Johnsatyricon

Gisteren was ik volledig van slag. Ik zag op straat een overreden kat liggen en haar kop bewoog nog. Ik vluchtte weg in absolute machteloosheid en sloeg bijna snikkend mijn hoofd tegen een muur. Ik kan geen dier zien lijden, maar ik ben te laf om in te grijpen. Wat kon ik doen? Dat arme beest van straat halen en een dierenarts bellen? Die dan enkel nog een spuitje kan geven? Ik ging huiverend nog eens kijken en zag de witte poten omhoog wippen nadat een auto erlangs gereden was. Ik smeekte: laat er alstublieft een auto volledig overheen rijden en maak een einde aan die gruwel. Waarna mijn wens verhoord werd.

Dat beeld van die pijnlijk verwrongen kop van het arme dier en dat opwippen van die witte poten heeft zich in mijn ziel gebrand. Een symbool van absolute hulpeloosheid en verlatenheid in het lijden van een pijngevoelig wezen, dat de speelbal is van zoveel machtigere materiële krachten. Het lijden van deze kat, mijn eigen lijden, en het lijden van de mens in het algemeen.

De gedachte dat deze wereld niet geschapen kan zijn door een God van Liefde, zoals de christenen beweren. Een god van liefde zou geen pijngevoelige wezens creëren temidden van brute materiële krachten. Neen, de wereld is geschapen door een daimon, een afgod van de materie, een lagere god, zoals de gnostici geloven. Deze wereld kan niet goed zijn, en kan ook nooit goed gemaakt worden, omdat het lijden dat het leven in de materie veroorzaakt niet opgeheven kan worden. En een afgrijzen ten aanzien van dit leven vervulde mij, dat mensen en dieren in doodsangst laat lijden en sterven.

Om mijzelf te troosten van deze emoties heb ik mijn kat uitgebreid geknuffeld en gestreeld, maar het beeld van de in doodsangst verwrongen blik van die kat op straat laat mij sindsdien niet meer los. Het is een SYMBOOL geworden...