Johnsatyricon

De wonderen zijn de wereld niet uit. Gisteren vond de langverwachte aandeelhoudersvergadering van Fortis plaats. Ik had niet weinig leedvermaak, toen daar het Fortis-management werd uitgejouwd door een woedende menigte van kleine aandeelhouders. Vooral burggraaf Etienne Davignon, de gedoodverfde voorzitter van de Raad van Bestuur, was kop van jut. Hij moest het ontgelden, toen hij trachtte een woordje te placeren tegenover het aandeelhoudersvoetvolk, dat daaraan geen boodschap had. Hij werd uitgehoond, gejouw en geschreew alom, zelfs sirènes kwamen eraan te pas.
Davignon werd net niet verkozen tot voorzitter van de Raad van Bestuur, met 49.91% van de stemmen.

Ik kon mijn oren niet geloven, dat ik dit nog mocht meemaken, deze bankier alias burggraaf die in het zand bijt voor het plebs, net zoals zijn vriendje graaf Lippens. Ik heb tot in het diepst van mijn vezels een verachting voor het arrogante Francofone establishment van het bancaire Belgique à papa, dat in besloten achterkamers in pluchen zetels, placht te beslissen over de toekomst van een economische sleutelsector.

Is er dan toch hoop voor de wereld?