07-07-12

Tolle Hunde

Gezien in Düsseldorf:

Stammtisch für Fischer, Jäger und andere Lügner

(men zou daaraan kunnen toevoegen: Banker und Politiker auch willkommen)

In Düsseldorf heeft M. eveneens het Heinrich Heinemuseum bezocht. Daar zag hij originele manuscripten van de Duitse auteur, die een bibliothecaris met witte handschoentjes uit het archief gehaald had. Een brief, een krantje (in die tijd, rond 1830, amper enkele bedrukte blaadjes papier), met schrappingen en correcties door Heine zelf. Heine, de revolutionair, de zeer scherpzinnige politieke pamflettist, was ook een gewiekste kleine zelfstandige, die alles wat hij schreef verschillende keren recycleerde, eerst als krantenartikelen, dan als essay of boek. Heine, vervolgd door de Duitse politie, slachtoffer van de censuur. Zo zag M. twee schijnbaar identieke exemplaren van een boek van Heine -waarvan hij zich de titel niet meer herinneren kan- met als enig verschil de naam van de uitgeverij. Het ene exemplaar met de echte uitgever, het tweede exemplaar met een fictieve uitgever, bestemd voor de Oostenrijks-Hongaarse markt.

Het manuscript van Lorelei, Heines bekende werk, heeft M. echter niet gezien.

Ich weiss nicht

was soll das bedeuten

dass ich so traurig bin

Vermits Heine een Jood was, werd hij tijdens het nationaal-socialisme doodgezwegen. Maar omdat de Lorelei zo diep in de Duitse geest was doorgedrongen, konden de Nazi 's het gedicht niet verbieden. Daarom schreven ze de Lorelei toe aan een 'onbekende dichter'.

Heine, de ironicus met een ijzeren humor, heeft een diepe indruk op M. gemaakt. Hij las verschillende prozastukken van de Duitse auteur, o.a. diens Harzreise (1824). Toen Heine gevraagd werd of er wat nieuws was, vertelde hij: de senaat van Hamburg heeft verboden de honden de staart af te snijden. Want, zo betoogt hij, men kan aan de staart de tolle Hunde van de nicht-tolle Hunde onderscheiden. De tolle Hunde dragen immers de staart tussen hun poten, terwijl die van de nicht-tolle Hunde rechtop staat. Typische humor van Heine. Of toch echt? Want bij Heine weet men immers nooit. Het vermengen van ironie met zeer diepe wijsheid is het kenmerk van echt grote schrijvers, tenminste van die schrijvers die M. groot vindt.

09:24 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.