Johnsatyricon

Er zijn grote spannningen ontstaan tussen Griekenland en Duitsland, na het verschijnen van het Duitse weekblad Focus, met op de titelpagina de Venus van Milo, die haar middelvinger omhoog steekt. Daarmee wordt gesuggereerd dat de Grieken bedriegers zijn, dat ze met fraude in de Europese Unie zijn geraakt, en dat ze zich niet willen houden aan de afspraken van de EU-verdragen.

Dit artikel, en vooral die voorpagina, waarmee gespot wordt met een cultureel symbool van het oude Griekenland, heeft woedende reacties bij de Grieken opgeroepen. De telefoons bij het Weekblad Focus staan niet meer stil, het ontvangt haat-emails en anonieme dreigingen. Ook De Griekse gemeenschap in Duitsland voelt zich bij die beledigingen in haar kruis getast.

De Grieken herinneren de Duitsers op hun beurt aan de zwarte bladzijden van de TWeede Wereldoorlog en het nazisme. De Griekse krant Eleftheros Typos drukte de godin Victoria op de Berlijnse zegezuilen een hakenkruis in de hand. De reportagejournalist Kostas Chardavelas discuteerde over klaarblijkelijk niet betaalde Duitse herstelbetalingen voor het leed dat de nazis tijdens WOII hebben aangedaan. Er werden documentaire films getoond over Griekse oologsslachtoffers.

Een anti-Duitse hysterie heeft de Grieken aangestoken. Onverwerkte trauma 's uit WOII komen opnieuw aan de oppervlakte. Viceminister-president Theodoros Pangalos zei: "De Duitsers hebben het Griekse goud weggenomen, dat in de Griekse centrale bank lag, ze hebben het geld weggenomen en het nooit terugbetaald." 

Maar de Grieken doen -volgens de Duitsers- de historische werkelijkheid geweld aan, want in 1960 heeft Duitsland 115 miljoen mark als herstelbetaling gegeven. Ook nadien werden voormalige Griekse dwangarbeiders met miljoenenbetalingen genoegdoening gegeven.

De Grieken riposteren dat de Duitsers meer geld uit Griekenland ontvangen dan ze dan dat ze geven. Volgens de krant To Vima zou vanuit Duitsland in 2008 1,8 miljard euro gevloeid zijn, terwijl het land met export naar Hellas 5,4 miljard zou verdiend hebben.

Het is zeer interssant om waar te nemen dat, wanneer landen of bevokingsgroepen zich benadeeld of beledigd voelen, ze dikwijls naar het verleden teruggrijpen, en de andere partij onbetaalde rekeningen uit het verleden presenteren. Elk land of bevolkingsgroep heeft in zijn collectief bewustzijn een soort "bejegeningsbalans" waarin de de tegoeden en schulden op moreel, materieel en financieel vlak jegens de Ander worden bijgehouden. De Duitse filosoof Peter Sloterdijk heeft daarover mooie dingen geschreven, over dat "woedekapitaal", dat door soms onozele futiliteiten kan ontstoken worden.

Het Grieks-Duitse conflict is een mooie casestudy over de moeilijkheden van het Europese project. Het toont aan de wij altijd de zwarte schaduw van onze geschiedenis achter ons meeslepen. Daaarom is een reflectie over identiteit, geschiedenis, waarden en normen zeer zinvol. Daarom heeft Guy Verhofstadt zich onsterfelijk belachelijk gemaakt, door dit als een Jacobijnse Robespierre met één pennetrek terzijde te willen schuiven. Zo werkt de menselijke psyche niet. Maar ja, liberalen zijn dan ook domme, ontwortelde mensen mensen, die niets begrijpen van romantiek, geschiedenis en culturele gevoeligheden, en die met hun verderfelijke neo-liberale ideologie hele volkeren ruïneren. Ooit zullen ze op het stort van de mensleijke geschiedenis belanden, zoals ook het communisme, dat evenzeer als het liberalisme geen flauw benul had van de werkelijkheid van de menselijke psyche...

