Johnsatyricon

Gisteren was ik in de bibliotheek. Er was een tentoonstelling over genocide, natuurlijk de Holocaust, de uitmoording van de Armeniers door de Turken, Pol Pot, die 2 miljoen mensen kapotmaakte, de genocide in Ruanda met 800.000 slachtoffers.

Eensklaps sprak een vrouw me aan: "ik wil ook zo 'n Vlaams leeuwke hebben als tattoe". Ze toonde me een foto van een man met een tatoeage van de Vlaamse leeuw op zijn nek. Ik begreep de context niet goed, maar waarschijnlijk was het de bedoeling om een foto te tonen van een -in de ogen van de multiculturele elite- achterlijke Vlaams Blokker.

Die vrouw had dus totaal de bedoeling van die kleine tentoonstelling misbegrepen en identificeerde zich met de 'racist' (tenminste in het concept van die mini-tentoonstelling). Met andere woorden, zij maakte van de ogenschijnlijke dader (de racistische Vlaming) het slachtoffer. "België bestaat niet meer, meneer, ik ben een Vlaming, de rest zijn allemaal vreemdelingen". Ik ben het politiek-correct denken volledig ontgroeid, en ik moest haar beamen.

Inderdaad, terwij de elites nog altijd bezig zijn met de luxeproblemen tussen Vlamingen en Franstaligen proberen op te lossen, is er allang door ongecontroleerde massa-immigratie een nog veel moordender interetnische klassenstrijd aan het afspelen, die tussen de kleine Vlamingen en de numeriek steeds sterker wordende vreemdelingen.

Een fatsoenlijke auteur, behorende tot de denktank van de Nederlandse PVDA, heeft de ongecontroleerde en nauwelijks begeleide massa-immigratie, één van de grootste schandes van de 20ste-21ste eeuw genoemd. Misschien zullen de muticulturele elites in de toekomst, als er terug enig fatsoen en gezond verstand zal heersen, voor de rechtbank moeten verschijnen...

Zo werkt het lustprincipe (principe de plaisir), paradoxaal als uitstel van het plezier:

Ik had mij voorgenomen om Chinese rijstsoep met kip te maken. Op de tram naar huis, zag ik enkele maten buiten staan roken aan een cafeetje waar ik soms kom. Ik had echt zin om ernaar toe te gaan, om mij aan lichtzinnig plezier over te geven, te zwanzen en onnozel te doen. Er was de keuze om onmiddellijk aan de drang naar plezier toe te geven, of via een grote omweg en uitstel -met veel moeite en tijd- een plezier te bereiken dat waarschijnlijk groter zou zijn: het maken van Chinese rijstsoep met kip.

Gelukkig koos ik voor de laatste omweg van het plezier. Ik heb mijn soep gemaakt. Naast het plezier van een heerlijke soep, was er nog het groter plezier van iets geleerd te hebben: het maken van een complex Oosters gerecht met veel ingrediënten. Dit plezier zou ik gemist hebben, indien ik aan de impuls zou toegegeven hebben om naar het cafeetje te gaan. Het had plezierig kunnen worden, maar voor het zelfde geld ook niet.

Dit is één aspect van het lustprincipe -dat ik liever het plezierprincipe zou noemen, om de seksuele connotatie van 'lustprincipe' te vermijden- met name: uitstel van onmiddellijk plezier, in de hoop een groter plezier te bereiken. De oude epicuristen van de school van Epicurus wisten dit reeds: beter is het aan het plezier van morgen te denken, in plaats van een bepaalde limiet van momentaan genot voorbij te schieten, zodat het plezier van morgen in het gedrang komt.

Pardoxaal is het lustprincipe het psychisch principe dat een grens stelt aan het genieten, zodat de machine van het genot ook in de toekomst blijft draaien, in plaats van door een overkill aan gemakkelijk genot in het heden, het moeilijkere, maar grotere plezier in de toekomst, te hypotheceren.

Tieners kunnen in hogere wiskundige relationele vergelijkingen denken.

Zo hoorde ik een pubermeisje zeggen:

"de beste vriend van de oudste broer van de Kevin."

Waaw! Dit is hogere wiskunde met drie variabelen

1) de beste vriend

2) de oudste broer

3) de Kevin

Ik kan ternauwernood in tweedegraads relationele vergelijkingen denken, zoals:

mijn vriendin

mijn moeder

meestal slechts in de eerste graad:

{Ik}

een singleton, een verzameling met

slechts één element.