Johnsatyricon

Voor zover u het nog niet wist: het Amerikaanse General Motors (GM) heeft de geplande Opel-deal met Magna afgeblazen. Het tijdstip en de manier waarop dit wereldkundig werd gemaakt, was symbolisch gekozen om de macht van Wall Street over Europese leiders maximaal te affirmeren. De Duitse bondskanselier Angela Erkel had net haar rede voor het Amerikaanse Congres gehouden, waarin ze de Duits-Amerikaanse vriendschap bezong, en waar ze een staande ovatie van de congresleden in ontvangst nam. Net voor haar terugkeer naar Europa kreeg ze te horen dat de geplande Opel-deal met Magna niet doorging. Obama had het niet nodig gevonden om dit aan Merkel mede te delen, hoewel de Amerikaanse overheid voor 60 % eigenaar is van GM. Tja, Angela, als je het spel met de grote jongens van Wall street-US Government speelt, moet je tegen een uppercut kunnen.

In dit videootje geeft Max Keiser een scherpe visie op dit lang aanslepende Opel-dossier. Vooreerst de vraag waarom GM opeens terugkomt op haar plannen om het Europese Opel te verkopen aan Magna? De deal werd ontworpen toen de financieel-economische crisis nog in volle hevigheid woedde, en GM wou eieren voor haar geld, cash dus uit de verkoop van assets. Nu het eruit ziet dat het financiële casino, dat tegenwoordig economie heet, terug op volle toeren begint te draaien, oordeelt GM dat het Opel liever voor zich wil houden, niet om daar auto 's mee te maken, maar om het uit te kleden, tienduizenden arbeiders te ontslaan, en de interessantste stukken door te verkopen. Zo werkt de hyena-maffia van Wall Street, het Amerikaanse financierskapitaal is niet geïnteresseerd in fysieke produktie, nog minder in arbeiders, die veroorzaken alleen maar last. De banken van Wall Street, die zich met het Amerikaanse overheidsapparaat hebben gelieerd, zien de economie enkel nog in functie van financiële transacties: verkopen  van assets, kredieten, derivaten, waarin fysieke produktie en jobs nog slechts een voetnoot zijn. Het haaienkapitalisme en haar bondgenoten in de Obama-administratie is zeer gevaarlijk voor de wereld. Ik heb het al dikwijls gezegd: we zitten in een staatsgesubsidieerd financieel vampierkapitalisme dat alles opslokt.Het is hoogtijd dat we de links-rechts tegenstelling overstijgen en wereldwijd een tegenmacht tegen Wall Street vormen. Van onze regeringen zal het niet meer komen, we moeten het zelf doen, door ons met elkaar te allieren, ongeacht onze ideologische achtergrond... 

Eén jaar geleden brak de financiële crisis uit  De katalysator hiervan was het failissement van de Amerikaanse investeringsbank Lehman Brothers. Het was het grootse faillissement uit de Amerikaanse geschiedenis. Op televisie waren deze week veel interessante programma 's te zien over de crash van deze financiële gigant. Er is zelfs een tv-film over gemaakt, in de vorm van een financieel-economische thriller. Lehman Brothers was hét symbool van de hybris van het financiële kapitalisme van Wall Street. Dick Fuld, de CEO van Lehman, was de ongekroonde koning van Wall Street Hij was grenzeloos ambitieus en agressief. Niet voor niets werd hij 'de gorilla' genoemd. Hij wou al zijn concurrenten waaronder Goldman Sachs verpletteren en opslokken.

Lehman Brothers verdiende miljarden dollars aan de vastgoedboom, en nam daarbij grenzeloze risico 's. Onder president Bush werden alle remmen van gezond verstand en besef van grenzen overboord gegooid. De FED, de centrale bank, voerde onder leiding van Alan Greenspan een expansief monetair beleid van goedkoop geld en goedkoop krediet. Elk Amerikaans gezin moest via een hypotheek een eigen woning verwerven. Daarbij was geen kapitaalinleg nodig, weldra zelfs geen bewijs meer van inkomen. Dat sommige gezinnen weleens hun hypotheek niet zouden kunnen afbetalen, werd niet als een probleem gezien, want de banken konden in dat geval hun woningen aanslaan. Vermits de huisprijzen tot in de hemel bleven groeien, konden de banken de aangeslagen woningen met winst verkopen.

