Johnsatyricon

Men zegt dat Engels een Germaanse taal is. Dat is niet helemaal correct. De stam van het Engels bestaat inderdaad uit Germaanse woorden. Het zijn de courante woorden die in dagelijkse conversaties gebruikt worden. Daarnaast zijn er een heleboel woorden met Latijnse stam, die ofwel rechtstreeks uit het Latijn overgenomen zijn, ofwel via de omweg van het Spaans, Portugees of Frans. Men herkent die woorden o.a. aan de prefixen con-, in-, re-, sub-, per-, pro-, pre-, etc. Latin-based words zijn typische intellectuelenwoorden, die bijna uitsluitend in formeel, geschreven Engels worden gebruikt.

Enkele voorbeelden:

to preserve: bewaren, instandhouden

to preclude: uitsluiten

to pertain: pertinent, relevant zijn voor

to reside: liggen in, berusten bij

to persist: volhouden

to prevail: gelden, heersen, courant zijn

to sustain: steunen

to occult: verduisteren

to occlude: afsluiten, afdichten

to obfuscate: verduisteren

to subsist: inherent zijn aan

to resume: verdergaan

to subside: achteruitgaan

to suspend: opheffen

to obliterate: uitwissen, doen verdwijnen

to perpetuate: verderzetten

I 've got a cunning plan, a plan as cunning as that of a fox that 's just been promoted at the university of cunningness.

Blackadder, as he and his men are about to go 'over the top', leave the trenches and face the German machine guns. The cunning plan is never put into practice and they all die. The images of their running towards us and dying are being slowed down, as well as the sound of the machine guns. It 's a sad end of the Blackadder series, a brillant piece of cultural history of the 1980's.

About legal terminology in the parachute murder trial. There are several words that must not be confused. Before the trial or during the police investigation, Els Clottemans is accused of murder. Police officers suspect she committed the crime. When they think they have enough evidence, she is formally charged with murder. At the end of the proceedings, the jury convicts Clottemans for murder. The judges sentence her to thirty years of imprisonment. 

There 's a heated debate about this trial. Clottemans has been convicted on the basis of circumstantial evidence. There 's no conclusive or material evidence (f.e. DNA matches), the conviciton is based on profiling only. Questions are being asked as to the value of profiling. In my opinion, she is guilty. She had the motive, the opportunity and the means. 

In his Spending Review, Chancellor of the Exchequer George Osborne has presented the greatest spending cuts in the UK since the Second World War. Half a million of public sector jobs are to disappear. Almost all government branches face cuts in their expenditures up to 30 percent. The British government has taken the most radical austerity measures of the developped countries. Its intention is to bring down the budget deficit from 12% down to 2% of GDP.  Critics are saying that such harsh measures will bring about a recession in the UK. Will private sector be able to create enough jobs to offset the loss of public jobs? Will we face a new social divide in the birthland of the welfare state?

Eén van de kenmerken van gevorderd gebruik van een vreemde taal is dat je in staat bent om woorden te gebruiken die de graad van zekerheid weergeven van wat je zegt je iets zegt. 

Zo bv. in het Engels volgende bijwoorden (-ly uitgang):

certainly, definitely, undoubtedly, decidedly, absolutely, obviously, undeniably drukken grote mate van zekerheid uit

Definitely, I take most after my mother: zonder enige twijfel lijk ik het meest op mijn moeder (wat betreft karakter)

apparently (blijkbaar) mindere zekerheidsgraad

alledgedly, purportedly, supposedly (zogezegd, naar verluidt): men zegt dat, ik heb dit enkel van horen zeggen, ik weet niet of het waar is of niet 

primarily, particularly, basically, fundamentally (vooral, in het bijzonder): om dit element in de redenering te benadrukken

In the aftermath of the financial crisis you 've probably heard the word 'keynesian'. Keyenisian policy means that the government intervenes in the economy in order to stimulate growth and put more people into work. Keynesian comes from the British economist John Maynard Keynes. During the crisis of the 1930s he wrote a famous book in which he developped his theses.