Trouwens, kijk eens naar Youtube, waar men de polsslag kan voelen waarmee (vooral jonge) mensen zich bezighouden, hoe daar historische oologen met beeld en woord verder worden uitgevochten, hoever wereldburgerschap en multiculturaliteit te zoeken zijn. Het doet mij pijn om dit te schrijven, maar ik heb geleerd om meer vanuit de feiten uit te gaan, dan vanuit schimmige idealen, die weliswaar op lange termijn zinvol zijn, maar nog niet voor morgen zijn. De economische crisis zal onvermijdelijk leiden tot nog grotere heropleving van nationalismen en etnisch-religieuze tegenstellingen, en tot verdergaande verrechtsing van de samenlevingen.

(Ik kan niet aan de verleiding weerstaan om toch nog een schepje bovenop de Duitse beledigingen aan het adres van de Grieken te doen. Het is een bekende paradox uit de logica: 'Alle Kretenzers zijn leugenaars', zei de Kretenzer. Ook Vergilius schreef dat de Grieken bedriegers zijn: timeo Danaos, et dona ferentes, ik vrees de Grieken, ook wanneer ze geschenken geven, waarmee hij doelde op het paard van Troje, een vergiftigd geschenk, want in de buik van het paard zaten Griekse soldaten verborgen, die Troje ten val brachten. Een metafoor voor de bedrieglijke intrede van Griekenland in de Europese Unie, die ze net als Troje ten val zullen brengen?...)

In dit clipje geven Griekse kunstenaars hun visie op de in hun ogen Duitse beledigingen aan het adres van de oude Hellenen, met onderaan de Nederlandstalige vertaling.

Voor een economische analyse van het Griekse schuldenprobleem, zie mijn bijdrage:  Grieks drama en de euro.

Vier dagen na het uitdagende titelblad van het Duitse magazine Focus en de provocatieve uitspraken over de Grieken, eist de grote Griekse componist Jiannis Markopoulos een reactie vanwege de Duitse culturele wereld.

- Geen fractie en geen persbericht mag als resultaat hebben dat de vriendschappelijke gevoelens van het Duitse volk tegenover de Grieken verstoord worden. De Grieken zijn een historisch volk, dat telkens opnieuw cultuur en liefde voor het leven voortbrengt. Zoals wij die fouten uit het verleden trachten te corrigeren, zo verwachten wij van het Duitse volk en van de culturele wereld, een reactie tegen deze banaliteiten. 

Mensen uit de culturele wereld beschouwen deze massale anti-Heleense uitlatingen van de Duitse media als provocatief. Ze beantwoorden deze met feiten uit de duisterste bladzijden van de wereldgeschiedenis, waarvoor volgens hen de Duitsers verantwoordelijk zijn.

- Als men de artistieke, culturele en andere uitingen van het 20^ste-eeuwse Duitsland nauwkeurig bestudeert; dan erkent men daarin Hitlergenen. Ik zou zeggen, zoiets als een psychische handicap. Alles wat Duitsland realiseert, wordt zonder dat men het daar wil en uit puur noodlot, gevolgd door woorden als Auswitch en Birgen-Belsen. (JS Dit begrijp ik niet goed: betekent het dat de Duitsers alles grondig doen zoals in Auschwitz en Birgen-Belsen, of betekent het dat de Duitsers, wat ze ook doen, altijd zullen herinnerd worden aan Auschwitz en Birgen-Belsen?).

De woorden "bedrieger" en "belastingontduiker",  die door de journalisten van het bericht gepubliceerd werden, en die een veralgemening van het Griese volk willen realiseren,  worden door de artistieke en culturele elite als onaanvaardbaar omschreven.

- alles wat de Duitses niet met oorlogsgeweld bereikt hebben, realiseren ze nu met de economische oorlogsvoering.

- Elke provocatie, zoals nu bv. met de Venus van Milo, valt in dovemansoren. Dit is ons probleem en het wordt tijd dat wij ons met een verantwoordelijke en moderne identiteit presenteren, bevrijd van banaliteit en folklore.

De christendemocratische partij CDU van Bondskanselier Angela Merkel krijgt zware klappen bij de verkiezingen in de deelstaten Saarland, Thüringen en Sachsen. In Saarland verliest de CDU 13,0%, in Thüringen 11,8%. Alleen in Sachsen kan ze zich handhaven. Grote verrrassing is de spectaculaire overwinning van die Linke van Oskar Lafontaine, die met +19% naar 21,3 % van de stemmen schieten. Die Grüne halen overal de kiesdrempel.

