11-07-12

Inglorious Tarantino

Voor het eerst een film van Quintin Tarantino gezien: Inglorious Bastards. Gruwelijk, niet zozeer omwille van het geweld, maar net omwille van het lang, zeer lang uitblijven van het geweld. De spanning in sommige dialogen is welhaast ondraaglijk, zodanig dat ik ze als een geraffineerde marteling ervaarde. De 'sympathieke' SS-kolonel Haman is één van de angstwekkendste personages die ik ooit op het scherm heb gezien. Door zijn vertrouwenwekkende vriendelijkheid, zijn retorische trukken, zijn strikvragen en allusies zet hij de tegenstander schaakmat, op een gruwelijk-geraffineerde manier. Ik zat als aan mijn zetel genageld, en voelde me even machteloos als de slachtoffers van het psychologisch geweld van kolonel Haman. Een typische scène van Tarantino bestaat uit twee niveau 's: de eerste is een beleefde conversatie waarin het vertrouwen van de tegenpartij wordt gewonnen, waarin de beul laat uitschijnen dat hij best een sympathieke kerel is, het inspelen op het 'wij'-gevoel. De tweede laag is die van het psychologisch geweld, het inspelen op het angstgevoel: ik weet dat jij schuldig bent, dat jij niet diegene bent die je voorneemt te zijn, het afdwingen van gedeeltelijke correcties aan het verhaal van het slachtoffer. Het afwisselen van vertrouwen en dreiging, het weglachen van de angst van de tegenpartij met een grapje of een anekdote, het psychologisch murw slagen van het slachtoffer. Niet dit psychologisch spel van kat en muis was nieuw voor mij, maar wel het afgrijselijk lang rekken van dit spelletje. Tot uiteindelijk de catharsis uitbarst, en die wordt door de kijker bijna als een opluchting ervaren: de ondervraagde bekent en geeft zijn maten aan, of het rollenspel wordt opgeheven en het geweld barst los. Ik dacht: zo moet een foltering door de Gestapo geweest zijn, of door de geheime politie van Assad of Kadaffi...

11:18 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.