Johnsatyricon

Eénmaal je de formats op televisie gedecodeerd hebt, dit wil zeggen, dat je begrijpt hoe ze gemaakt worden, en hoezeer je als kijker gemanipuleerd wordt -misschien een te sterke uitdrukking- maar alleszins door het oog van de camera misleid wordt om te geloven dat de blik van de camera samenvalt met een "natuurlijke" manier van te kijken naar de werkelijkheid, dan kan je overvallen worden door verveling en zelfs afschuw. Of je kan opmerken dat steeds dezelfde truukjes en lichaamshoudingen van een programmapresentator terugkomen. Al een tijd geleden merkte ik in de -overigens excellente BBC-documentaires- een tic op, waaraan ik me steeds meer begon te ergeren. Als overgang naar een andere scène, zegt de presentator iets in de zin van "en nu gaan we iets belangrijks zien", hij loopt naar de camera toe, kijkt er recht in, en loopt dan opzij van de camera weg. Een soort cliffhanger, waarna het aangekondigde getoond wordt. Ik merk dit ook meer en meer op in niet-BBC documentaires. Hoe die hippe jongens en meisjes onze blik dominerenen het rustige genieten van het getoonde bezoedelen. Hoe die hippe hansworsten van -uiteraard meestal jonge- jongens en meisjes overal rondkrioelen in de media, waardoor mijn tv-ervaring tot een lichte vorm van braakzucht aanleiding geeft, die overigens niet kan opgeheven worden doorr te zappen, want  dan kijkt men recht in het gezicht van weeral één van die dynamische, levenslustige jongens en meisjes die het scherm bezoedelen, zodat de braaklust alsmaar groter wordt.

Neen, geef mij maar het vaste camerastandpunt van Arte en een rustige off-screen voice, een weldadige verademing tussen al het jonge media-"talent".