01-09-10

De Hebriden van Felix-Mendelssohn Bartholdy

Heeft het zin om te schrijven waarom ik uitgerekend dit hier breng? Neen, wat ik wil zeggen is dat sommige klassieke stukken in staat zijn om een kosmische straal te laten trillen. Ze laten iets oplichten van het "sublieme", een vergeten woord uit de schoonheidsleer, wat men zou kunnen omschrijven als datgene dat voorbij ligt aan wat beschrijfbaar is. Sommige werken uit de klassieke muziek kunnen mij, meer dan andere kunstvormen, in die staat van vervoering brengen.

Neem nu de Hebriden van Felix-Mendelssohn Bartholdy. Deze ouverture gaat over Schotse eilanden, en ik heb mij bij deze muziek altijd een bepaald beeld van rotsen en een woelige zee voorgesteld. Maar dit gaat verder: het gaat over bewegingen van de ziel, van de kosmos. Alleen grote componisten uit de (post)romantiek, en dan nog beperkt tot welbepaalde werken, kunnen die snaar eventjes in mij laten trillen. De rest is schoonheid tout court, maar niet het sublieme, zoals in hier, in de Hebdriden...

15:58 Gepost door Johnsatyricon | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.