Johnsatyricon

Veertig jaar geleden vond het Woodstockfestival plaats. Dankzij de film die daarvan gemaakt werd, groeide Woodstock uit tot een mythe, het icoon van de Flower Power van de late jaren zestig. Hier Jefferson Airplane met Don 't you want somebody to love...

Jefferson Airplane - Somebody To Love - 1969
Geüpload door thegirlstheyrock. - Bekijk de laatste featured muziek video clips.

Gisteren rond middernacht wou ik gaan slapen, toen ik mij eensklaps herinnerde dat er op Canvas een documentaire werd uitgezonden over AC/DC. Dat wou ik absoluut niet missen. Ik heb het programma opgenomen en een montage gemaakt van het interview met Angus Young, het 'beest van AC/DC, die steevast in een schooluniform de pannen van het dak rockt.

Dat 'beest' blijkt nogal mee te vallen. Het is de eerste keer dat ik een interview met Angus Young zag. Hij is nu een bezadigde vijftiger, die -in tegenstelling tot vroeger- kan party'en 'for seconds'. Ja we worden allemaal een dagje ouder, zelfs hardrockers, dat zootje ongeregeld met harde gitaren, waartoe ik mij in mijn wildste dromen beken. Angus Young komt mij over als een sympathiek burgermannetje, die toevallig geworden is tot één van de grootste iconen van de rockmuziek, met die scherpe gitaarakkoorden, steevast opgevoerd in schooluniform, en in deze reportage kan je zien vanwaar deze obsessie komt.

Vergeet ook niet de uitspraak van de zanger van AC/DC: sommige mensen kunnen rocken, maar ze kunnen niet rollen, een sneer naar de ettelijke heavy metal epigonen, die wel hard kunnen spelen, maar niet rock 'n rollen. Daarom: AC/DC, de ultieme rock 'n roll-band!

(Sinds heel recent kan je clipjes van Youtube die op een blog als deze afgespeeld worden, op volledig scherm bekijken! Klik op het tweede knopje van rechts, onderaan in het menubalkje!)

Dit was één van mijn geliefkoosde rockers op de TD 's van de jaren zeventig en tachtig. Op 'What I like about you' van de Romantics kon ik uitzinnig uit de bol gaan...

Vrouwen die gitaren spelen, mmmhh...

Van het gat van Natalia naar het gat van Sergio is maar een kleine stap voor mijn associatieve geest...

Heb toch het oude clipje van The Kids teruggevonden op Youtube! Veel plezier ermee!

Nu we toch bezig zijn in de punkregionen: jongeren van de 21ste eeuw, laat jullie toch niet inkapselen in oppressieve school- en arbeids-systemen, want die zijn er enkel in geïnteresseerd om jullie rauwe levensenergie en creativiteit te doden, wat ze ook mogen beweren. Als je aan hun sirenenzang toegeeft, dan zul je een voorverpakt standaardproduct worden van de kapitalistische productiewijze, een gemakkelijk vervangbaar product dat weggesmeten wordt, als je economisch niet meer interessant bent.

Laten we daarom de primitieve woede van de punkvaders uit de jaren zeventig levendig houden. Leve The Sex Pistols, Leve Anarchy in the UK!

Af en toe overkomt mij de moedeloosheid: waarvoor doe ik het allemaal? Heeft het zin zoveel tijd te steken in Johnsatyricon? Totdat ik weer positieve reacties krijg van bezoekers. Om een of andere reden, die tot de geheimen van Google behoort, scoor ik goed met bijdragen over Nina Hagen, een punkidool uit de jaren zeventig.

Ik vind het leuk om mensen die tot een jongere generatie dan mij behoren, in te wijden in de muziek van mijn jeugd, hen leren dat er meer is dan de waan van de dag, dat de hedendaagse pop en rock zijn historische wortels heeft, waarop de hedendaagse muziek steunt.

Daarom, hier een clipje van Nina Hagen: 'Herman ist high'. Nina Hagen was een Duits punkidool in de jaren zevertig. Ze heeft een kortstondige relatie gehad met Herman Brood, de Nederlandse rocker, die helaas zichzelf van het leven beroofd heeft door zich van een flatgebouw te werpen. In dit clipje zingt Nina Hagen over haar ex-minnaar: Herman ist high, een voorafspiegeling van diens dramatische dood, dertig jaar later...

Of in de Vlaamse versie: Kampioen zijn is plezant!, het lijflied van Yves Leterme en Bart De Wever...

Tenminste in hun natte dromen, als Madame 'Non' er niet is, om deze Vlaamse welpjes tot gecastreerde haantjes te herleiden... 

Met als bonustrack: het Britse volkslied: God save the queen. (Wat heb ik toch met volksliederen tegenwoordig?)

Ik ben een hevige fan van ABBA. Dit is een minder bekende song van hen: Tiger...

De jongere generatie en de oudere generatie die nog weten wat echte rock is...

Tie your mother down, of voor Yves Leterme: Bind die harpij Joëlle "Bitch-of-Laroche" Milquet vast met stevige pinnekesdraad van uw beste vriend Baron Bekaert en gooi haar van de hoogste Ardense berg, liefst nog van de rots van Marche-les-Dames, waar Albert I met zijn klikken en klakken van afgevallen is, om de symboliek nog krachtiger te maken...

