25-09-11

Café of Chinese rijstsoep?

Zo werkt het lustprincipe (principe de plaisir), paradoxaal als uitstel van het plezier:

Ik had mij voorgenomen om Chinese rijstsoep met kip te maken. Op de tram naar huis, zag ik enkele maten buiten staan roken aan een cafeetje waar ik soms kom. Ik had echt zin om ernaar toe te gaan, om mij aan lichtzinnig plezier over te geven, te zwanzen en onnozel te doen. Er was de keuze om onmiddellijk aan de drang naar plezier toe te geven, of via een grote omweg en uitstel -met veel moeite en tijd- een plezier te bereiken dat waarschijnlijk groter zou zijn: het maken van Chinese rijstsoep met kip.

Gelukkig koos ik voor de laatste omweg van het plezier. Ik heb mijn soep gemaakt. Naast het plezier van een heerlijke soep, was er nog het groter plezier van iets geleerd te hebben: het maken van een complex Oosters gerecht met veel ingrediënten. Dit plezier zou ik gemist hebben, indien ik aan de impuls zou toegegeven hebben om naar het cafeetje te gaan. Het had plezierig kunnen worden, maar voor het zelfde geld ook niet.

Dit is één aspect van het lustprincipe -dat ik liever het plezierprincipe zou noemen, om de seksuele connotatie van 'lustprincipe' te vermijden- met name: uitstel van onmiddellijk plezier, in de hoop een groter plezier te bereiken. De oude epicuristen van de school van Epicurus wisten dit reeds: beter is het aan het plezier van morgen te denken, in plaats van een bepaalde limiet van momentaan genot voorbij te schieten, zodat het plezier van morgen in het gedrang komt.

Pardoxaal is het lustprincipe het psychisch principe dat een grens stelt aan het genieten, zodat de machine van het genot ook in de toekomst blijft draaien, in plaats van door een overkill aan gemakkelijk genot in het heden, het moeilijkere, maar grotere plezier in de toekomst, te hypotheceren.

10:54 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.