07-04-12

Leraarsromans

∞) De geschiedenis van de Vlaamse literatuur is de geschiedenis van pastoors-, ambtenaren- en leraarsromans. Vooral deze laatste categorie verdient onze belangstelling: romans geschreven door leraars met een midlifecrisis, een gebroken huwelijk en een minnares.

√) Zhukov, Konjev, Malinovsky, Yeremenko, Semyonev, Timoshenko, Rokossovsky, Solokovsjy, Vasilevsky, Shapasnikov, deze klanken kunnen voor de niet-ingewijde ofwel verwijzen naar Russische wielrenners, of naar Russische veldmaarschalken (wat ze in werkelijkheid waren).

≈) "Ik heb geen foef" behoort tot de verzameling van mogelijke uitspraken van Barby tegen Ken (of deze laatste een piemeltje heeft, is niet bekend). Nu we toch in de onderbroekensfeer bezig zijn: over Rachel uit Friends werd het gerucht verpreid dat zij een teenie weenie zou hebben. De veroorzakers van dit gerucht waren de I hate Rachel-fanclub, bestaande uit twee personen. Zo kreeg het arme kind de reputatie van "die hermafrodiete cheer leader". Hiermee eindigen we deze paragraaf over foefen en teenie weenies.

≡) Sommige kranige oudjes met wandelstokken zijn vervaarlijke drillsergeanten, voor wie zelfs Marokkaanse jongetjes bang zijn.

∏) Net zoals in boeken, wordt in films geciteerd uit andere films. Soms zelfs letterlijk. Je hebt gisteren de horrorfilm "The Hostel" bekeken. Een vrouw en een man rijden 's nachts over een verlaten weg. De vrouw vraagt: "Where 's the interstate?" - "I thought I could take a shortcut", antwoordt de man. Dit komt letterlijk uit "Dead End", volgens jou de beste horrorfilm aller tijden. Citeren, parafraseren, verwijzen naar andere (cultuur)teksten noemt men intertextualiteit.

¬) Oude romans, die tot de canon behoren, zijn nog nauwelijks leesbaar. Tenminste, hij leest ze niet voor zijn plezier, maar hij wil wel een vage impressie ervan hebben, als was het maar om te kunnen pronken met zijn belezenheid. Ik heb het geheim van zijn zogenaamde belezenheid ontdekt. Hij koopt stiekem samenvattingen van Franse romans, bestemd voor scholieren. Ik kan je zelfs het adres geven, waar de bron van zijn schijnbare eruditie gelegen is. Het is de tweedehandboekenwinkel "Pêle-Mêle" in Brussel, op die Boulevard die het Noordstation met het Zuidstation verbindt. Met de scholierensamenvattingen van Franse romans die je daar vindt, kan je tegelijk diezelfde Boulevard plaveien. Uit zulke straatkeien komt zijn vermeende kennis van Le Rouge et le Noir en Les Misérables.

∩) Aankomen in Brussel is voor hem het lezen vanuit het raam van zijn treincoupé: Voor rokers en Sportmannen, een oude reclame voor sigaretten uit het stenen tijdperk.

∂) Zelfs de droge Freud was niet van enige ironie verstoken. Toen hij in 1938 door de nazi 's gedwongen werd te emigreren vanuit Wenen, dwongen ze hem een document te ondertekenen, dat ze hem zogezegd geen strobreed in de weg hadden gelegd. Freud schreef vervolgens op het papier: "Ik kan iedereen de Gestapo warm aanbevelen".

11:23 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.