Lehman Brothers was zeer actief op de hypotheekmarkt. Nog in extremere mate dan haar concurrenten deed ze aan 'leverage': krediet verlenen op basis van geleend geld. In een stijgende markt kan je met leverage gigantische winsten maken, maar als de zaken slecht gaan worden de verliezen evenees exponentieel groot. De verhouding van eigen kapitaal tot schulden was 1 op 40. Lehman stond ook aan de spits van complexe financiële producten zoals CDO's, 'collateralized debt obligations'. Hypotheken werden samengebundeld en verpakt in waardepapieren, die aan andere banken en aan beleggers verkocht werden. De ratingbureau 's , die het risico van financiële producten moesten waarderen, speelden het spelletje mee en gaven de gestructureerde produkten het predikaat 'veilig. Door het risico dat inherent was aan deze 'rommelkredieten' en 'vergiftigde activa' als een hete aardappel door te spelen aan de rest van de wereld, dacht men uiteindelijk het risico zelf te kunnen uitschakelen. De CDO 's waren zo ingewikkeld, dat slechts weinigen ze echt begrepen, laat staan de kleine belegger, die een kat in een zak kocht.

Maar de bubble kon natuurlijk niet blijven duren, Die barstte in 2007-2008. Steeds meer gezinnen konden hun hypotheek niet afbetalen, en de banken zaten plots met een gigantische stock aan woningen. De vastgoedprijzen stortten in, de CDO 's waren opeens waardeloos geworden. Ook Lehman Brothers werd zwaar getroffen door het leeglopen van de zeepbel. Haar aandelen kelderden: op 9 september 2008 verloor het 40% van haar beurswaarde. Lehman stevende op een bankroet af.

Vraag was of de overheid de bank zou redden, net zoals ze Bearn Stears had gered. Maar dit was een kleine bank, die niet met Lehman Brothers kon vergeleken worden. Op 13 september 2008 riep Hank Paulson, de Amerikaanse Minister van Financiën, de hoofspelers van Wall Street -bijgenaamd de 'Masters of the Universe'- bijeen in de gebouwen van de New York FED om een reddingsplan voor Lehman Brothers uit te werken. Paulson deelde mee dat er geen belastinggeld beschikbaar was om Lehman te redden. Wall Street moest het zelf doen, want als Lehman crashte, zouden ze allemaal meegesleurd worden en waren de gevolgen niet meer te overzien. De Bank of America en het Britse Barclays, die belangstelling hadden om Lehman Brothers over te nemen, haakten op het laatste moment af. Merril Lynch, de concurrent van Lehman Brothers, dat zelf in de problemen zat, zag haar kans schoon om eieren voor haar geld te kiezen, en liet zich door de Bank of America overnemen.

Lehman Brothers was niet meer te redden, en de overheid dwong de bank op 15 september 2008 om in faling te gaan. De rest van het verhaal is bekend. De instorting van Lehman Brothers zond schokgolven uit over het hele financiële systeem in de wereld, en leidde tot een economische depressie, zoals we die sinds WOII niet meer hebben gekend. Dick Fuld van Lehman Brothers was hét symbool van het extreme graaikapitalisme, gebaseerd op hebzucht, een gevoel van almacht en geloof in de eigen onkwetsbaarheid.

Er is veel gespeculeerd over persoonlijke factoren in de saga van Lehman Brothers. Dick Fuld maakte door zijn agressieve persoonlijkheid veel vijanden in het kringetje van Wal Street, de FED en het Ministerie van Financiën. Het was bekend dat Dick Fuld en Hank Paulson, de Minister van Financiën elkaar haatten. Was dit een menselijke factor waarom de Amerikaanse overheid niet met geld over de brug wou komen om Lehman te redden? Temeer daar kort nadien de regering Bush 700 miljard dollar op tafel legde om bedrijven in moeilijkheden te ondersteunen. Sommigen spreken van een afrekening binnen het milieu, waardoor anderen zoals Goldman Sachs er beter van werden. Critici zeggen dat het beter was geweest om Lehman Brothers te redden, waardoor de wereldwijde crisis niet zo erg zou geweest zijn.

