Johnsatyricon

Gisteren was ik volledig van slag. Ik zag op straat een overreden kat liggen en haar kop bewoog nog. Ik vluchtte weg in absolute machteloosheid en sloeg bijna snikkend mijn hoofd tegen een muur. Ik kan geen dier zien lijden, maar ik ben te laf om in te grijpen. Wat kon ik doen? Dat arme beest van straat halen en een dierenarts bellen? Die dan enkel nog een spuitje kan geven? Ik ging huiverend nog eens kijken en zag de witte poten omhoog wippen nadat een auto erlangs gereden was. Ik smeekte: laat er alstublieft een auto volledig overheen rijden en maak een einde aan die gruwel. Waarna mijn wens verhoord werd.

Dat beeld van die pijnlijk verwrongen kop van het arme dier en dat opwippen van die witte poten heeft zich in mijn ziel gebrand. Een symbool van absolute hulpeloosheid en verlatenheid in het lijden van een pijngevoelig wezen, dat de speelbal is van zoveel machtigere materiële krachten. Het lijden van deze kat, mijn eigen lijden, en het lijden van de mens in het algemeen.

De gedachte dat deze wereld niet geschapen kan zijn door een God van Liefde, zoals de christenen beweren. Een god van liefde zou geen pijngevoelige wezens creëren temidden van brute materiële krachten. Neen, de wereld is geschapen door een daimon, een afgod van de materie, een lagere god, zoals de gnostici geloven. Deze wereld kan niet goed zijn, en kan ook nooit goed gemaakt worden, omdat het lijden dat het leven in de materie veroorzaakt niet opgeheven kan worden. En een afgrijzen ten aanzien van dit leven vervulde mij, dat mensen en dieren in doodsangst laat lijden en sterven.

Om mijzelf te troosten van deze emoties heb ik mijn kat uitgebreid geknuffeld en gestreeld, maar het beeld van de in doodsangst verwrongen blik van die kat op straat laat mij sindsdien niet meer los. Het is een SYMBOOL geworden...

Ik heb twee katten, ze heten Minoesj en Pirrewit, nogal onnozele namen, die ik soms gebruik, en dan weer niet. Dan noem ik ze 'die dikke' en 'die magere'. Ik vind het geven van namen aan dieren nogal menseijke hoogmoed en projectie op sub-humane wezens.

Het zijn twee zusjes, die ik uit een nest van mijn broer heb gekregen. Ze hebben dus dezelfde vader en moeder, en toch zijn ze zo verschillend: niet alleen fysiek, maar ook qua karakter.

Pirrewit, 'die dikke' lijkt wel een prachtige wilde Noorse boskat, met zo 'n dikke pels. Zij is de meest primitieve van de twee, en het heeft een hele tijd geduurd, alvorens ze mijn aanwezigheid duldde, alvorens ik haar kon strelen, zonder dat ze wegvluchtte.

Eens had ze blijkbaar een gebroken rechterpootje, en huppelde ze op drie pootjes, ocharme, voort. We namen aan dat ze van het dak gevallen was, want we hadden een voordien een geweldig geschreeuw gehoord.

Maar onze vooronderstelling bleek niet waar te zijn. We gingen naar de dierenarts. Bleek dat ze een etterbal had opgehoopt in haar rechterpootje. De dokter maakte die leeg, en sindsdien raakte ze gewend aan menselijke tederheid, want we troostten haar allen in haar -snik- lijden.

Ze heeft iets van Miss België, razend mooi, maar ontzettend dom. Hoewel ze de primitiviteit van de Noorse bossen uistraalt, is ze zo'n ongelooflijk trutje, en kan ze zo op mijn gemoed werken met dat miauwen van haar. De natuur heeft iets in de dierenklanken gemaakt dat een moederlijk of vaderlijk gevoel oproept. Een wilde boskat, en dan zo 'n trutteke...

De andere kat, Minoesj, 'die magere', is een heel ander beestje. Echt een zenuwpees. Ze zit voorturend te krabben en te luizen in haar pels, hoewel we haar een luizenband gegeven heben en regelmatig sproeien met anti-ongedierte spray. We vermoeden dat ze zich verveelt. We projecteren zelfs op haar 'een hoogbegaafde kat'.

We lachen een beetje meewarig met haar afgerafelde pelsen frak, die ze kapot gebeten heeft. Aleen rond haar kopje heeft ze een kraag met normale pels, daar waar ze niet kan bijten natuurlijk. Ze lijkt een beetje op de schriele kippen van mijn buurman, die elkaars veren hebben afgepikt.

Maar intelligent dat dat beestje is! Alleen al die oogjes, die alles opmerken, alle bewegingen, ze heeft het gezien. Haar kopje gaat van hier naar daar. die hersentjes schijnen heel veel activteit te hebben. Sinds kort komt ze veel op mijn kamer, omdat daar blijkbaar vanalles te zien is, en ze kan niet op van vreugde om al die nieuwe ontdekkingen te doen.

Haar zusje daarentegen, die dikke luie donder, doet niets liever dan de hele dag te slapen in kartonnen dozen, die ze als haar nestje beschouwt, en als ze op tijd en stond haar korreltjes krijgt, dan is ze content.

Minoesj, de schriele scharrelkat, moet natuurlijk ook haar dagelijkse korreltjes hebben, maar ze wil meer, ze heeft voortdurend nood aan stimulatie...

Vandaar het verhaaltje van mijn katten, Miss België, en Miss Zenuwpees... 

't Is kersttijd en daarom komen de zingende kerstkatten weer boven om hun talenten te tonen.

Tja, sinds er bijna geen muizen meer te vangen zijn, heeft Minouche een nieuwe wendng aan haar carrière gegeven, en verdienst ze haar brood als paaldanseres.

Of ze in de leer is geweest bij Tanja Dexters, hebben we niet kunnen achterhalen...

Funny Cats 4 - The most amazing bloopers are here

Heerlijk, zo 'n kattenlolclipjes! Vooral het eerste fragment, van een jongen die met een monnikengeduld een kaartenhuis opbouwt...

Ach, katten, zonder het te weten kunnen ze zo grappig zijn. Ze zullen ons altijd blijven charmeren...

Oei, zegt de kat
ik heb op mijn gat
een patat van een wrat

Ik heb hem hier op tv gezien!!!!...