Keynes was a bright man and economist. When he was young he belonged to the Bloomsberg group, a collection of very creative young men and women. After the First World War he was a member of the British delegation during the peace talks which led to the Treaty of Versailles in 1919. He published a book on his experiences : The Economic Consequences of the Peace. I 'm reading it for the moment. One of the advantages of learning advanced English is that you gradually become able to read classical English books. In his book Keynes stated that the reparation payments demanded by the Allies from Germany for the damages of the war were far too high. In fact, Keynes proofed to be right, as the German economy would be ruined in 1923 by hyperinflation.

I 'm being particularly struck by his description of the main antigonists. In a kind of synchronicity we 're learning right now the vocabulary on personality types in English class. Keynes gives a description of President Wilson of the United States. Let me dwell on some more advanced English words and expressions he uses in the context of personality types. 

a generously intentioned man (met goede bedoelingen)

lacking intellectual equipment

dangerous spellbinders (gevaarlijke charismatische redenaars)

solitary/aloof (afstandelijk, gereserveerd)

strong-willed/obstinate (koppig)/tenacity (vasthoudendheid)

lofty imagination (hooggestemde verbeelding)

to have that culture of the world

the temperament of the student or the scholar

exquisitely cultivated gentlemen

insensitive to his surroundings/not sensitive to his surroundings/unerring, almost medium-like sensibility to everyone (een onfeilbaar, bijna mediamiek aanvoelen van iedereen)

philosopher-king/a nonconformist minister, perhaps a Presbyterian (hier betekent minister een predikant)

ill-informed as to European conditions

his mind was slow and unadaptable

the swiftness, apprehension and agility of Lloyd George

an unresourceful mind

slow-minded and bewildered (traag van geest en verward)

the aloofness (afstandelijkheid, gereserveerdheid/the abnormal reserve of his nature

dullness (saaiheid)

a persistent attitude of obstruction, criticism and negation

sheer obstinacy (loutere koppigheid)

intransigency (onbuigzaamheid)

anti-German resentment: anti-Duitse rancune, anti-Duitse gevoelens van wrok

the Parish press jeered at him: de Parijs pers jouwde hem uit

conscientious (plichtsbewust)

Op het nieuws Minister Inge Vervotte geïntervieuwd over de spoorstakingen. De intervieuwer moest de minister ondrbreken, want het was tijd voor reclame. De Sloveense filosoof Zizek zegt dat de dominante ideologie van een maatschappij ook in de schijnbaar niet-ideologische sferen zichbaar is. Want hier moet een minister, het politieke gezag wijken voor de reclame (de economische macht). Dit toont de ware machtsverhoudingen in de maatschappij. Ook al zou je kunnen zeggen dat de tijdsstructuur van het programma, waarin Minister Vervotte optreedt, op voorhand vastligt, toch is dit een mooi exemplum van de verhouding politiek/economie.

In plaats van de reizigers te straffen met de spoorstaking, zouden de stakers beter de werkgever straffen. Waarom niet de reizigers gratis laten reizen? Dat voelt de werkgever direct in zijn portefeuille. Reizigers straffen met een spoorstaking is een typisch voorbeeld van socialisatie van de kosten. Dit is allemaal gebaseerd op de macht van het getal. Spoorbonden kunnen het land platleggen, maar wat met de mensen die in kleine bedrijfjes werken? Wat als hun sociale rechten in het gedrang komen. Niemand trekt zich hun lot aan, net omdat ze door hun kleine aantal geen schade aan het geheel kunnen aanrichten. De pure macht van het getal.

De excentrieke psychoanalyticus Lacan was de meester van de woordspelingen. Le-Nom-du-Père wordt le Non-du-Père, de Vader die het seksuele genot verbiedt en die de Wet vertegenwoordigt. Maar hij is ook la Père-Version (perversion), het fantasma dat de Vader toegang heeft tot het ongelimiteerde seksuele genot, dat hij kan copuleren met alle vrouwen van de oerhorde, zoals in Totem und Tabu van Freud.