Dit is een zwarte dag voor kanselier Angela Merkel, die de kiezers had aangemaand om geen experimenten aan te gaan. Op 27 september zijn het verkiezingen voor de Bundestag.

Die Linke hebben voor het eerst de kans tot de regering van een Bundesland toe te treden. Theoretisch zijn in Saarland en Thüringen zelfs Rot-Rot-Grüne coalities mogelijk (SPD, die Linke, Grüne). Waait een nieuwe wind door Duitsland?

In september vinden in Duitsland parlementsverkiezingen plaats. Het ziet er naar uit dat Angela Merkel, de huidige CDU-kanselier, de verkiezingen zal winnen. De SPD met Frank-Walter Steinmeier ligt ver achterop in de peilingen.

Eén van de thema 's in de verkiezingsstrijd zijn de plannen van de huidige regering om het internet sterker te reguleren. Dit heeft een burgerbeweging in het leven geroepen, die daar tegen zijn.

Angela Merkel is populair bij de Duitsers. Ze geldt als een rolmodel voor jonge meisjes, weg van het blonde barbiepop-imago, dat onze media zo verziekt. Angela Merkel heeft de stijl en klasse van een rijpere vrouw, net zoals Hillary Clinton. Angela Merkel is de machtigste vrouw ter wereld. Angela 's wil is wet, daarvan kan minister-president Kris Peeters in het Opel-dossier van meespreken...

Er worden zelfs ironische liefdesliederen gemaakt aan het adres van Angela Merkel, zoals deze hier...

Duitsland kende na Wereldoorlog I een verschrikkelijke financiële crisis, met een hyperinflatie, waarbij één brood miljoenen Rijksmarken kostte. Arbeiders werden meerdere malen per dag uitbetaald, waarbij hun vrouwen het loon met de kruiwagen kwamen afhalen. Die holden onmiddelijk naar de winkels om daar levensmiddelen te kopen, want een paar uur later zouden de prijzen weer met een paar miljoen gestegen zijn.

Het Dadaïsme was een artistieke stroming, die reeds tijdens WO I ontstaan was. De Dadaïsten namen genadeloos de waanzin van de slachtpartijen in de loopgrachten op de korrel. Ook de financiële crisis ontsnapte natuurlijk niet aan hun satyrisch vizier. Hier hoor je Kurt Schwitters, één van de voormannen van het Dadaisme, over dit thema. Zijn zogenaamde akoestische poëzie. Hij ridiculiseert daarmee de beleidsmensen en economen, die maar wat rondlullen, en zelf niet begrijpen wat er gebeurt, laat staan dat ze er iets aan kunnen doen. Analogie met de huidige financiële crisis?

Ongeveer rond dezelfde tijd als de akoestische poëzie van Dada, was er een obscure Beierse volksmenner, genaamd Adolf Hitler, die een mislukte putsch naar de macht deed. Hij vloog de gevangenis in en schreef daar een boek, genaamd 'Mein Kampf', met de welbekende gevolgen...

Fragment uit de mooie ZDF-reportage 'Das Milliardenspiel'. De ZDF maakt intersssante en vormemijk mooie reportages, die de vergelijking met BBC-reportages kunnen doorstaan. Alleen is er de taalbarrière en de afstand tot de Duitse cultuur in onze door de Anglo-Amerikanen gedomineerde cultuur.

Dit is het eerste deel uit de reportage. Het vervolg kan je bekijken op Youtube, door 'Milliardenspiel' in te tikken. Het toont de cultuur van de traders, die onder druk worden gezet om zoveel mogelijk winst te maken. Anderzijds is er een gigantische hoeveelheid kapitaal die een hoog rendement zoekt. Van alle markten is de financiële markt het meest geglobaliseerd. Europese banken, zoals Duitse banken hier in deze reportage, konden voor hun klanten hoogrenderende beleggingen in Amerikaans waardepapier aanbieden. De financiële sector werd volledig gedereguleerd, zodat er geen belemmeringen meer waren voor internationale kapitaalstromen. De Amerikaanse hypotheekmarkt boomde, en Europese klanten kochten waardepapieren, die ze amper begrepen, en zeker niet dat vele daarvan een hoog risico inhielden. De mens trapt altijd in dezelfde val van de begeerte en hoogmoed: gemakkelijk verdiend geld zonder daar iets voor te doen. Toen de zeepbel uiteenspatte, verloren heel wat Europese beleggers hun geld.

