03-08-12

Literaturweib

Das Literaturweib oder die Milchkuh mit dem schönen Stil.

Soms -niet altijd- geniet ik van de zweepslagen van Nietsche. Of projecteer ik een zekere ironie op zijn zweep. Kon Nietsche lachen? Ironisch zijn? Waar ligt de grens tussen ernst en ironie? Volgens mij is ironie de ondergrondse stroming in de rivier van het modernisme; in het postmodernisme is die volledig komen bovendrijven. Hoe dan ook, wat hierboven geschreven staat is een bibi-ready made aaneenrijging van twee aforismen over literatuur in Götzendämmerung. De melkkoe is de sigarenrokende Franse schrijfster Georges Sand; het literatuurwijf is de literatuur zelf, de romantische hoer die het leven verneukt met haar leugentjes. Literatuur heeft volgens Nietsche -en ook in mijn aanvoelen, iets vrouwelijks. Mannen lezen, zo blijkt uit onderzoek, geen romans meer. De markt voor poëzie, die altijd al marginaal geweest is, is compleet ineengestuikt. Das Literatuurweib doet mij denken aan de discussie in de jaren dertig over vorm versus vent (Menno ter Braak en Du Perron). De literatuur moet opnieuw masculiener worden.

10:33 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.