Johnsatyricon

Minister van Justitie Declercq beveelt op basis van zijn positief injunctierecht een onderzoek naar de mogelijke corruptie van Francine De Tandt, rechter bij de rechtbank van koophandel. Hij vindt een aantasting van de rechtsstaat "onaanvaardbaar".

Ach, waarde minister, een rechter in den Belgiek heeft een fysieke massa omgekeerd evenredig met zijn onkreukbaarheid en competentie. Je moet al een hefboom met zwaartepunt op de maan installeren om dat in hermelijn gehulde tarra-gewicht uit zijn stoel te wippen.

Luister liever naar de wijze raad van Johnsatyricon, die nu al weet waartoe uw ingreep  zal leiden: eindeloos gekakel in juristrenchinees...

Bart de Wever (PS,ik ben geen NVA-er) zegt in een interview in De Morgen dat de criminaliteit en het publiek geweld verminderd zijn: "Er zijn minder messengevechten dan vroeger, minder vechtpartijen. het verschil is dat geweld toen een betekenis had: het was onderhevig aan codes, territoriumafbakening, het beschermen van de partner. Vandaag zie je meer en meer zinloos geweld: men slaat elkaar de hersens in".

Ik geloof daar zeer sterk in. Ondanks alle optimistische mensbeelden, behoort geweld tot de natuur van de mens. Er is altijd geweld geweest en er zal altijd geweld zijn. Maar de vorm, de sociale zichtbaarheid en de betekenis van geweld verschuift voortdurend.

We hebben het hier over geweld in de civiele maatschappij, niet over oorlog, dat is een heel ander verhaal. We hebben het gevoel dat er alsmaar meer criminaliteit is. Maar dit komt door de massamedia. Bijna onmiddellijk, in real time, krijgen we beelden te zien van geweld. Vroeger, in de tijd van de postkoets, zou het bv. weken geduurd hebben, alvorens het bericht van de zinloze moordpartij in het Duitse Winnenden ons bereikt zou hebben.

Maar goed, geweld had vroeger meer een ritueel karakter, het ging om het verdedigen van de "eer". Jongens van een ander dorp die de meisjes van 'ons' dorp kwamen opvrijen, kregen een flink pak rammel, of een snee met een mes. Jij beledigt mij in het café, en onmiddellijk geef ik een snee met mijn mes in jouw meest zichtbare lichaamdeel, je gezicht, zodat jevoor de rest van je leven met een litteken zult rondlopen. Zo is mijn eer gered.

Veel geweld had vroeger het karakter van 'doodslag', uit de hand gelopen caféruzies, echtelijke conflicten, problemen tussen liefdesrivalen. Het start meestal met een belediging, bv. "jouw vrouw is een hoer". We beginnen te vechten en één van ons trekt een mes en steekt. Eén van ons wordt gedood of sterft later aan zijn verwondingen. Maar het was helemaal niet de bedoeling dat er een dode valt.

Doodslag is iemand doden zonder de intentie om te doden. Moord daarentegen is het bewust en rationeel iemand om zeep helpen, met de intentie om te doden. Het is een interessante beschavingshypothese dat er een verschuiving plaatsvindt van doodslag naar moord.

Dat het doden van de mens meer en meer een instrumenteel karakter krijgt, een middel om er zelf beter van te worden, bv. afrekeningen binnen het drugmilieu, het uitschakelen van een concurrent die de ongeschreven codes van het misdaadmilieu overschrijdt of buiten zijn territorium durft te opereren.

Tegelijkertijd zien we meer en meer zinloos geweld: massamoorden, het doden als een laatste wanhoopsdaad door een mens die psychisch gestoord is, of een mens die alle houvasten in het leven verloren heeft. Niet overtuigd? Hier een lijstje uit de recente periode van 'dolle schutters':

• april 2007: 33 mensen worden geood op de universiteitscampus van Virginia Tech
• juni 2008: een arbeiders brengt in een plasticfabriek in Kentucky vijf mensen om het leven
• september 2008: zes mensen laten het leven bij een aantal veschietingen in de staat Washington
• december 2008:  een als kerstman vermomde man brengt negen mensen en zichzelf om in Los Angeles
• maart 2009: een schutter doodt elf mensen bij een reeks beschietingen in Alabama
• maart 2009: in het Duitse Winnenden trekt een jonge dader een school binnen en vermoordt zestien jongeren, waarna hij de hand aan zichzelf slaat
• 3 april 2009: bij een schietpartij in een migrant'encentrum in New York komen minstens dertien mensen om. De dader schiet zichzelf neer

En dan hebben we het nog niet over Hans Vanthemsche en Kim De Gelder! 

Reactie die ik heb geschreven op een column van Ben Willems. Soms kan ik in reacties op andere blogs dingen in een zeer gebalde vorm samenvatten. Ook durf ik dan radicaler te zijn, hetgeen ik in mijn bijdragen zoveel mogelijk vermijd, want het is al te gemakkelijk om populistische praat te verkopen.

Het zit zo. Er is een anonieme klacht gekomen tegen Minister van Binnenlandese Zaken De Padt. Grote baas van de politie Koekelberg heeft tegen hem gezegd dat hij aan die klacht geen gevolg zou geven. Die dus niet doorsturen naar het gerecht, zoals in een rechtsstaat behoort te gebeuren.

Dus, met het nodige voorbehoud, hier mijn reactie:

"Politie en justitie zijn de schandvlek van de Belgische staat (zie parlementaire onderzoekscomissie bis naar de Bende van Nijvel uit 1997 en naar de zaak Dutroux uit 1997-98). Het is al iets beter sinds de politiehervorming, eind jaren negentig, maar toch.

Zo werkt klassejustitie: pv 's die verscheurd worden, discrete telefoontjes van/naar de Procureur des Konings, 'zaakjes', die tussen heren van stand tijdens een copieuze lunch worden geregeld. Ik krab uw rug, dan krabt gij de mijne, dienst versus wederdienst.

Zo werkt de elite, en hoe hoger men gaat op de maatschappelijke ladder, hoe meer er normvervaging en corruptief gedrag is. Ja, die vormen een onderdeel van de cultuur van de elite. Dat maakt de gewone mens woedend, dat voor de hoge heren blijkbaar andere regels gelden dan voor hem.

Idem dito voor de economische crisis. Bankiers die de economie verkloten, krijgen miljoenen als gouden handdruk, terwijl de gewone mens simpelweg op straat gegooid wordt. Er is dringend terug meer nood aan ethiek in onze maatschappij, zowel in politie/justitie als in de economie.

Alvast mijn hoed af voor minister de Padt, dat hij dit gedrag van het hoofd van de politie aanklaagt, ook al gaat het tegen zijn eigen belangen in. Zo breekt hij met de cultuur van 'straffeloosheid', die blijkbaar voor de elite geldt..."

DIV