Johnsatyricon

Mijn woede en angst tengevolge de gewelddadige overval op mijn lichaam en geld zijn stilaan aan het zakken. De zaken zijn zich aan het normaliseren. Om de problemen te vergeten heb ik mij hardnekkig geworpen op het herhalen van mijn Duits voor het examen. Het schriftelijk gedeelte is nu achter de rug. Nu ben ik een boek aan het herlezen, dat als basis voor het mondeling examen dient.

Geweld op je lichaam confronteert je met je lijf. Geweld is een inbreuk op de fysieke integriteit van je lichaam, het is een binnendringen in de intimiteit van je lichaamsgrenzen. Ik kan mij voorstellen dat voor een vrouw een verkrachting het ergste is wat ze kan meemaken.

Nu staat mijn lichaam en dat van de andere in het centrum van mijn belangstelling. Wat is mijn lichaam? Hoe ga ik met mijn lichaam om? Hoe beweeg ik mij in de sociale ruimte? Hoe zien anderen mijn lichaam?

Ik ben altijd in overdreven mate een geestelijk-cerebraal mens geweest. Mijn lichaam ervaarde ik als het voertuig van mijn "geest". De menswetenschappen en de politiek beschrijven de mens in termen van een "persoon" of een "subject". Het lijkt wel of ze het heben over gedesincarneerde geesten. Want het eerste wat men in de sociale ruimte ziet, zijn lichamen, die zich bewegen. Die lichamen zenden tekens uit, door middel van hun bewegingen, blikken, lichaamshoudingen. Die tekens kunnen verwarrend zijn, want men weet niet altijd wat ze betekenen. Ze kunnen beangstigend zijn, als verwerping of als vriendelijkheid worden geïnterpreteerd door het Ik.

Als slachtoffer van geweld ben ik nu uiteraard gefixeerd op tekens die op vijandigheid en bedreiging duiden. Mijn ogen scannen voortdurend de publieke ruimte op mogelijk gevaar en dreiging. Bv. kaalgeschoren mannen komen op mij over als een teken van agressiviteit. De rechte machohouding van veel allochtonen kan eveneens bedreigend overkomen. Hoe ze daar in troepjes staan op de hoeken van de straat, en minachtend hun sigaret wegwerpen. Hoe hun blikken alles screenen, hoe ze gsm-en, en je daarbij imagineert: "attaque-lui".

Dus ook wanneer vreemdelingen niets doen, maar in troepjes samenklitten en met hun blikken alles screenen, kan dit een gevoel van onveiligheid geven, als je je kwetsbaar vleot. Nu voel ik me kwetsbaar, maar ik kan me voorstellen dat oudere mensen hetzelfde voelen. Op het politiekantoor van Borgerhout hangt een affiche, die op dit fenomeen wijst.

Het onveiligheidsgevoel van de mensen minimaliseren en denigreren als inbeelding, als puur fantasie is een grove misdaad vanwege het links-politieke establisment. Want daarmee criminaliseer je de emoties van de mensen, beledig je ze, en oefen je een zeer geraffineerde vorm van geweld uit op zwakkere mensen. De cynische linkse intellectueel woont namelijk niet in buurten, waar je 's avonds kan overvallen worden, maar in groene gemeenten, waar er misschien maar ten hoogst een tiental allochtonen wonen.

Om te besluiten, de term 'lichaams-ik' vind ik een mooi woord om te omschrijven wat we in eerste instantie zijn, een lichaam, met emoties, en met zeer ambivalente, in elkaar verstrengelde liefde/haatgevoelens, zoals door de psychoanalytica Melanie Klein goed verwoord is. Wat we het 'Ik' noemen, het rationele denken, is pas in laatste instantie uit dit lichaams-Ik gegroeid. We mogen niet in de denkfout vallen -zoals de Verlichting doet- om die uitstulping van het Ik bovenop het lichaams-Ik als de essentie van de mens te beschouwen...

Gisteren was in Telefacts op VTM een reconstructie te zien van de laatste bloedige aanval van de Bende van Nijvel op de Delhaize van Aalst op 9 november 1985, waarbij 8 dodelijke slachtoffers vielen. De Bende van Nijvel zou naar verluidt 28 mensen vermoord hebben. 