Nu het ergste van de financiële crisis achter de rug is, toont het grootkapitaal opnieuw zijn ware gelaat. Nadat ze door miljarden belastinggeld van het bankroet gered zijn, beginnen ze opnieuw torenhoge bonussen aan hun traders te geven. Hebben ze dan niets geleerd, en hoelang blijven wij dat nog pikken?

Ik heb een paar dagen doorgebracht in de Duitse Eifel, in het oude middeleeuwse burchtstadje Nideggen. Ik had niet veel tijd en geld om op vakantie te gaan. Meestal ga ik naar Frankrijk. Ik hou van dat land, zijn cultuur en zijn geschiedenis. Maar ik wou eens wat anders, een kleine 'cultuurschok' binnen mijn budgetaire beperkingen. Dus besloot ik maar eens naar Duitsland te gaan.

Duitsland is voor mij een grote onbekende, tenminste het actuele Duitsland. Want ik heb heel veel gelezen over de Tweede Wereldoorlog, toen Duitsland nog het 'Derde Rijk' was, en het vanuit een superioriteitsgevoel, geworteld in de nationaal-socialistische ideologie, de wereld in een verschrikkelijke oorlog stortte.

Ik kan niet ontkennen dat dit gruwelijk verleden nog steeds je blik kleurt wanneer je het moderne Duitsland betreedt. Maar dit gevoel wijkt weldra wanneer je de Duitsers bezig ziet en met hen praat: het zijn heel lieve, vriendelijke mensen, die helemaal niet lijken op het clichébeeld van de Duitser als Nazi, dat in je achterhoofd blijft hangen na het bekijken van de zoveelste documentaire op Canvas over de Tweede Wereldoorlog.

Hetzelfde kan gezegd worden over de Duitse taal. Mijn quasi-enige ervaring met de klanken van de Duitse taal spruit weeral voort uit die oorlogsdocumentaires: dat harde, scherpe ROEPEN van de oorlogsretoriek. In werkelijkheid is het Duits een zachte taal, zeker wanneer die door vrouwen wordt gesproken. En het Duits lijkt heel veel op het Nederlands, dezelfde grammaticale structuren.

Nideggen, een sprookjesstad in de Eifel

Nideggen, waar ik een paar dagen heb doorgebracht, is wondermooi. Het is een oud middeleeuws burchtstadje, gelegen op een hoge rots die over de Ruhr uitkijkt. Het is gesticht door de graven van Jülich (Gulik in het Nederlands), één van die talloze kleine Eifeldynasten, die in aanvaring kwamen met de territoriale ambities van de aartsbisschop van Keulen.

De burcht van Nideggen werd als oninneembaar beschouwd, totdat in de 16de eeuw de artillerie van Keizer Karel V er korte metten mee maakte. De burcht en het stadje werden vervolgens geteisterd door de ontelbare oorlogen tussen Frankrijk en het Duitse Rijk. En in de Tweede Wereldoorlog, tijdens de slag om het Hürtgenwald in 1944, werd het bijna volledig verwoest.

Na de oorlog werd het stadje heropgebouwd zoals het voor de oorlog was, in van die rode lavasteen waarvan de omgeving rijk is. Nideggen heeft iets onwezenlijks, ja bijna zelfs spookachtigs. Het lijkt zo uit een sprookje weggelopen te zijn, maar doordat het volledig heropgebouwd is, heeft het iets artificieels, wat bv. Carcasonne in Zuid-Frankrijk ook heeft.

Maar je laat je moedwillig meevoeren in deze artificiële droom. Nideggen is bijna verlaten. Om acht uur 's avonds zijn de meeste horecazaken al gesloten. En er zijn veel huizen te koop of te huur op het marktplein, een teken dat het economisch niet goed gaat.

's Avonds dwaalde ik rond op het kerkhof van Nideggen, met die graven en kruisen in rode lavasteen, en mijmerde ik over de vergankelijkheid van het bestaan: al die oer-Duitse namen: Müller, Schmitt, etc. Ik vond er op sommige graven een symbool dat ik niet kende: twee gekruiste hamers (vrijmetselaars? maar dat kan toch moeilijk op een katholiek kerkhof?)

