28-12-10

ça parle

Wat mensen over zichzelf zeggen, is doorgaans plat ego-geratel. Ik hecht daar weinig belang aan en wens er meestal niet aan mee te doen. 

Het ego is doorgaans niet meer dan een spiegel, waarin we sociale wenselijkheden naar elkaar terugkaatsen. Het is een hol vat, waarin de stem van de Maatschappij doorklinkt.

Wanneer we een mens echt willen leren kennen, hebben we andere technieken nodig dan verbaal geratel. Zoals bv. 'vishaken' (David Lynch), waarmee we kunnen vissen in zijn onbewuste/voorbewuste, datgene wat niet kan/mag gesymboliseerd worden in woorden, de breuken en kloven in de verbale ego-stroom. Of 'schuins kijken' (Slavoj Zizek'), waardoor eensklaps een patroon zichbaar wordt, dat men niet ziet door recht te kijken, zoals het machssymbool in het schilderij van Holbein, dat door scheef te kijken plots een doodshoofd wordt. Of 'ça parle' (Jacques Lacan), wanneer in een intonatie van de stem of in een bepaalde blik het ware wezen spreekt.

12:25 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.