Deze reconstructie van de laatste 30 uren van de Bende van Nijvel is een laatste poging van de onderzoekscel-Jumet onder leiding van Eddy Vos, om na 25 jaar na deze onopgehelderde feiten, nog nuttige tips bij de bevolking te los te krijgen. Delhaize looft nog steeds een beloning van 250.000 euro uit voor de gouden tip die tot de aanhouding van de daders zou kunnen leiden. De tijd dringt, want in 2015 verjaren deze feiten.

Er is al zoveel geschreven over de Bende van Nijvel, dat ik hier het hele verhaal niet ga vertellen. Het dossier telt trouwens 1 miljon bladzijden. Als je belangstelling hebt voor dit dossier, lees dan het recente boek van Guy Boutens. Ik heb trouwens zelf al veel over de Bende van Nijvel geschreven. Tik 'Bende van Nijvel' of 'Guy Boutens' in in het zoekvak van Google, rechtsbovenaan mijn blog.

Er is veel te doen geweest rond samenzweringstheorieën, als zou de Bende van Nijvel een poging geweest zijn om paniek in de bevolking te zaaien, en een rechts-authoritair regime in België te installeren. Of ook: de bevolking murw te slagen, waardoor ze de aangekondigde installatie van kruisaketten op Belgisch grondgebied zouden goedkeuren. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat er weinig bewijzen gevonden zijn, die deze complottheorieën staven. Of werd het onderzoek van hogerhand gesaboteerd, omdat bepaalde feiten niet aan het licht mochten komen? Maar dan zitten we weeral in een samenzweringstheorie.

Het maken van samenzweringstheorieën is een zeer menselijke eigenschap. Wanneer de mens geconfronteerd wordt met feiten die hij niet begrijpt, gaat hij fantaseren over duistere, onzichtbare machten achter de schermen. Dit gebeurde ook met de Joden in nazi-Duitsland. Geconfronteerd met de zware economische crisis van de jaren dertig, begonnen de Duitsers te fantaseren over een complot van de Joden, die tot doel zouden gehad hebben de wereld te veroveren, dat ze welbewust de economische crisis hadden veroorzaakt, etc.

Misschien waren de daders van de Bende van Nijvel gewoon sadistische psychopathen, die er plezier in schepten om mensen in koelen bloede te vermoorden, en paniek te zaaien onder de bevolking. Want de buit stond helemaal niet in verhouding tot het gebruikte extreme geweld.

Wat wel duidelijk is in de modus operandi, is het feit dat de daders blijkbaar een militaire of paramilitaire vorming hadden genoten. Het was in pure ommandostijl dat ze hun holdups uitvoerden.

De leider van de Bende was de zgn 'Reus', de killer, die de meeste doden op zijn geweten heeft. Toen de daders met hun Golf GTI van het parkeerterrein van de Delhaize van Aalst wegreden, stond de achterdeur van de auto naar omhoog. Agent Eddy Nevens loste drie schoten in de open auto. Waarschijnlijk werd de persoon achterin getroffen. Getuigen zagen later de Golf GTI met openstaande achterdeur op de E40 scheuren, en ze zagen slechts twee personen. Hetgeen doet vermoeden dat de derde, in het achterste gedeelte van de auto neerlag, dus door de kogels gewond of gedood was.

De 'comfort Zone' van de Bende van Nijvel was het Bois de la Houssière. Verschillende getuigen hebben de daders daar gezien. Waarschijnlijk hebben ze hun getroffen kameraad afgemaakt en daar begraven. Maar opgravingen hebben nog altijd niet het lijk van de reus teruggevonden. Wel werden in het kanaal verschillende voorwerpen teruggevonden, waardoor het mogelijk werd vroegere holdups, o.a. op wapenhandelaar Dekaize en de holdup op de Delhaizes van Overijse aan elkaar te linken.

Ach, ik denk niet dat het mysterie van de Bende van Nijvel ooit zal opgelost worden. Als men na 25 jaar niets gevonden heeft, dan zal het waaschijnlijk nu niet meer lukken.

Opvallend vindt ik wel het absolute stilzwijgen van de criminele wereld. Er heerst blijkbaar een soort maffieuze 'Omerta'. Bij meer gewone, minder gewelddadige criminelen gaat er ooit altijd wel iemand praten. Criminelen zijn een soort kleine zelfstandigen, die ook af te rekenen hebben met concurrenten en territoriumverdeling of 'marktaandelen'. Het is verleidelijk om bij  de politie te gaan klikken om een lastige concurrent uit te schakelen.