In de Engelse les zijn we bezig met 'personality types'. We deden één van die tests die moeten vaststellen welke persoonlijkheid je hebt. Als je wat ouder bent geworden, sta je nogal kritisch tegenover dergelijke testjes. Maar ja, waarom niet. Bleek dat ik een 'idealist' ben, terwijl ik liever een 'mastermind' of 'strategist' was geweest. Er zijn vier componenten in deze test: 'planner or spontaneous', 'facts or ideas',  'heads or hearts', 'extrovert or introvert'. Met drie vraagjes per component. Op één dimensie ben ik uitgesproken, op de drie andere ben ik naargelang de context het ene of het andere. Normaal ben ik een ideeënmens, grote constructies van ideeën, maar in sommige contexten kan ik nauwkeurig de feiten onderzoeken. Zo heb ik bijvoorbeeld een hele batterij prijzen in supermarkten in mijn hoofd, en dat is maar goed ook. 

Zulke testen zijn voor mij redelijk moeilijk, omdat 'wie ben ik' doorkruist wordt door 'wie zou ik graag zijn'. We hebben allemaal een ideaalbeeld van onszelf, dat deels aansluit bij wie we werkelijk zijn, en deels een fantasiebeeld, een richtinggevende kracht. Achteraf zei ik tegen de leraar dat mijn ideaalbeeld Adviseur van de Koning is. Niet de formele leider, dat kan/wil ik niet zijn, maar de man achter de schermen,  die een grote informele invloed uitoefent. Meestal ten goede van het geheel. Maar niet altijd. Ik heb iets met het heimelijke, mijn engagement kan een tijdje parallel lopen met het formele centrum van de macht, maar wanneer mijn doelstellingen beginnen af te wijken van de officiële, dan heb ik de tendens om in het verborgene mijn zin te doen. Om in de beeldspraak te blijven: ik kan een tijdje de loyale raadgever van de koning zijn, maar na verloop van tijd begint de koning op te merken dat ik niet meer 100% achter zijn beslissingen sta en dan geraak ik uit de gratie. Ik verdwijn naar de achtergrond, begin te complotteren tegen de koning. Maar complotten komen altijd uit. Talloze malen ben ik onthoofd geworden en stierf ik de symbolische dood.

Maar ik ben de feniks die altijd uit de as verrijst. Altijd allieer ik mij met een nieuwe koning, de koning heeft immers altijd raadgevers nodig, en door mijn competentie drijf ik altijd boven, en zo kan het hele proces opnieuw beginnen. Vermoeiend, slopend, maar leuk....

Vrouwen zijn de specialisten van de kaboutertaal. Ze spreken een soort koken-eten-taal van kaboutermeisjes onder elkaar, die de velden bezetten. Ik had een contact met een vrouw uit een administratie, en het beeld van kaboutertjestaal kwam onwillekeurig in mij op, met die vele verkleinwoordjes. Kantoren zijn de biotoop van kaboutermeisjes van ons-kent-ons-kaboutertjes. Annemie hier, Cindy daar, Nancy boven, Susanne onder, het hele veld lijkt wel bezet te zijn door meisjes die in verkleinwoordjes praten. Die kaboutermeisjes vormen een Siegfriedlinie waarop je mannelijk haantjesgedrag te pletter loopt.

Maar het orgelpunt van de kaboutertaal was toen ze me buitenliet en zei 'ik zal het poortje opendoen'. Dat vond ik zo schattig, het poortje, ik had het voorrecht dat het poortje van de kaboutertjes voor mij openging. 

Poortje open....poortje dicht

Poortje open....poortje dicht

Poortje open....poortje dicht

Poortje open....poortje dicht

Poortje open....poortje dicht

We krijgen eten van den dikken*

We krijgen eten van den dikken*

We krijgen eten van den dikken*

We krijgen eten van den dikken*

We krijgen eten van den dikken*

* Koninklijk verduidelijker Bart Dewever

Wat ik zo leuk vind aan mijn actuele ontwikkeling is dat ik het toesta om ideeën te laten rijpen. Ik heb niet meer de hoogmoed van de jeugd om te denken dat men voor eens en voor altijd het laatste woord over iets kan zeggen. Daarom vind ik het blogconcept zo leuk, men kan fragmenten van ideeën-in-wording neerschrijven. Ik merk dat bepaalde patronen dikwijls weerkeren in mijn schrijven. Dat bedoel ik met ideeën laten rijpen.

