Johnsatyricon

Ik heb me voor het eerst aangemeld  bij de online versie van De Standaard, en mijn eerste reactie achtergelaten. Ik was een beetje zenuwachtig, dit is toch iets anders dan op mijn eigen blog schrijven. Die nervositeit heb ik telkens wanneer ik een volgende fase van digitale communicatie inga. Ik had dit ook, toen ik -nu al vier jaar geleden- met deze blog startte. Ik had dit ook, toen ik mijn eerste filmpje naar Youtube oplaadde.

Wij staan er bijna niet meer bij stil, welke revolutie het internet heeft betekend, dat om het even wie de digitale drempel heeft overschreden, zijn gedachten aan de wereld kan kenbaar maken. In de papieren wereld van voor internet, moest je al professioneel bezig zijn in de media, of er tenminste relaties mee hebben, om iets wereldkundig te maken.

Digitale lezersreacties toelaten op een krant zoals De Standaard, is voor dat professioneel medium een goede zaak. Zo leert men wat het 'volk' bezighoudt -tenminste zij die de digitale drempel hebben overschreden en die bepaalde fatsoensregels in acht houden. Ik leer soms meer uit de lezersreacties op een artikel, dan uit het artikel zelf. Ook het aantal reacties op een artikel zegt heel veel over de mate waarin een thema aan de basis leeft. Zo is het bv. duidelijk dat het gros van de lezers van een krant als De Standaard, die eerder als een 'establisment'-krant doorgaat, verontwaardigd is over de graaicultuur van de banken een geen graten ziet in een crisisbelasting op de banken.

Ik merk ook dat De Morgen minder gul is in het toelaten van lezersreacties. Een gemiste kans?