De Eifel is door mens en God verlaten. Als je rond het middaguur in die kleine dorpjes komt, is er bijna geen kat te bekennen, tenzij wat oude mensen. Hoeveel 'Seniorenheime' ik heb gezien, is niet op één hand te tellen.

De Duitse steden: cleane, betonnen dozen

Op een half uur rijden van Nideggen ligt de grootstad Düren. Het verschil met de verlaten Eifel kan niet groot genoeg zijn: bruisend, levend, veel jeugd en winkels. Daar ervaarde ik heel scherp het verschil tussen stad en platteland, dat in grote landen nog bestaat. In Vlaanderen is dit bijna volledig uitgewist: het is één grote verstedelijkte ruimte.

Ik heb deze bijdrage 'Het moderne Duitsland heeft iets artificieels' genoemd. Daarmee bedoel ik hetvolgende: de Duitse steden zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog volledig platgebombardeerd door de geallieerde bommenwerpers. Ze werden na de oorlog volledig uit het puin heropgebouwd. Daardoor hebben de actuele Duitse steden iets artificieels: overal die zelfde mistroostige betonnen hoogbouw.

Duitsland is als toeristisch oord naar mijn aanvoelen goed voor een korte excursie, om even eens wat anders mee te maken dan de kust of de Ardennen. Maar het is niet een land waar ik twee weken zou willen doorbrengen. Dit is uiteraard een puur subjectief aanvoelen, en ik heb ook niet de pretentie om op basis van vier dagen verblijf een beeld te willen schetsen van 'het' Duitsland...

I saw the movie 'The last days of Patton', about the famous American General George S. Patton (1885-1945) in World War II. It 's about the last months of his life before he was killed in a car accident in december 1945.This is a crucial scene, in which Patton is relieved of his command by his boss (and former friend) Eisenhower. I think the two characters are very well casted. They resemble very well the pictures of the real Eisenhower and Patton I know

Also the difference in personality between the two great men: Eisenhower, the diplomat and politician (he later became President of the United States), and Patton, the pompous, brutal and arrogant mouth.

There are some very nice statements in it. Although a brilliant strategist, Patton was notorious for his arrogant big mouth, which put him always in serious troubles with Dwight 'Ike' Eisenhower, Supreme Alied Commander. The word he most often used was 'suns-of-bitches'.

His worst offence was the slapping in the face of two wounded American soldiers who suffered from shell-shock. He accused them of being cowards. This incident, in Sicily 1943, provoked furious reactions of both the American press and his military superiors Eisenhower and Bradley.

The American press compared Patton with Hitler, and they portayed him in a cartoon with a swastica underneath of his boot, while kicking the two soldiers in the butt.

As a result, Patton was relieved from his command, only to play a military role again after the landings in Normandy in juli-august 1944. Then he broke through the German defensive lines with the Sherman-tanks of his 3rd Army, dashing to liberate Paris. He is also best known for the relieving of the encircled American forces in Bastogne during the Battle of the Bulge in the Ardennes (december 1944).

Patton 's complex personality

Anyway, the movie I saw yesterday is not about his military achievements, but about the very complex human character that Patton was. He was brilliant, arrogant and completely undiplomatic, but he also wrote beautiful love poems for his eternally beloved wife Bea.

He had a fenomenal knowledge about human history. He foresaw the clashing between the Americans and the Soviet Russians. In a quote of which I don 't remember the exact words he says:
"The war with Germany is over, they say. They think we killed the last dictator in history. They 're wrong. Every generation gives birth to a new dictator."

We now all know these were prophetic words. Think of Stalin, Mao, Pol Pot, Saddam Hoessein, Bush (?).

While discussing the anti-fraternising policy of Eisenhower that forbade American soldiers to flirt with German girls and women, he said:

"You can 't control sex. All that moralistic garbage! When morals go down, morale goes up."

In this movie there are also beautiful statements and words of other characters:

Patton and General Harper, his Chief-of-Staff, are driving in a car. They notice that Willy, Patton 's beloved dog, is scratching itself. Then Harper says:

"They say a resonable number of fleas is good for a dog. Keeps him from brooding...over being a dog."

I interpret this as follows: people need all these little problems and frustrations to complain about. These they need, in order not to think about the human existential situation, such as the eternal human lack, the passing away of things and people, and the inevitable death...

