Johnsatyricon

Op radio Klara is een programma bezig met een voor mij onbekende Sloveense filosoof "Giezeck" of zoiets. Het gaat o.a. over de ondergang van links in heel Europa. Globalisering, hyperkapitalisme, aftakeling van de welvaartsstaat, massale immigratie, dit zijn allemaal processen waarop links geen antwoord weet te bieden. Er zijn maar twee politieke krachten succesvol: technocratische politici, die zich inschakelen in het globale kapitalisme, en populistisch rechts. Berlusconi is de combinatie van beide: technocraat én rechts-populist. Daarom is hij zo succesvol. Een succesvolle kapitalist die de taal van het volk weet te spreken.

Verderbordurend op dit gegeven: tegenwoordig is radicaal anti-kapitalisme enkel nog bij populistisch-rechts te vinden. We hebben dit gezien bij de recente Europese verkiezingen, waar radicaal-rechts in veel Oost-europese landen hoog scoorde. "Brussel", de "Europese Unie is voor hen het symbool voor het hyperkapitalisme.

De retorisch interessantste anti-kapitalistische videootjes die ik op Youtube gevonden heb, komen van extreem-rechts.

De Duitse SPD heeft gigantische klappen gekregen bij de bondsverkiezingen. Ze heeft het historisch slechtste resultaat sinds WOII neergezet. Haar kiezers zijn ofwel massaal thuisgebleven, ofwel naar andere partijen overgelopen. Het liberale FDP is de grote winnaar en samen met CDU/CSU zal ze een neo-liberale regering vormen. FDP wil belastingverlagingen en sleutelen aan opzegvergoedingen.

De Vlaamse SPA zit in serieuze problemen. Naast interne machtpolitieke conflicten, die eigen zijn aan elke machtspartij, is de oorzaak van de malaise, dat ze haar historische core-business heeft laten vallen: de arbeidersklasse, die in grote mate naar het Vlaams Belang is overgelopen. De SPA is de partij geworden van de hogere middenklasse van yuppies, intellectuelen en loftbewoners.

Alleen de Linke in Duitsland, grosso modo de opvolgers van de vroegere communisten, gaan tegen de trend in en vertegenwoordigen redicaal-links in Europa. Ze hebben een grote overwinning gehaald bij de deelstaatverkiezingen in Saarland, en bij de Bundestagverkiezingen. Ze hadden grote kans om tot de regering van Saarland toe te treden, maar de groenen -die het ook relatief goed gedaan hebben- hebben dan weer een afkeer van die Linke. Zodanig dat er nu een 'Jamaïca'-coalitie in Saarland aan de macht komt, een coalitie met de kleuren van de Jamaïcaanse vlag: geel-zwart-groen, of CDU/FDP/Grünen.

Dit zijn allemaal slechts losse bedenkingen. Maar het is duidelijk dat links in heel Europa in grote problemen zit. Centrum-rechts is overal in de lift. Links moet zich heel grondig bezinnen over waar ze mee bezig is. Heeft ze zich niet teveel geallieerd met het geglobaliseerde kapitalisme?

 
Jongeren van vandaag weten nauwelijks nog dat het conflict tussen Vlamingen en Franstaligen niet alleen in het parlement, maar ook op straat werd uitgevochten. Langs Vlaamse zijde liet vooral het VMO, de Vlaamse Militanten Orde, zich opmerken als een paramilitaire organisatie, een extreem-rechtse knokploeg, die nauwe banden had met het in 1979 opgerichte Vlaams Blok van Karel Dillen. 

Omwille van haar expliciet gewelddadig en paramilitair karakter werd het VMO in 1981 veroordeeld voor overtreding van de wet uit 1934 op de privé-milities. Dit gebeurde toenertijd ook aan franstalige kant met het Front de la Jeunesse. Het VMO leefde verder in Voorpost, de 'ordedienst' van het Vlaams Blok. Aan franstalige kant was er een verdere clandestiene radicalisering van extreem-rechts in Westland New Post, waarvan vermoed wordt dat die een rol speelde in de bloedige terreur van de Bende van Nijvel.

Veel latere Vlaams Blok-coryfeeën, zoals Filip Dewinter, Frank Van Hecke en Xavier Buisseret waren begonnen in de VMO/Voorpost, of in één van de talloze zusterorganisaties. De laatste jaren is het Vlaams Blok -onder de naam Vlaams Belang- veel salonfähiger geworden, en zitten ze blijkbaar aan de grens van hun electoraal potentieel. De huidige kopstukken van Vlaams Belang zullen niet graag aan de periode van VMO/Voorpost herinnerd worden. aan hun paramilitair, neo-fascistisch verleden. Maar het is niet omdat je een straatvechter een maatpak en een parlementszetel geeft, dat hij opeens ophoudt een neo-fascist te zijn.

