18-03-13

Politie en geluidsoverlast

Gisteren heb ik de politie naar mijn zwarte buren gestuurd wegens geluidsoverlast. Ik ben niet over één nacht ijs gegaan. De zaak is besproken geweest op de bewonersvergadering, de huisvestingsmaatschappij is op de hoogte van het probleem, maar wil er niets aan doen. De vertegenwoordigster van de maatschappij was zelfs niet aanwezig op de bewonersvergadering. De politie was daar. Ik deed mijn verhaal. Ze zeiden dat ze een bezoekje aan mijn buurvrouw zouden brengen om te zien of het wel een "normale" gezinssituatie is. Ook kon ik, als er zich een crisis voordoet, de politie bellen wegens geluidsoverlast.

De relatie tot mijn buren was de laatste weken zeer gespannen geworden, tot op het randje van agressie. Toch was er nog een smal communicatiespoortje met de buurvrouw, af en toe een paar woorden aan de deur, op de gang. Wat is er toch met dat kind, dat het zo verschrikkelijk hard schreeuwt? Let wel, het gaat niet om het "normale" geschreeuw van een kind. Zelfs ik, kinderloze man, weet dat dit tot de natuur en het leven behoort. Neen, het gaat om ziekelijk, pathologisch gehuil, geschreeuw en getier. Een kind dat schreeuwt alsof het vermoord wordt. Het kind is ziek, zegt ze. Als het niet krijgt wat het wil, krijgt het een crisis. Zijt ge ermee naar de dokter geweest? Ja, zegt ze. Aha. Dan was er het gesprekje met de andere buur, dat "ze" gekomen waren, en dat haar man of vriend een illegaal is. Ja, hij had daarvoor naar Brussel gebeld. Normaal gaat het kind overdag naar "school", maar dinsdag was het de hele dag thuis. Een hel, een inferno, zoals de Duivel in The Exorcist. Het kind schreeuwt als een jankende hond, kreten van pijn: aj! aj!aj! aj!aj! aj!aj! aj! Dan het contact geluid -men wordt een expert in akoestiek-, het bonken tegen meubels en muren, zodat de materialen van de constructie gaan trillen. Zelfs met een koptelefoon en muziek op het hoofd, hoort men dat nog, of beter, men voelt het, men voelt de trillingen, het zijn net kleine ontploffingen. 

Zondag de mevrouw van de bewonersvergadering even gesproken. Ze zegt dat het beste wt ik kan doen, is de politie bellen. Zo kan je aan dossieropbouw doen. En als de interventies zich opstapelen, als er geen verbetering is, kan je naar de vrederechter stappen. Ik zei, ja, Maar je moet de kracht vinden om dat te doen, om al die stress op jezelf te laden. En wat als je de politie belt, en als ze komen, is alles terug rustig? Dat heeft geen belang. Zo raken ze bij de politie bekend. 

Gisteren, zo rond half zeven, kreeg het kind een crisis. Ik was nu mentaal voldoende opgepept om de politie te bellen. Het duurde wel een tijdje. Ach, dacht ik, zelfs de politie laat me in de steek. Ik sta helemaal alleen met mijn problemen en ik vind nergens steun. Maar dan, zo 'n anderhalf uur later, waren ze er toch. Twee vrouwelijke politieagenten spraken me voordien even over wat het probleem is. Ze zeiden dat ik best naar de buurtagent stap en dat hij bemiddelt tussen mij en de buren, om te zien wat er gedaan kan worden.ja maar, jullie gaan toch even binnen bij de buren. Ja, dat zullen we zeker doen. 

Ik sloot mijn deur. Ik hoorde de bel bij mijn buren, geschuifel en gestommel van voeten. Ik hoorde: c' est la police! Ik hoorde hen zo 'n kwartier à twintig minuten lang praten, zonder te verstaan wat ze zeiden. Dan gingen ze weg.

Ik heb zelf al enkele confrontaties met de politie achter de rug. De aanwezigheid, het zicht van politieagenten is behoorlijk intimiderend. Die blauwe uniformen, die oranje lichtgevende vestjes, de revolvers en de handboeien laten niet na indruk te maken. Op een blauwe zondagavond, bij het avondeten politie op je dak krijgen werkt hopelijk intimiderend op mijn buren. Je moet in deze verloederde, normloze maatschappij beenhard zijn om je essentiële belangen te verdedigen, of je wordt door het brute geweld van de jungle (in dit geval letterlijk, het zijn negers) verpletterd...

08:10 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.