Nu, één jaar later, is het ergste van de crisis voorbij. Of we daaruit veel geleerd hebben? Ach, ik denk het niet. De banken keren weer zoals voorheen torenhoge bonussen uit aan hun traders. Ze vertonen weer net datzelfde gedrag, dat de crisis heeft veroorzaakt. Eén ding moet je het kapitalisme wel nageven: het is enorm veerkrachtig. Maar we zijn nu al de zaden aan het zaaien voor een volgende crash, nog vooraleer deze crisis goed en wel is uitgewerkt... 

Duitsland kende na Wereldoorlog I een verschrikkelijke financiële crisis, met een hyperinflatie, waarbij één brood miljoenen Rijksmarken kostte. Arbeiders werden meerdere malen per dag uitbetaald, waarbij hun vrouwen het loon met de kruiwagen kwamen afhalen. Die holden onmiddelijk naar de winkels om daar levensmiddelen te kopen, want een paar uur later zouden de prijzen weer met een paar miljoen gestegen zijn.

Het Dadaïsme was een artistieke stroming, die reeds tijdens WO I ontstaan was. De Dadaïsten namen genadeloos de waanzin van de slachtpartijen in de loopgrachten op de korrel. Ook de financiële crisis ontsnapte natuurlijk niet aan hun satyrisch vizier. Hier hoor je Kurt Schwitters, één van de voormannen van het Dadaisme, over dit thema. Zijn zogenaamde akoestische poëzie. Hij ridiculiseert daarmee de beleidsmensen en economen, die maar wat rondlullen, en zelf niet begrijpen wat er gebeurt, laat staan dat ze er iets aan kunnen doen. Analogie met de huidige financiële crisis?

Ongeveer rond dezelfde tijd als de akoestische poëzie van Dada, was er een obscure Beierse volksmenner, genaamd Adolf Hitler, die een mislukte putsch naar de macht deed. Hij vloog de gevangenis in en schreef daar een boek, genaamd 'Mein Kampf', met de welbekende gevolgen...

Fragment uit de mooie ZDF-reportage 'Das Milliardenspiel'. De ZDF maakt intersssante en vormemijk mooie reportages, die de vergelijking met BBC-reportages kunnen doorstaan. Alleen is er de taalbarrière en de afstand tot de Duitse cultuur in onze door de Anglo-Amerikanen gedomineerde cultuur.

Dit is het eerste deel uit de reportage. Het vervolg kan je bekijken op Youtube, door 'Milliardenspiel' in te tikken. Het toont de cultuur van de traders, die onder druk worden gezet om zoveel mogelijk winst te maken. Anderzijds is er een gigantische hoeveelheid kapitaal die een hoog rendement zoekt. Van alle markten is de financiële markt het meest geglobaliseerd. Europese banken, zoals Duitse banken hier in deze reportage, konden voor hun klanten hoogrenderende beleggingen in Amerikaans waardepapier aanbieden. De financiële sector werd volledig gedereguleerd, zodat er geen belemmeringen meer waren voor internationale kapitaalstromen. De Amerikaanse hypotheekmarkt boomde, en Europese klanten kochten waardepapieren, die ze amper begrepen, en zeker niet dat vele daarvan een hoog risico inhielden. De mens trapt altijd in dezelfde val van de begeerte en hoogmoed: gemakkelijk verdiend geld zonder daar iets voor te doen. Toen de zeepbel uiteenspatte, verloren heel wat Europese beleggers hun geld.

Nu het ergste van de financiële crisis achter de rug is, toont het grootkapitaal opnieuw zijn ware gelaat. Nadat ze door miljarden belastinggeld van het bankroet gered zijn, beginnen ze opnieuw torenhoge bonussen aan hun traders te geven. Hebben ze dan niets geleerd, en hoelang blijven wij dat nog pikken?