22-08-12

Derrida, of de angstige filosoof

Wat men van de vaders kan leren, is dat ze dezelfde angsten hebben als jij, om te denken en te schrijven.

Schrijven tegen the vested interests, tegen de autoriteiten, de vaders, dat alles roept uiteraard verschrikkelijke angsten op. Indien het niet zo zou zijn, dan zou je geen mens zijn, maar een afgestompte psychopaat. 

Dat zelfs de grootste denkers en filosofen, zoals Jacques Derrida, die tot in het heilige Walhalla van het Parijse universitaire wereldje doorgedrongen zijn -ik weet niet of je beseft was 'Paris' betekent, in tegenstelling tot 'la Province- dezelfde existentiële angsten kennen, wanneer ze de autoriteiten aanvallen, dat is voor mij een zeer grote troost.

Ook ik ervaar een grote angst bij het schrijven. Ga ik niet tever? Zal ik niet gestraft worden voor mijn soms radicale ideeën?. Dat grote denkers zoals Derrida dezelfde angst ervaren bij het schrijven en denken -Derrida torent hemelhoog uit boven mijn beperkte verstandje- is voor mij een  grote troost.

 Derrida is een zeer moeilijk filosoof, in de beste traditie van de 20ste-eeuwse filosofie. Maar ik vind hem een mooie en sympathieke man, met zijn grijze haren, en zijn mooi Frans.Dit is natuurlijk een extra-filosofisch argument, alsof een mooie man betere filosofie zou maken als een lelijke man. 

Maar zo werkt de waarheid, in de sofistische versie: de denker verleidt met zijn taal, zijn lichaam, zijn schoonheid, zijn emoties. Dit staat alles verre van Plato, met zijn gedesincarneerde Ideeën. De Westerse filosofie is van bij haar begin geperverteerd door Plato, een, geef mij maar de sofisten, waartegen Plato zo fulmineerde, zoals hier Derrida, een twijfelende, angstige mens...

 

11:00 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.