Dit filmpje over de Duitse inval in Polen heb ik al drie of vier keren gebracht. Dit betekent dat het mij op één of andere manier sterk aangrijpt. Nu begrijp ik beter waarom. Filmfragmenten of trailers grijpen me sterk aan wanneer daarin gespeeld wordt met de menselijke blik. De subjectieve blik van personages wordt produktiematig gerepresenteerd door het medium shot of de closeup. De objectieve blik is het terrein van de long shot: de personages worden in de ruimte getoond vanuit een verre, afstandelijke blik.

Deze trailer greep mij sterk aan omdat daarin de subjectieve blik dominant is. Het is de blik van de onmacht, van de Polen die door de oorlogsmachine van nazi-Duitsland overweldig worden. Het beint reeds onmiddellijk met een onscherpe medium shot van twee Poolse soldaten, die vanuit het riet, met een verrekijker kijken naar de Duitse soldaten, die zich ontspannend en lachend wassen in de rivier. Ze zien de rook van hun maaltijd die staat te pruttelen in de veldkeuken. Dit geeft een geweldig gevoel van dreiging ook al lijkt het een vreedzaam tafereeltje. Het gevoel van dreiging komt doordat het vanuit de blik van de Poolse soldaten wordt bekeken. Ook de verrekijker is belangrijk, want daardoor wordt de afstand gesuggereerd van het dreigende gevaar, dat nu nog veraf is, maar weldra dichtbij zal komen.

De nietsvermoedende  soldaat wiens aandacht plots getrokken wordt door het geluid van de Duitse vliegtuigen en die ongerust in de lucht kjikt. Een ander shot van de subjectieve blik van een Poolse soldaat, die eveneens machteloos in de lucht kijkt. De commandant van een Pools anti-tankkanon, die door zijn verrekijker de Duitse panzers gadeslaat. In deze trailer wordt een overdaad aan subjectieve shots gebruikt, en daarom is het voor mij zo aangrijpend. Want wij identificeren ons met deze blik, die de blik van de machteloosheid is.

Een week of zo geleden zag ik de film The Mosquito Man, letterlijk vertaald De Muggenman. Het verhaal gaat over een gevangene die als proefkonijn gebruikt wordt in experimenten om een middel te vinden tegen een gevaarlijke muggenplaag. Hij ontsnapt echter en krijgt in de chaos daarvan een hoge dosis van een experimenteel anti-muggengeneesmiddel in zich. Hij krijgt groteske stuiptrekkingen en langzamerhand verandert zijn rechterarm in een vleugel. Later zien we hem veranderen in een reuzengrote mug. Ik kon niet meer van het lachen. Wat bedoeld was om angst aan te jagen -het is een horrorfilm- deed mij kronkelen van het lachen. Hoe komt dit? Omdat ik weet dat dit niet kan. Ik weet dat een man niet kan veranderen in een monsterachtige mug.

In plaats van angstwekkend te zijn, wordt het -laten we zeggen- amusant. Het monster doodt uiteraard een hele batterij teenagers -teenage slashing- en de ene golf na de andere domme politiemensen die hun pistolen op de gigantische mug leegschieten, hoewel van in het begin bekend is dat het monster daarvoor onkwetsbaar is. We zien de gory details van de reuzenmug die zijn angel in het gillende lichaam van zijn slachtoffer steekt en hun bloed opzuigt. Waarom genieten wij van bloed op het scherm? Ik weet het niet, men zou kunnen spreken van katharsis, een emotionele uitsorting in de zin van: gelukkig dat dit mij niet overkomt. Maar ik denk dat we ook de moed moeten hebben om een primitief sadisme toe te geven.  Met deze nuance: we genieten van geweld op diegenen die hoogmoedig, dom en naïef zijn. Tenminste zo is het bij mij. In teenie shlasher movies zijn het de slimmerikken die overleven, zij die zich bewust zijn van het absolute kwaad en het niet minimaliseren. In deze film zijn de politiemensen de dommeriken, omdat ze in drommen op het monster aflopen en hun pistolen erop leegschieten zonder schade aan te richten, en ntauurlijk afgeslacht worden. Want de held had reeds in het begin gezegd dat ze bazooka 's moeten gebruiken, maar niemand luistert.

