19-08-12

Historiettes provençales (3)

De ontroerendste ervaring die hij in de Midi had, was zijn bezoek aan le palais des rois de Majorque in Perpignan. De aandachtige lezer van mijn historiettes provençales zal zich ongetwijfeld herinneren dat Perpignan, de meest zuidelijke Franse stad, in de middeleeuwen tot het koninkrijk Aragon behoorde. Meer nog, in de veertiende eeuw was Perpignan de hoofdstad van het Koninkrijk Majorca. Je kent ongetwijfeld die ervaring tijdens de vakantie, het zoveelste monument, moet ik dat nu bezoeken of niet? Het syndroom van Stendal, teveel schoonheid maakt ziek. Hij besliste toch het monument te bezoeken, hoewel het al vrij laat in de namiddag was. Hij zag wel dat er 'visites guidées' waren, maar hij, de eeuwige dwaaskop, besliste het paleis op eigen houtje te bezoeken. Het moet in de keuken van het paleis geweest zijn -zo meent hij zich te herinneren- dat hij haar zag. Zij was een gids, een mooie jonge vrouw, en uit de klank van haar stem, en haar verhalen, drong het langzaam tot hem door dat ze geen gene zever vertelde. Hij voegde zich bij de groep van toeristen, die zij onderhield, maar hij voelde zich geremd, want hij herinnerde zich het bezoek aan het paleis van Knossos op Kreta, toen hij zich eveneens bij een groep toeristen aansloot, zonder de gids betaald te hebben. Achteraf greep de Griekse furie hem letterlijk bij zijn nekvel, om hem te dwingen te betalen.

Dus schroomvol, volgde hij de jonge vrouw, die hem hele werelden opende. Zoals in la chapelle royale, toen ze wees op een opschrift, dat -blijkens een bepaalde lectuur- ALLAH betekent. De koningen van Majorca, scheuten van het konngshuis van Aragon, brachten ook de moslimcultuur naar Perpignan. Men herinnere zich dat Spanje tijdens een groot deel van de middeleeuwen tot de Islamitische cultuur behoorde. 'Alors, qu' est-ce que ça signifie?', vroeg het mooie meisje. De inscriptie van Allah in een christelijke kerk?  Ze zei dat het een tegemoetkoming was ten aanzien van de moslimslaven, die aan het paleis werkten.

Hij begon intussen serieus verliefd te worden op de gids -hij wordt zeer vlug verliefd-. Hij imagineerde dat zij een studente kunstgeschiedenis was die een vakantiejob deed.  L' amour, l' amour, hoezeer zou zij zijn verbeelding prikkelen. Zij vertelde over de liefdesbrieven van koning Jacobo/Jacques de Majorques aan zijn koningin. Die koningin droeg een zeer speciale naam, die hij zich niet meer herinneren kan. De gids -het mooie meisje- vroeg of die naam vandaag nog gebruikt wordt, en dat ze dat graag zou weten. Ik kan mij bij god die naam niet meer herinneren, maar de naam van de koningin was iets in de trant van Esmeralde de Foix. Le comté de Foix was een  naburig vorstendom. Blijkens de woorden van het mooie meisje-gids was de koning van Majorca echt verliefd op zijn koningin, ja er zijn liefdesbrieven teruggevonden in het archief van Perpignan. Ik vond dat zo vertederend, dat miniscule konikrijkje  van Majorca, wiens koning Jacobo liefdesbrieven schreef aan zijn Esmeralde de Foix.

Dit liefdeskoninkrijkje, met de private vertrekken, waar Jacobo met zijn geliefde Esmeralda kon vertoeven. Op de bovenste verdieping de kapel van Jacobo, met de cryptische inscriptie van ALLAh, en een verdieping lager, het kapelletje van Esmeralde, die het koninkrijk Majorca bestuurde tijdens de afwezigheid van haar echtgenoot.

Maar, zoals gezegd, hij werd verliefd op de gids door de zoete klanken van haar Langue d' oc. De aandachtige lezer van mijn historiettes provençales weet ongetwijfeld dat er een verschil is tussen de langue d' oeuil, de taal van Noord-Frankrijk, de taal van de Franse monarchie, die uiteindelijk hét Frans wordt, en de langue d 'oc, de taal van Zuid-Frankrijk. het zoetgevooisde provençaals. Bijvoorbeeld Perpignan wordt uitgesproken als 'Perpignangg', met de zachte 'g'. 

Het was net die Langue d' oc, die de pointe vormt van dit liefdesverhaal van de koning en koningin van Majorca, en de vertederende manier, waarop dit mooIe meisje, de gids, dit liefdesverhaal vertelde. Ja, zij was zijn Esmeralde de Foix. Hij was verliefd op haar en hij dronk die zoete occitaanse klanken van haar stem. Met alle misverstanden vandien. Ze sprak over de 'autruches et pangs' de la cour royale de Perpignan, qui étaient aimés à Barcelone. Nu, ik begreep dat autruche = struisvogel, maar 'pang', bij die klank kon hij zich niet veel voorstellen. 'Pang' lijkt op 'pain' in het occitaans, maar dat zal het wel niet zijn.

Neen, de oplossing kwam na het bzezoek, toen hij aan het mooie meisje twee euro gaf, en haar vroeg 'Qu' est-ce qu' un pang'? Alors, le 'pang' , c' est un oiseau avec de gros plumeau, qui est très fier de soi. Je compris enfin que 'le pang', c' est le paon, cet oiseau qui montre ses plumes.

Je n' ai été qu' paon, en écrivant de la cour royale de Perpignan, et d' une histoire d' amour entre Jacobo d' Aragon et Esmeralde de Foix, de ce petit toyaume d' amour, en plus c' était une histoire des belles sonorités de la langue occidentale...

15:56 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.