19-08-12

Historiettes provençales (2)

Hij kon tijdens zijn reis in de Midi niet omheen Charles De Gaulle. Zo logeerde hij in de Avenue Charles De Gaulle in Perpignan, de meest zuidelijke Franse stad, net tegen de Spaanse grens. Zijn hotel heette trouwens Hotel Barcelone. Perpignan is de meest Spaanse stad van Frankrijk; alle opschriften zijn in het Frans én het Catalaans. Perpignan in de Languedoc-Rousillon was lange tijd een omstreden stad tussen de Franse monarchie en het koninkrijk Aragon. Tijdens de veertiende eeuw was de stad het centrum van le royaume de Majorque, een afsplitsing van het Aragonese koningshuis, met koningen die de naam droegen van Jacobo en Sanchez.

Maar goed, hij wil hier niet schrijven over het Spaanse karakter van Perpignan, maar over de door-en-door Franse Charles de Gaulle. Hij kan zich nog enige flarden herinneren van het opschrift bij de Avenue Charles de Gaulle, in ronkend nationalistisch Frans, dat we niet meer gewoon zijn: Refusant le déshonneur national devant la capitulation des armées françaises devant les forces nazies, ...vluchtte hij naar Londen en richtte daar la France Libre op, dat uiteindelijk het Franse vaderland van het nazijuk bevrijdde.

Maar zijn ultieme kennismaking met Charles De Gaulle was niet in Perpignan, maar in Avignon. Hij zucht nog altijd als hij de woorden Rocade Charles De Gaulle voor zijn geest haalt. Hij wist niet wat Rocade betekende. Nu hij terug thuis is, in het  volle bezit van zijn dikke woordenboeken, die hij zo lief heeft, kan hij zeggen: rocade = randweg, omleidingsweg, verbindingsweg, parallelweg, ontlastingsroute. Mijn God, wat heeft hij geleden op die Rocade Charles De Gaulle -bleinen en overwerkte kuiten-. Hij was ervan overtuigd dat er geen bus reed vanuit La Gare TGV naar het centrum van Avignon. Dwaas die hij was, vloekte hij: openbaar vervoer tijdens de weekens, dat kennen de Fransen niet. (Er was wel degelijk een bus tijdens de weekends, dat leerde hij later van een Spanjaard). Dus volgde hij gezwind de wegwijzers 'Centre' langs de Rocade Charles De Gaulle. Enige kilometers later was hij al een beetje minder gezwind, toen eindeloos, in de blakende hitte, de auto 's langs hem heen bleven zoeven, en het centrum van Avignon maar steeds verder bleek te zijn. Hij vervloekte de Rocade Charles De Gaulle, hij vervloekte de Fransen, die in zijn dwaasheid geen openbaar vervoer hebben tijdens de weekends, hij vervloekte het begin van zijn vakantie in het Zuiden van Frankrijk, die zo rampzalig begon. Uiteindelijk, na veel zweten en zwoegen, bereikte hij de middeleeuwse wallen van Avignon en kon hij uitrusten van de gruwelen van de Rocqade Charles De Gaulle.

Hoe hij diezelfde avond vanuit Avignon naar zijn hotel langs dezelfde Rocade Charles De Gaulle te voet strompelde, en hij probeerde een shortcut of raccourci te vinden, doorheen de de banlieus met Magrébiens in lange kleren, waaronder ze volledig naakt zijn, zal hij een andere keer vertellen, als hij zin heeft.

14:21 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.