De twee clipjes die ik hier breng komen uit de RTBF-documentaire 'La face cachée du Vlaams Blok' uit 2004, een schoolvoorbeeld van serieuze onderzoeksjournalistiek. Men kan de volledige reportage hier bekijken.

Na het debâcle van de collaboratie met nationaal-socialistisch Duitsland tijdens WO II, en na het trauma van de repressie, begonnen de Vlaams-nationalisten zich vanaf de jaren vijftig opnieuw te organiseren. Zo werd in 1954 onder impuls van Frans van der Elst de Volksunie opgericht. Die politieke partij had in haar marges  ex-collaborateurs en Oostfronters, die voorstander van de harde lijn waren. De Vlaamse Militanten Orde (VMO), opgericht in 1949 was daarvan een exponent. Het fungeerde als de plak- en knokploeg van de Volksunie (VU).

Toen de VU stilaan een plaats begon te veroveren in het politieke establishment, begon die meer en meer problemen te hebben met het VMO, waarvan sommige leden al veroordeeld waren voor straatgeweld. In 1961 werden officieel de banden tussen Volksunie en VMO doorgesneden.

In 1971 wordt de tweede VMO opgericht onder leiderschap van Bert Eriksson. Het VMO werd uitgebouwd tot een harde neo-fascistische privé-militie. De democratiseringsbeweging van mei '68 was niet aan de Volksunie voorbij gegaan, die een progressievere koers begon te varen. Meer nog, de Volksunie trad onder Hugo Schiltz toe tot de Belgische regering en ondertekende in 1978 mede het zgn. Egmontpact, dat een federalisme met drie gewesten wou invoeren (Brussel werd dus ook een gewest).

Dit konden de aanhangers van de harde extreem-rechtse en flamingantische lijn niet pruimen, en ze keerden massaal de Voksunie de rug toe. Uit protest tegen de meer gematigde koers van deze partij verliet Karel Dillen, de latere oprichter van het Vlaams Blok, de Volksunie. Hij onderhield goede banden met het neo-fascistische VMO en publiceerder regelmatig in hun tijdschrift Alarm en Haro.

Dit laatste blad van VMO-leider Xavier Buisseret verkocht ronduit negationistische praat. Trouwens, reeds in 1952 (!) had Karel Dillen het boek van Maurice Bardèche, Nuremberg ou la terre promise, in het Nederlands vertaald. Daarin verkondigde hij de opvatting dat de concentratiekampen pas na de oorlog door de joden waren gebouwd, met gebruikmaking van cinema-decors uit Hollywood. Zeg niet dat ge het niet geweten hebt, als ge voor het Vlaams Blok stemt, welke de wortels van die partij zijn!

Xavier Buisseret was in 1973 Eriksson als leider van het VMO opgevolgd. Hij ging nog in sterkere mate een paramilitaire en terroristische koers varen. Hij pleitte openlijk voor een klimaat van terreur, gevaar en onveiligheid ten opzichte van de Franstaligen: beschadigen en vernielen van bezittingen, dreigbrieven, mishandeling, intimidatie, etc.

Tussen 1978 en 1981 groeide het aantal gewelddaden van de VMO, aanvankelijk tegen de Franstaligen, maar later ook tegen anderdenkenden, migranten, progressieve boekhandels, homo 's...De VMO  hield militaire trainingskampen in de Ardennen, en nam deel aan gelijkaardige trainingskampen met neo-nazistische groeperingen in Duitsland. Intussen was de parlementaire onderzoekscommissie Wijninckx opgericht die de toepassing van de wet op de privé-milities zou onderzoeken. In 1981 werd het VMO veroordeeld als een private militie, en de leiders kregen effectieve gevangenisstraffen en geldboetes.

Het VMO werd opgevolgd door Voorpost, dat anti-Belgisch, heelnederlands en racistisch is (hoewel officieel niet). Voorpost van Luc Vermeulen werd de 'ordedienst' van het in 1979 opgerichte Vlaams Blok. Deze partij begon stilaan zijn electorale opgang, met een extreem-rechts, nationalistisch en racistisch programma. Eerst traag in de jaren tachtig, dan een ware bruine vloedgolf vanaf de jaren negentig (de beruchte 'zwarte zondag'), die niet meer te stuiten leek.

Men kan nog veel zeggen over het extreem-rechtse flamingantisme met neo-fascistische trekjes, maar als toemaatje geef ik hier fragmenten uit het 'lied' van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV), om aan te tonen war het in die bruine smurrie om gaat;

Rattenkop
Welk genoegen, welk genoegen, is te
kloppen op hun linkse kop (bis)
O ingedeukte, o ingedeukte,
o ingedeukte linkse rattenkop (wij
slaan erop)

Ter Dood
(melodie: De Blauwvoet)

...wij gaan nu een matchke sjotten,
met die linkse hunne kop,
met onze laarzen en ons botten,
ja de pret die stijgt ten top!

't bloed stroomt door de straten,
ratten kreperen in de goot,
maar daar zullen we 't niet bij laten,
al die linksen moeten dood!