Maar er is nog een andere verhaalsdraad die veel angstwekkender is. De vrouwelijke dokter, niet toevallig de geliefde van de held, is verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het anti-muggenserum. Tijdens de ontsnapping van de gevangene, wordt zij door hem gegijzeld, en zij krijgt net als hem een dosis daarvan -maar in mindere hoeveelheid- in zich. Ook zij dreigt nu in een mug te veranderen, maar zij behoudt haar menselijke vorm. Op sommige momenten dringt haar mug-zijn echter door en dan wordt het angstwekkend. Haar ogen worden rood en ze begint  mugmatig te hijgen en te zoemen. Tijdens het vrijen met haar geliefde zuigt ze het bloed uit de hals van haar minnaar -een duidelijke knipoog naar het vampierendom-. Ik vond dit enorm seksueel opwindend, die rode ogen en dat gehijg. Bram Stoker, de schrijver van Dracula, werd ervan beschuldigd dat hij pornografisch schreef. Inderdaad, de vrouwelijke vampierennimfen hebben iets seksueel opwindends. Ze appeleren aan onze fantasie, ons verlangen naar seksualiteit als iets puur-dierlijks, het vermengen van elkaars vlees en bloed. Zoals de rode ogen en het gezoem van die vrouw-mug die ons bloed opzuigt.

Iets wat gesuggereerd wordt is veel angstwekkender dan hetgene wat getoond wordt. De monsterachtige man-mug is lachwekkend, de suggestie dat onze geliefde in een mug zou kunnen veranderen is bloedstollend, haar rode ogen en haar gezoem-gehijg is maar het begin van de nachtmerrie....

Enkele jaren geleden, toen ik wat jonger was, kocht ik een Playstation 2. Ik speelde nogal fanatiek WWII shooter games zoals Call of Duty. Games zijn gebaseerd op illusie en het beloningssysteem in de hersenen. De illusie dat wat jij doet het spel bepaalt. Dat jij het bent die dat Duitse machinegeweernest uitschakelt. Maar in dit spelconcept ben maak je deel uit van een peleton. Ook zij doen en deel van het werk. Ik verveelde me gisteren en ik heb nog eens Call of Duty 2 The Big Red One gespeeld. Ik diende terug te wennen aan de console en deed het rustig aan. Maar de strijd was even succesvol als vroeger, toen ik haantje-de-voorste was van het peleton.

Ik vond het nu eens leuk om de rol te spelen van de gemiddelde Amerikaanse soldaat in WWII. Die was niet bepaald heroïsch. Dus hing ik maar wat rond, schuilde achter muren en obstakels, loste af en toe een schot in de lucht en modderde maar wat aan achterin het peleton. Ook liep ik veel naar de achterhoede om munitie te gaan halen. Mijn bijdrage aan het peletonsresultaat was minimaal, maar we behaalden de overwinning. Na WWII liet het Amerikaanse opperbevel een onderzoek uitvoeren naar de ervaring van de gemiddelde GI. Bleek dat maar één kwart van de soldaten effectief in de richting van de vijand schoot met de intentie om te doden. Slechts 2% van de soldaten waren de echte killers van de compagnie, zij genoten van de oorlog en het doden op zich, en dikwijls hadden die een psychopatische persoonlijkheidsstructuur. Dit is opvallend consistent met het perccentage psychopaten in de gehele bevolkking.