Associatief na mijn vorige post over de ophanging van Saddam Hussein, wegens misdaden tegen de mensheid, wou ik videomateriaal brengen over de ophanging van de nazi-ciminelen in 1946, na het Nuremberg-oorlogsproces. Maar ik heb daarover geen belden gevonden., ik wil zeggen over de ophanging, hetgeen een grote symbolische waarde kan hebben.

Waarom doe ik dit allemaal: omdat ik de boodschap wil brengen aan de jongeren van de 21ste eeuw: laat jullie niet verleiden door totalitaire ideologieën, die het menselijk leven geen waarde toekennen, of het nu gaat om extreem-rechtse, extreem-linkse of extreem-religieuze ideologieën. De 20ste eeuw is een gigantisch kerkhof van totalitaire ideologieën die trachtten het paradijs op aarde te verwezenlijken, en die allemaal uitgelopen zijn op een gigantisch failliet.

Weet dat jij, als je je engageert voor een ideologie, die het uitmoorden van zogezegd inferieure mensen een legitieme doelstelling acht, ooit voor het wereldtribunaal van het Recht en de Moraal zult verschijnen, als je tegen dan tenminste nog leeft. Misschien bestaat er geen God- ik weet het ook niet-, maar wat ik wel weet, is dat de groei van de menselijke beschaving geleid heeft tot de idee dat het menselijk leven heilig is, dat je een medemens niet mag vermoorden, zeker niet vanuit het idee dat jij superieur bent aan hem.

Gedenk het Nuremberg-tribunaal uit 1945-1946, waarbij de belangrijkste nazi-kopstukken van het Hitler-regime, verantwoordelijk voor de Tweede Wereldoorlog en voor de Holocaust ter dood werden veroordeeld en terechtgesteld. Vergeet niet het tribunaal, dat Saddam Hussein, die massaal onschuldige Koerden, ook kinderen en bejaarden, genadeloos met gasbommen uitmoordde, door het wereldhistorisch gerecht ter dood is veroordeeld en is opgehangen.

Daarom, als je om één of andere reden je aangetrokken voelt tot een totalitaire ideologie, kijk dan hier wat er gebeurde met de nazi 's, die geloofden in het Duizendjarige Rijk en de superioriteit van het Arische ras...

Convicted to death by hanging:

• Wilhelm Keitel
• Joachim Von ribbentrop
• Alfred Rosenberg
• Julius Streich
• Alfred Jodl
• Hans Frank
• Wilhelm Frick
• Arthur Seyss Inquart
• Hermann Goering (pleegt zelfmoord in de gevangenis met een cyancali-capsule)

De nog grotere criminelen, Adolf Hitler, Joseph Goebbels en Heinrich Himmler hadden intussen zelfmoord gepleegd.

Jongeren, met radicale en totalitaire ideeën, is dit wat julie voor ogen hebben, een smadelijke dood door ophanging, of zelfmoord, want dit is waartoe jullie ideeën en gedrag uiteindelijk toe zullen leiden...

Af en toe overkomt mij de moedeloosheid: waarvoor doe ik het allemaal? Heeft het zin zoveel tijd te steken in Johnsatyricon? Totdat ik weer positieve reacties krijg van bezoekers. Om een of andere reden, die tot de geheimen van Google behoort, scoor ik goed met bijdragen over Nina Hagen, een punkidool uit de jaren zeventig.

Ik vind het leuk om mensen die tot een jongere generatie dan mij behoren, in te wijden in de muziek van mijn jeugd, hen leren dat er meer is dan de waan van de dag, dat de hedendaagse pop en rock zijn historische wortels heeft, waarop de hedendaagse muziek steunt.

Daarom, hier een clipje van Nina Hagen: 'Herman ist high'. Nina Hagen was een Duits punkidool in de jaren zevertig. Ze heeft een kortstondige relatie gehad met Herman Brood, de Nederlandse rocker, die helaas zichzelf van het leven beroofd heeft door zich van een flatgebouw te werpen. In dit clipje zingt Nina Hagen over haar ex-minnaar: Herman ist high, een voorafspiegeling van diens dramatische dood, dertig jaar later...

Nina Hagen was voor mij eind jaren zeventig een ware revelatie: dit was rauwe, harde punk met anarchistische teksten, terwijl ik zo 'n braaf angepast jongetje was. Nina Hagen was één van de oermoeders van de vrouwelijke punk in de jaren zeventig. Deze opname dateert uit 1979.