Zie ook mijn bijdrage over extreem-rechts aan Franstalige kant: Front de la Jeunesse. Je zult veel overeenkomsten zien tussen VMO en Front de la Jeunesse: dezelfde neo-fascistische retoriek en paramilitaire trainingskampen. Het FdlJ werd net als de VMO in 1981 verboden als privé-militie. Maar haar opvolger, Westland New Post, was op een clandestiene en uiterst professionele manier bezig met het destabiliseren van de Belgische orde- en veiligheidsdiensten. De schaduw van de Bende van Nijvel is nooit ver weg van Franstalig extreemtreem-rechts uit de jaren tachtig...

In maart 2009 hield het NSV, de extreem-rechtse Nationalistische Studentenvereniging een betoging in Gent. Ze werden overweldigd door linkse tegenbetogers van het ALS, de Actief Linkse Studenten.

De top van het Vlaams Belang was niet te spreken over de prestaties van de "biernazi 's" van het NSV, die hun klakskes door links gespuis lieten afpakken...

Via mijn belangstelling voor de Bende van Nijvel, die tussen 1982 en 1985 dood en verderf zaaide in België, met 28 dodelijke slachtoffers tot gevolg, werd mijn belangstelling voor extreem-rechts gewekt. Hoewel de beweringen nooit echt hard zijn gemaakt, zijn de meeste onderzoekers -tenminste off the record- het erover eens dat achter de Bende een complot van extreem-rechtse milieu 's zat.

Daarom hier een korte bijdrage over extreem-rechts in de jaren tachtig in België, tenminste voor zover die verband houden met het Bende-dossier. Je zal merken dat het hier over franstalige groepen en groepjes ging.

Maar vergeet niet dat in diezelfde periode er in Vlaanderen het extreem-rechtse VMO was, de Vlaamse Militanten Orde, maar die had niets te maken met de Bende-overvallen. En er waren toen ook extreem-linkse terroristische groepen, denk maar aan de CCC, die ook enkele terroristische aanvallen pleegde, maar minder bloedig dan die van de Bende van Njvel.

Deze eerste bijdrage over extreem-rechts gaat over het Front de la Jeunesse, dat nog niet rechtstreeks te maken had met de Bende van Nijvel. Maar het Front de la Jeunesse was de voedingsbodem van het veel gevaarlijkere Westland New Post van Paul Latinus, een nog rechtsere afsplitsing van het Front de la Jeunesse met een duidelijk paramiliair karakter. En WNP komt wel degelijk voor in het Bende-dossier. Maar dit is voor een tweede bijdrage.

Het Front de la Jeunesse was een Belgische privé-militie die werd opgericht in 1973. Grote leider was Francis Dossogne.  De organisatie werd opgeheven in 1983, wanneer een groot deel van de leden van het Front de la Jeunesse werden veroordeeld wegens lidmaatschap aan een privé-militie.

Het was Jean-Claude Garot van het linkse weekblad Pour, die in 1981de publieke opinie informeerde over het bestaan van het Front de la Jeunesse, en de interne structuren van de organisatie. Daarop stichtten enkele leden van de groepering brand in de redactie van het weekblad Pour. 

Het Front de la Jeunesse hield militantenkampen, die 'sportieve weekends' genoemd worden en die gewoonlijk in de Ardennen plaatsvinden. Daar werden de leden getraind in paramilitaire activiteiten.

In december 1980 werd een Marokkaan vermoord in café La Rotonde vermoord door een lid van het Front de la Jeunesse. De dader vluchtte weg naar Paraguay (Paraguay is een gedroomde vluchtroute voor extreem-rechts crapuul, net zoals Argentinië een veilige haven bood voor nazi 's na de Tweede Wereldoorlog.

Onderzoek wijst uit dat de dader diezelfde avond, een uur voor de moord, nog schietles heeft gekregen van BOB'er Madani Bouhouche. Bouhouche introduceerde het practical shooting bij een aantal leden van het Speciaal Interventie Esquadron van de rijkswacht. In de schuttersclubs speelt hij instructeur. De speurders ontdekken ook dat hij een militant is van het extreem-rechtse Front de la Jeunesse. 'Alsof ik als instructeur verantwoordelijk ben voor wat mijn leerlingen uitvreten', verklaarde Bouhouche nadien.

Er was de mysterieuze Groep 'G' (van Gendarmerie), een groep van rijkswachters die sympathiseerden met en lid waren van het Front de la Jeunesse. De Bende-speurders hebben lange tijd geloofd dat de Groep G een mythe was, totdat in augustus 1990 op de zolder van Victor Dossogne, vader van ex-leider Francis Dossogne van het Front de la Jeunesse, documenten over de Groep G werden gevonden. Daaaruit blijkt wel degelijk dat sommige Rijkswachters betrokken waren in extreem-rechtse milieu 's.