Over de titel van deze bijdrage: Killing Krauts. Krauts was de bijnaam die de Amerikanen aan de Duitsers gaven. Dit komt van Sauerkraut, zuurkool, dat de Duitsers freqent eten. De Britten noemde de Duitsers Jerries, de Russen gaven de bijnaam Fritzen of ganzen. Ik heb virtueel al veel Krauts gedood (maar evenzeer ben ik dikwijls door hen gedood). Ik heb ook tegen Italianen en zelfs Fransen gevochten. Ja, tegen de Fransen. Het Vichy-regime collaboreerde met nazi-Duitsland. Het had veel kolonies in Noord-Afrika, zoals Marokko, Algerije en Tunesië. Toen de Amerikanen in november 1942 in Frans-Afrika landden, boden de Fransen enig symbolisch verzet, maar ze schaarden zich vrij vlug onder geallieerde vlag. In dit spel The Big Red One, dat ik gespreid over jaren aan het spelen ben, heb ik de Afrikaanse woestijncampagne achter de rug. Nu ben ik geland in Sicilië, bij Gela, en mijn peleton is het stadje aan het zuiveren van Italianen. Ik vecht het liefst met mijn M1 Garand, het beste geweer van WWII. Maar wanneer mijn munitie opgeraakt is,  raap ik Italiaanse wapens op. Dat geeft mij ook de mogelijkheid om carotten te trekken, want wanneer de laatste kogels van die vreemde machinegeweren op is, moet ik naar de achterhoede om Italiaanse munitie te gaan zoeken. Zo red ik mijn vel, haha...

Ach, de oorlog, die is verschrikkelijk, maar ik ben er gewend aan geraakt. Het eerste waaraan je met wennen is het oorverdovende geluid, het eeuwige geratel van machinegeweren, de explosies van kanonnen, het geschreeuw van stervenden en gewonden, het geknetter van geweervuur, het geblaf van onze bevelenschreeuwende sergeant. Ik ben blij dat we in Sicilië zijn geland. De woestijn is zo troosteloos, niets dan zand en af en toe een bunker, er is weinig afwisseling in het landschap. Nu zijn we in Italië, in het mooie, maar kapotgeschoten stadje Gela. Tijdens het vechten scharrel ik veel rond in gebouwen, om de architectuur te bewonderen, of om dingen te jatten die ik kan gebruiken. Onze sergeant zegt dat ik een klaploper ben. Ach ja, ik kan het niet ontkennen. Ik doe alleen maar het minimum dat hij mij expliciet beveelt, waar ik echt niet onderuit kan. Zo waren we eens geblokkeerd in een veroverde bunker. We werden versperd door een stalen deur. De sergeant beval mij om met een explosieve lading de deur op te blazen. Ik ben daar altijd bang van Want wanneer de lading begint te tikken, moet je je snel uit de voeten maken, of je blaast jezelf op. In Noord-Afrika ben ik ooit eens gewond geraakt door mijn eigen explosieven.

Wat ik denk over de vijand? Er bestaan slechts twee soorten vijanden: schietende vijanden en dode vijanden. het liefst heb ik dode vijanden, die zijn minder gevaarlijk en die kan je bestelen. Maar af en toe kijk ik eens naar de lijken van dode vijanden. Meestal liggen die in een onwerkelijke, verwrongen houding. Soms denk ik zelfs eens aan hun moeder. Ik herinner mij het lijk van een jonge Italiaanse soldaat, die ik in een bunker doodgeschoten had. Die keek zo met een nieuwsgierige, koude blik naar het betonnen plafond, alsof daar iets interessantste zien was. Wat zou zijn Mama voelen, als ze wist dat haar geliefde zoon hier zo koud naar het plafond ligt te staren?Maar dergelijke sentimentaliteit kan je je niet permitteren in de oorlog. Een gedode vijand is vooral een bron van nuttige voorwerpen, zoals wapens, sigaretten, munitie, schoenen. Sorry, dude, maar jij zou hetzelfde met mij doen. De Duitsers zijn harde soldaten, maar ze hebben diep in hun hart iets sentimenteels, zoals ik ze in de woestijn eens 'Lilly Marleen' hoorde zingen. In een veroverde Duitse bunker vond ik een hele reeks boeken, met de titel 'Mein Rosengarten'. Een veroverde bunker heeft iets griezeligs, dode vijanden liggen op de grond, het licht brandt nog, en hun maaltijd staat nog onaangeroerd op het bord. Een veroverde bunker heeft iets intiems, je voelt een zekere schroom om in die intimiteit binnen te dringen, er hangen foto 's van vijandelijke liefjes aan de betonnen wanden.

- (Someone shouting) Jones, move your f***ing ass and come over here! Are you waiting for the Holy Spirit or what?

- Yeah, Sarg, I 'm coming! (subdued voice) F***ing bastard, can you never leave me alone for a minute?