13-06-12

De Pruisische aartsengel

Ik heb in mijn droom de Pruisische aartsengel gezien. Hij droeg een officiersuniform en zweefde tegen het plafond, het rechterbeen wanstaltig verwrongen. Zijn gezicht was een varkenssnuit. Hij schreeuwde dat ik moest exerceren op de binnenplaats van een Berlijnse kazerne, met volgepakte ransel. De Pruisische aartsengel leek op één van de varkens uit 'The Wall' van Pink Floyd, die ook hoog in de lucht zweven. Maar dit vliegende militaire varken was veel angstwekkender, want hij zei dat ik een zware Affe moest dragen, een aap, naar het schijnt soldatenslang voor rugzak. Als ik hem vroeg waarom ik mij met een zware rugzak moest afbeulen, schreeuwde de Pruisische aartsengel: 'Du Idiot! Maul halten und arbeiten fürs Kapital!'. (naar de 'Pruisische aartsengel', uit een dadaïstische tentoonstelling in 1920).

Ook zag ik de wanstaltig gezwollen Rijk-President Frau Merkel, met kaalgeschoren schedel en monocle, haar dikke borst beladen met Ijzeren Euro-Kruisen en Pour le Mérite du Profit. Naast haar een bankier, vanonder zijn linkerarm vielen Dollars, Thalers, Parijse Groten, Collateral Damages en Credit Default Nuclear Arms. Vanonder zijn hoge stoofbuishoed fluisterde hij bevelen in het oor van de dikke vrouwelijke Rijk-President. Aan de met groen laken beklede tafel vergaderde de Ministerraad. Zij waren nette heren in pak en das, maar zonder hoofd. Deze hoofdloze narren schreven goedgelovig de bevelen op die de Rijk-President schreeuwde, en die ingelispeld werden door de vertegenwoordiger van de Kapitaal-Matrix, vanonder wiens arm nog steeds stapels bankbiljetten en derivaten vielen. Doorheen het raam zag ik zover het oog rijkt volledig verlaten villaparken en kankerachtig verdergroeiende apartementsgebouwen, alle met het bordje 'Forclosed' erop. De zon was verduisterd door de broederachtig in elkaar verstrengelde dollar-en eurotekens. Rechts onderaan de groene, perspectivisch verwrongen tafel, waaraan de hoofdloze ministers vergaderden, stond een kartonnen ezel. Hij was het volk, die naïef en dwaas, zoals een ezel pleegt te zijn, het leugenachtige papier van de pers van de Rijk-President uit zijn trog opvreet. Onder de tafel zag ik een man -of was het een kind?- achter de tralies. Ook zag ik het holle gelaat van de Dood, die het hele tafereel goedkeurend toegrijnsde. (Actualisering van het dadaïstisch schilderij 'Sonnenfinsternis' van Georg Grosz uit 1926).

12:01 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.