20-08-12

Friedrich Nietzsche en Jesus Christus

Ik hou enorm van postmoderne filosofische fictie, zoals hier een interview op televisie met Jesus Christus, die beweert dat God Liefde ie, en Frierisch Nietzsche, die zegt dat God dood is.

Er is een eigenaardige contradictie in het denken van Nietzsche: hoewel hij schijnbaar genadeloos fulmineerde tegen het Christendom, noemde hij zichzelf de laatste christen. Men kan slechts een vermoeden hebben van de verschrikkelijke existentiële pijnen die de filosoof moet doorstaan hebben, de strijd tegen zijn eigen christelijk geloof -in de protestantse variant-.

Deze existentiële strijd, deze ontologische gespletenheid ervaar ik ook in mijn eigen wezen. In het diepst van mijn ziel ben ik een door en door religieus wezen, met een specifieke hang naar mystiek, maar ik ben ook een rationalistische filosoof, die beseft dat religie een sprookje is dat de mens zich toedient, omdat hij de gedachte aan de dood niet kan verdragen.

Hoe met deze contradictie te leven. ik vind een zekere troost in het 'principe de l' indécidabilité', zoals geformuleerd door de Franse filosoof Jacques Derrida, of ook in het perspectivisme van Nietzsche zelf: zowel A als niet-A zijn waar, afhankelijk van de context. Of ook: de dialectiek van Hegel, in mijn persoonlijke variant; de werkelijkheid is slechts tegenstelling, contradictie, zonder dat die ooit tot een synthese kunnen opgeheven worden...

God is dood én God is liefde...

 

15:33 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.