13-10-10

Muggenmelk

Een week of zo geleden zag ik de film The Mosquito Man, letterlijk vertaald De Muggenman. Het verhaal gaat over een gevangene die als proefkonijn gebruikt wordt in experimenten om een middel te vinden tegen een gevaarlijke muggenplaag. Hij ontsnapt echter en krijgt in de chaos daarvan een hoge dosis van een experimenteel anti-muggengeneesmiddel in zich. Hij krijgt groteske stuiptrekkingen en langzamerhand verandert zijn rechterarm in een vleugel. Later zien we hem veranderen in een reuzengrote mug. Ik kon niet meer van het lachen. Wat bedoeld was om angst aan te jagen -het is een horrorfilm- deed mij kronkelen van het lachen. Hoe komt dit? Omdat ik weet dat dit niet kan. Ik weet dat een man niet kan veranderen in een monsterachtige mug.

In plaats van angstwekkend te zijn, wordt het -laten we zeggen- amusant. Het monster doodt uiteraard een hele batterij teenagers -teenage slashing- en de ene golf na de andere domme politiemensen die hun pistolen op de gigantische mug leegschieten, hoewel van in het begin bekend is dat het monster daarvoor onkwetsbaar is. We zien de gory details van de reuzenmug die zijn angel in het gillende lichaam van zijn slachtoffer steekt en hun bloed opzuigt. Waarom genieten wij van bloed op het scherm? Ik weet het niet, men zou kunnen spreken van katharsis, een emotionele uitsorting in de zin van: gelukkig dat dit mij niet overkomt. Maar ik denk dat we ook de moed moeten hebben om een primitief sadisme toe te geven.  Met deze nuance: we genieten van geweld op diegenen die hoogmoedig, dom en naïef zijn. Tenminste zo is het bij mij. In teenie shlasher movies zijn het de slimmerikken die overleven, zij die zich bewust zijn van het absolute kwaad en het niet minimaliseren. In deze film zijn de politiemensen de dommeriken, omdat ze in drommen op het monster aflopen en hun pistolen erop leegschieten zonder schade aan te richten, en ntauurlijk afgeslacht worden. Want de held had reeds in het begin gezegd dat ze bazooka 's moeten gebruiken, maar niemand luistert.

Maar er is nog een andere verhaalsdraad die veel angstwekkender is. De vrouwelijke dokter, niet toevallig de geliefde van de held, is verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het anti-muggenserum. Tijdens de ontsnapping van de gevangene, wordt zij door hem gegijzeld, en zij krijgt net als hem een dosis daarvan -maar in mindere hoeveelheid- in zich. Ook zij dreigt nu in een mug te veranderen, maar zij behoudt haar menselijke vorm. Op sommige momenten dringt haar mug-zijn echter door en dan wordt het angstwekkend. Haar ogen worden rood en ze begint  mugmatig te hijgen en te zoemen. Tijdens het vrijen met haar geliefde zuigt ze het bloed uit de hals van haar minnaar -een duidelijke knipoog naar het vampierendom-. Ik vond dit enorm seksueel opwindend, die rode ogen en dat gehijg. Bram Stoker, de schrijver van Dracula, werd ervan beschuldigd dat hij pornografisch schreef. Inderdaad, de vrouwelijke vampierennimfen hebben iets seksueel opwindends. Ze appeleren aan onze fantasie, ons verlangen naar seksualiteit als iets puur-dierlijks, het vermengen van elkaars vlees en bloed. Zoals de rode ogen en het gezoem van die vrouw-mug die ons bloed opzuigt.

Iets wat gesuggereerd wordt is veel angstwekkender dan hetgene wat getoond wordt. De monsterachtige man-mug is lachwekkend, de suggestie dat onze geliefde in een mug zou kunnen veranderen is bloedstollend, haar rode ogen en haar gezoem-gehijg is maar het begin van de nachtmerrie....

09:29 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.