23-02-12

I am the Law

Ik kijk heel graag naar detectiveseries. Mijn favoriete serie is 'Waking the Dead'. Ik zou daar heel veel over kunnen zeggen, waarom dat zo is. Maar ik wil mij hier beperken tot één invalshoek. Via de fictionele personages van de politieofficieren kan de kijker zich identificeren met de Wet. De politieofficier staat in dienst van de Wet, hij is haar onpersoonlijke dienaar. Maar soms treedt hij in de plaats van de Wet, is hij de Wet: 'I am the Law', zegt Detective Superintendent Boyd.

Het genre wil dat de detective het dikwijls niet zo nauw neemt met de procedure en de regeltjes. Hij mag bijvoorbeeld geen verdachte martelen om een bekentenis  af te dwingen. Soms krijgt Boyd één van zijn beruchte woedeaanvallen en slaat hij een verdachte in de interview room in elkaar. 'He fell of the chair', verontschuldigt hij zich later bij zijn collega 's. Psychologisch wordt dit in elkaar slagen voor de kijker gerechtvaardigd, doordat het overduidelijk om een extreem slecht mens gaat, een psychopaat of gewelddadige pedofiel. De kijker ervaart dan een sadistisch genot om eventjes, via Boyd, het recht in eigen handen te nemen. De politieofficier valt dan even uit zijn rol als vertegenwoordiger van de Wet, en treedt in de plaats van de Wet, die het volgen van regels en procedures voorschrijft.

Eén van de huiveringwekkendste afleveringen waarin Boyd zelf het recht in eigen handen neemt, gaat over een amorele Russische dokter, die organen van mensen wegsnijdt. De woede bij de teamleden, en dus ook bij de kijker, die  zich met hen identificeert, kristalliseert zich rond de moord op een Russisch meisje, wier hart is uitgesneden. Dit is een zeer verschrikkelijke misdaad, temeer omwille van de symbolische betekenis van het hart. De spanning bij de kijker is groot: deze gruwelijke misdadiger moet gevat worden en zwaar gestraft.

Op het einde slagen de officieren erin de misdadiger te vatten. Ze halen hem uit het water van een meer, waar hij aan het verdrinken is. De crimineel is blij, want hij staat op het punt vermoord te worden door andere misdadigers. Dezen wachten in hun auto, en Boyd stapt naar hen toe: 'Je mag hier niet vissen, maar het is een mooie plek om te picknicken'. De kijker begrijpt dit niet. Waarom arresteert Boyd hen niet? Hij kan het hele netwerk oprollen.

Boyd en de teamleden stappen in hun eigen auto en rijden weg. 'En ik?', schreeuw de misdadiger. Nu begrijpt de kijker zijn gruwelijk lot. Boyd laat hem aan zijn lot over: hij gaat vermoord worden door zijn collega 's-criminelen. Hij zinkt neer ter aarde. We zien een shot van de teamleden in hun wegrijdende auto. Er weerklinkt een schot. Boyd blijft onbewogen, maar Spence sluit zijn ogen.

Boyd overtreedt hier duidelijk de Wet,  die hij geacht wordt te handhaven. Maar de psychologische situatie is zo hevig en de morele schuld zo groot, dat de kijker deze wetsovertreding goedkeurt.

Eventjes kan de kijker, samen met Boyd zeggen: 'We are the Law'. We nemen samen het recht in eigen handen. En dit geeft een ongelooflijk groot genot. Dit is één van de krachtige eigenschappen van fictie, dat daarin de echte realiteit tijdelijk wordt opgeschort, en even kunnen geloven in een wereld waarin het Goede altijd zegeviert, eventueel tegen de Wet in. 

09:31 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.