05-04-12

Heiligen en zelfkrassers

Nietsche was een zeer scherpzinnig psycholoog, die soms verrassend veel aan Freud doet denken. Hij zegt dat, zelfs in de hoogste vormen van levens- en zelfverachting zoals in de heiligheid, de mens geniet van hevige emoties en excessieve prikkeling van het zenuwstelsel, zoals zichzelf uithongeren en geselen, zelfverminking en misvorming van de ledematen. De heilige vindt hierin middelen om tegen de uitputting van zijn levenswil (zijn zenuwen) te vechten. De heilige neemt zijn toevlucht tot de pijnlijkste excitatiemiddelen om zijn apathie en verveling te overwinnen.

Maar we zijn toch verder geëvolueerd, hoor ik u zeggen. Dit alles hoort toch thuis in de duistere middeleeuwen? En wat dan met de zelfkrassers, tienermeisjes die zichzelf in de polsen krassen, om zichzelf toch maar het gevoel te geven dat ze leven? Het genieten van pijn als middel om hun verveling en apathie toch maar eventjes te vergeten?

Mijn punt is dat de mens periodiek een behoefte heeft aan excessieve prikkeling van zijn zenuwstelsel, een gedachte die men kan plaatsen in het kader van het Freudiaanse lustprincipe.

10:34 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.