al geadviseerd om cycli te organiseren op het web. Er is een tijd om genadeloos door te drammen over bepaalde items, om bepaalde categorieën surfers naar jouw site te lokken. En er is een tijd om eventjes op jouw lauweren te rusten en bijdragen die brengen waarvan je weet dat die populair op het web zijn.

Het eerste is een aanbodsstrategie, de tweede een vraaggerichte strategie.

Probeer te achterhalen wanneer het tijd is voor elk van beide strategieën voor jouw website!

Hoewel Jean-Baptiste Le Say, één van de eerste economische theoretici uit de 18de eeuw, verklaarde dat elk aanbod zijn eigen vraag creëert, is dit niet altijd een goede strategie.

Alles hangt af van wat jij als webmaster met je website wil doen op het web. Wil jij een graantje meepikken van succesvollere sites, of is het jou te doen om bepaalde nieuwe items, die nog niet voldoende op het web zijn aangeboden, aan te boren?

Niemand kan in jouw plaats beslissen: alles hangt af van jouw doelstellingen!