01-03-11

Khadaffi, Hitler en de woestijnoorlog

Sinds de revoluties in Noord-Afrika kijk ik veel naar Al Jazeera, dat beschikbaar is via digitale televisie. Het is de beste bron voor de aangrijpende ontwikkelingen in de Arabische wereld. Ik zal wel niet de enige zijn die voel dat we geschiedenis meemaken. Ik herinner mij een uitspraak van Rudi Vranckx, dat journalisten de 'stoottroepen van de historiografie' zijn.

Er werd een vergelijking gemaakt tussen Kadaffi en Hitler. Ik had ook dat gevoel, toen hij zijn getrouwen toeschreewde vanaf een muur. Het leek wel een beeld uit Der Untergang. Dat Khadaffi net als Hitler gek is, is boven alle twijfel verheven, hij heeft elk contact met de realiteit verloren. De ambassadrice van de Verenigde Staten bij de UN noemt hem "delusional". Gisteren zei Khadaffi in een interview met de Westerse pers dat 'het volk van hem houdt', dat er geen demonstraties tegen hem zijn. Die grootheidswaanzin, het verlies van realiteitsbesef kenmerkte ook Hitler in zijn laatste maanden. In de veilige beslotenheid van zijn bunker onder de Rijkskanselarij in Berlijn, bestudeerde hij de militaire kaarten en schoof hij met niet meer bestaande divisies. Alleen was hij mischien op een bepaald niveau minder gek dan Khadaffi, hij beweerde niet dat het Duitse volk van hem hield. Het Duitse volk interesseerde hem trouwens niet meer, het mocht verrekken, want het had hem verraden.

Door een eigenaardige synchroniciteit, was ik net aan het lezen over de woestijnoorlog in Noord-Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog, het Afrikakorps van Rommel en het Achtse Britse leger van Montgomery. Die woestijnoorlog speelde zich grotendeels af in Libië. De namen Tripoli, Benghazi en Tobruk klonken mij heel vertrouwd, toen de onlusten en het geweld in Libië begonnen. In de Libische woestijn was het dat het lot van Groot-Brittannie, dat in het begin van WO II als enige Nazi-Duitsland bleef bekampen, aan een zijden draadje hing. Want als Rommel de Britten zou verslagen, dan zou hij kunnen doorstoten naar Egypte en de olievelden van het Midden-Oosten. Toen Tobruk in juni 1942 na een maandenlang beleg viel, was Churchill beschaamd dat 30.000 Britten zich overgaven. Het scheelde niet veel, of hij was door een motie van wantrouwen door het Britse parlement opzij gezet. Churchill had dringend een Britse overwinning nodig, om zijn eigen politiek hachje en het lot van het Britse Rijk te redden. Die overwinning werd hem aangeboden door de excentrieke Montgomery, die in november 1942 bij El Alamein het Afrikakorps van Rommel versloeg. Churchill sprak toen de woorden 'This is not the beginning of the end, it is the end of the beginning'. Enkele weken later werd Tripoli bevrijd.

Ik bekijk de gebeurtenissen in Libië en de tragische figuur van Khadaffi vanuit deze achterliggende historische betekenislaag. Experts zijn het erover eens dat Khadaffi de persoonlijkheidsstructuurh heeft om, net als Hitler, tot de laatste man en de laatste kogel te vechten. Dat het in zijn psychologie ligt om zelfmoord te plegen. Wat er ook van zij, ten laatste binnen enkele weken maken we Der Untergang van Khadaffi en zijn regime mee. En zal symbolisch de vlag van de revolutie op de Rijksdag in Tripoli geplant worden.

 

11:21 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.