Ik zag ZZ-Top eind jaren zeventig in Vorst Nationaal. Het was een ware revelatie, die twee mannen met wapperende baarden, als rockende opa 's. Wat ik altijd grappig heb gevonden, is dat de drummer, de enige zonder baard 'Frank Beard' noemt. Maar of dit waar is, dat weet ik niet. Dat weet alleen God en Georges Bush (en dat zijn twee handen op één buik)...

Hoewel ik een zeer nederige webmaster ben, die altijd het surfgedrag van mijn bezoekers respecteert, is dit mijn persoonlijke favoriet. Ik krijg altijd kippenvel van die harde gitaarakkoorden van The Dire Straits: Money for Nothing!

Bovendien speelt Marc Knopfler een spelletje met zijn publiek, zoals elke artiest van wereldhistorisch betaamt.

Zoals je kan zien is de streaming-media technologie van het Parijse Dailymotion fantastisch. Binnen millisecondes - het tempo waarop de menselijke geest functioneert- laadt het clipje.

Bovendien kan je, al je dat wil, het clipje op volledig scherm bekijken, door op 'zoom'  (dit betekent: 'vergroot') te klikken, rechtsonderaan het Dailymotion-schermpje. Je kan altijd terugkeren naar de kleinere weergave door op de toets 'Escape' te drukken zodat je het clipje opnieuw kunt contextualiseren.

De betekenis van de toets 'Escape' is help! toon mij waar ik ben.

Ik ervaar altijd een grote ontroering dat ik dit alles heb kunnen ontdekken als amateur en mogelijk heb gemaakt voor mijn bezoekers.

Linda Rondstadt is onze virtuele verademing, terwijl die extreem-rechtse schapen- en geitenneukers Leterme en Dewever in het zand hebben gebeten. That 'll be the day, dat zal eindelijk de dag zijn waarop jij dat ongelooflijk mooie grietje in jouw buurt in je bed krijgt, hoewel het waarschijnlijk niet die geweldige Waalse bom Joëlle Milquet zal zijn, beste Yves!

Hoewel ik een zeer nederige webmaster ben, die altijd het surfgedrag van mijn bezoekers respecteert, is dit mijn persoonlijke favoriet. Ik krijg altijd kippenvel van die harde gitaarakkoorden van The Dire Straits: Money for Nothing!

Bovendien speelt Marc Knopfler een spelletje met zijn publiek, zoals elke artiest van wereldhistorisch betaamt.

Zoals je kan zien is de streaming-media technologie van het Parijse Dailymotion fantastisch. Binnen millisecondes - het tempo waarop de menselijke geest functioneert- laadt het clipje.

Bovendien kan je, al je dat wil, het clipje op volledig scherm bekijken, door op 'zoom'  (dit betekent: 'vergroot') te klikken, rechtsonderaan het Dailymotion-schermpje. Je kan altijd terugkeren naar de kleinere weergave door op de toets 'Escape' te drukken zodat je het clipje opnieuw kunt contextualiseren.

De betekenis van de toets 'Escape' is help! toon mij waar ik ben.

Ik ervaar altijd een grote ontroering dat ik dit alles heb kunnen ontdekken als amateur en mogelijk heb gemaakt voor mijn bezoekers.

Zo, meteen voeg ik de daad bij het woord. Ik heb uit mijn statistieken begrepen dat ik sterk sta op de markt van zoekwoorden voor 'Fisher-Z', dus is de enig logische conclusie dat ik meer bijdragen over Fisher-Z moet brengen. Zo moet een webmaster-blogger redeneren! Hij combineert een smaak voor statistiek en de wil om die te implementeren .

Nog meer van het zelfde, jeugdsentiment uit de seventies, Electric Light Orchestra met 'Don' t bring me down'. Eén van mijn ambities van mijn blog 'Johnsatyricon' is om een archief aan te leggen van muziekclips uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Ik heb nu al ongeveer 50 clips uit die periode.

Ik kan het niet langer meer verhullen, Johnsatyricon is een oude tsjoeker die op tram 4 zit. Muzikaal ben ik blijven steken in de seventies, toen ik jong was.

Er was toen een concurrentiestrijd met mijn jongere broer, om de meest flashy grammofoonplaten (ja, nog geen cd 's!) van hardrockgroepen in de bibliotheek van een kleine provinciale stad uit te zoeken. Ik lag altijd een lengte voor op hem, maar hij heeft het uiteindelijk gemaakt als gitarist in verschillende rockgroepjes.

In de seventies was Judas Priest enorm populair, tenminste in het headbanging-segment.

Daarom, als ode aan die periode hier hun machtige song 'Living afte Midnight'.

Om tot vervelens toe de gebruiksvriendelijkheid van Dailymotion te demonstreren in vergelijking met Youtube, klik op 'zoom' in het menubalkje onder het scherm om de clip op volledig scherm te bekijken. Wanneer gaan de heren van Youtube-Google begrijpen, dat het dit is wat wij clipjesliefhebbers willen?