09-03-11

De Italianen en de woestijnoorlog (Libië/Egypte)

Ik heb u al gezegd dat ik in het verlengde van de onlusten in Noord-Afrika, een vernieuwde interesse heb gekregen voor het kolonialistisch imperialisme van de Europeanen in die regio, en vooral de woestijnoorlog in 1940-1943. Links hadden de Fransen grote lappen woestijngrond ingepalmd (Marokko, Algerije, Tunesië). De Italianen hadden Libië (Tripolitanië en Cyrenaica) als "hun" territorium veroverd. Rechts de Britten in Egypte, met het strategisch en geopolitiek zeer belangrijke Suezkanaal, de slagader van het Britse Rijk.

De Italianen hadden in 1911 Libië veroverd. Na WOI kwam Mussolini en het fascisme aan de macht. Il Duce wou de glorie van het Romeinse Rijk herstellen en de Middellandse Zee opnieuw tot "Mare Nostrum" (onze zee) maken. Mussolini associeerde zich met Hitler. Toen Frankrijk door de Wehrmacht verpletterd werd in mei-juni 1940, zag Italië zijn kans schoon om een graantje mee te pikken, en viel het Zuid-Frankrijk binnen. Mussolini had nog grotere dromen, toen hij in september 1940 de Britten in Egypte aanviel, om van daaruit het Suezkanaal in Egypte in te palmen. Dit liep echter op een catastrofe uit, zodat de Duitsers met het Afrikakorps van Rommel ter hulp moesten schieten. Om een lang verhaal kort te maken: in april 1943 was de woestijnoorlog in Noord-Afrika beëndigd, na de slag van El Alamein (november 1942), en de invasie van de Amerikanen in Marokko, Algerije en Tunesië.

Dit is het begin van een mooi film over de Italiaanse soldaten in Libië/Egypte. De situatie was als volgt: de Italianen en Duitsers lagen maandenlang tegenover de Britten bij El Alamein, waar definitieve slag zou geleverd worden. El Alamein was een klein spoorwegstation, op de grens van Libië en Egypte. Vermits naar het zuiden toe, de Quatara-depressie, de woestijn ontoegankelijk was voor tanks, zou bij El Alamein over het lot van de woestijnoorlog beslist worden.

Je ziet de beginschène, een lange establishing shot, twee motorrijders in de onooglijke woestijn. Een jonge, gemotiveerde luitenant arriveert aan het front bij El Alamein, temidden van gedemotiveerde mannen, gebrek aan water, ongedierte, de hitte, slecht voedsel, etc. De luitenant is student filosofie en literatuur en is nog vol idealisme. Dat zal weldra door het contact met de brute realiteit van de woestijnoorlog veranderen. Ik hou van films, waarin een personage twijfelt aan de keuzes die hij gemaakt heeft, of bijna verpletterd wordt door de omstandigheden waarin hij zich bevindt: waarom heb ik mij vrijwillig aangeboden om in die helse woestijn te vechten. Waarom doen we dit? Wat heeft Italië in hemelsnaam in Noord-Afrika te zoeken? Zijn we misleid door de propagandamachine van het fascisme?

 

10:21 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.