Johnsatyricon

Wat ik zelf al een aantal maanden voelde aangroeien, is gisteren 16 oktober 2007, officieel van start gegaan:  de definitieve machtsgreep van de media-giganten op Youtube, het belangrijke expressie-medium van de Westerse jeugd.

Het videoforum past nu het systeem Audible toe, waarbij auteursrechtelijk beschermde video-inhoud automatisch door het systeem gedetecteerd wordt, en, indien de 'content owner' dat zo bepaald heeft, verwijderd.

Hoe gebeurt dat concreet? Hoe krijgt een videoclip een digitale vingerafdruk? Video bestaat uit 25 stilstaande beelden per seconde, die snel na elkaar worden afgespeeld. De copyright eigenaar plaatst nu op één of op meerdere plaatsen in de video een uniek frame of beeld, bv. een witte cirkel links in de bovenhoek, een rode driekhoek rechts in de benedenhoek, etc. Doordat de beelden zo snel na elkaar afspelen, kan het menselijk oog dat niet waarnemen.

Als iemand een videootje naar Youtube uploadt, zal dit gecheckt worden in een database met videomateriaal dat auteursrechtelijk gestempeld is. Wanneer er een match wordt gevonden tussen het videootje en een item in de database, dan kan het geweigerd worden, als de copyright eigenaar dat zo wil. Of de eigenaar heeft het recht om er reclame op te plaatsen.

Ik ben natuurlijk niet de persoon om hier een oordeel over uit te spreken. Ik ben namelijk betrokken partij, want ik gebruik ook auteursrechtelijk beschermd materiaal. Ook ik heb al ettelijk malen de macht van de mediagiganten gevoeld, en op een ander videoforum is mijn volledige account vernietigd, met 300.000 bezoekers.

Ik wil maar zeggen, wat met de muziek en de Napsters in de jaren negentig is gebeurd, overkomt nu de film en video. Dit is cultureel-maatschappelijk een ingrijpend proces, en de hele socialising- en jeugdcultuur die rond het in 2005 opgerichte Youtube is gegroeid, dreigt op instorten te staan.

Om de macht van het videobeeld aan te tonen, ook voor mij, die in een schriftelijke cultuur is grootgebracht: ik was op zoek naar een videootje met reacties op de recente censuur op Youtube. Ik bekeek videootjes van professoren in de communicatiewetenschappen, van de oprichter van Wikipedia, van de BBC. Maar ik vond die saai en langdradig, teveel geworteld in de talige cultuur.

Tenslotte vond ik dit clipje van een amateur, dat meer dan alle andere samen de kracht van het bewegend beeld aantoont om ons recht in onze onbewuste en onze emoties te treffen. De kracht van het beeld is om op een één minuut een symbool, een metafoor, een emotie te communiceren, die verdergaat dan het getoonde.

De onverwachte twist op het einde: de jongeren zijn beter geschoold in het toepassen van beproefde formats uit de filmindustrie dan volwassenen. Meer nog, ze denken in beelden...