Dat dit niet gebeurd is, is voor mij een teken, dat de Bende van Nijvel geen 'gewone' criminelen waren, maar zeer gevaarlijke killers, waarvoor ook de kleine criminelen uiterst bang zijn. Stel dat zo 'n kleine crimineel gaat klikken, dan is zijn leven niet meer veilig. Je gaat uit puur lijfsbehoud geen daders aangeven, die 28 doden op hun geweten hebben.

Mijn hoop is erop gericht dat een crimineel op zijn sterfbed wroeging krijgt, en dat hij op zijn sterfben, in het aanschijn van de dood, essentiële informatie vrijgeeft. Een andere piste om alsnog dit drama op te lossen zie ik niet...

dfghfh

dfghfh

Totaal onverwacht heeft de Duitse Bondspresident Horst Köhler ontslag genomen. De Duitse president heeft enkel een representatieve functie, maar door zijn ontslag leidt Duitsland prestigeverlies, net op een moment dat er zoveel interne spanningen en problemen zijn in de Duitse politiek.

Aanleiding tot het ontslag van Köhler zijn de uitspraken die hij deed over de aanwezigheid van Duitse troepen in Afghanistan. Hij liet daarin uitschijnen dat de Duitse militaire aanwezigheid in dit conflictgebied mede tot doel heeft om de Duitse economische belangen te beschermen. Dit leidde tot een storm van protest in de media, waardoor de Duitse president zich blijkbaar gekwetst voelde.

Ik voelde ontroering toen Köhler op een persconferentie zijn ontslag aandiende, en wel met onmiddellijke ingang. Hij was eerlijk en het was duidelijke dat hij zich gekwetst en eenzaam voelde. Hij voelde zich niet voldoende gesteund door de Duitse politieke elite, vooral door Bondskanselier Merkel.

Köhler was een niet-politicus, hij was een voormalige bankier, die jarenlang directeur van het IMF geweest was. Hij had belangrijke internationale contacten, en was zeer beslagen in financiële thema 's. Net daarom steunde Merkel zijn kandidatuur.

De voormalige Duitse president was zeer geliefd bij de Duitse bevolking. Hij begaf zich graag onder het volk. Maar met de politieke klasse in Berlijn boterde het niet zo goed. Vermits hij geen politicus was, vermits hij niet over het politieke instinct beschikte, had hij het moeilijk om met de machtspolitici om te gaan. Het was alsof er een glazen muur stond tussen hem en de Berlijnse politici. Daardoor was hij niet zo goed in staat om het ambt van president te vervullen, waarvan één van de taken is: informele macht achter de schermen uitoefenen.

De aankondiging van Köhler dat hij onmiddellijk aftrad, kwam in Berlijn als een slag in het gezicht. Zowel Merkel als Westerwelle, Minister van buitenlandse Zaken, trachtten hem op zijn beslissing te doen terugkomen, maar Köhlers besluit stond vast.

Nu zit Duitsland met een belangrijk politiek probleem. Volgens de grondwet moet binnen de dertig dagen een nieuwe president verkozen worden. Dat het zo snel moet gaan, is natuurlijk een groot organisatorisch probleem. De president wordt verkozen door de Bundesversammlung, dit zijn de verenigde kamers van de Bundestag (het parlement dat rechtsreeks door de bevolking gekozen wordt) en de Bundesrat (het parlement waarin vertegenwoordigers zitten van de 16 deelstaten).

Politiek Berlijn zoekt nu naarstig naar geschikte kandidaten voor het ambt van Bondspresident. Het ziet ernaar uit dat men deze keer een ervaren politicus of politica zal naar voren schuiven. Eén van de namen die circuleren is Ursula von der Leyen (CDU), minister van Arbeid. Zij wordt geroemd als een zeer competent politica, een soort supervrouw, een rolmodel dat schijnbaar probleemloos haar zware job met haar gezin weet te combineren. Stel dat zij president wordt, dan wordt Duitsland door twee machtige vrouwen geregeerd, hetgeen een krachtig symbool zou zijn: het sterkste land van Europa en twee sterke vrouwen.

Het gaat al een hele tijd niet goed in de Duitse politiek. Sinds de verkiezingen van september 2009 heeft Duitsland een christendemocratisch-liberale, "zwartgele" regering (zwart=Union=CDU/CSU) en geel=FDP). Al van in het begin van deze regering waren er spanningen tussen Union en FDP. Vooral de flamboyante Westerwelle (FDP), minister van Buitenlandse Zaken, gooit regelmatig roet in het eten. Hij is berucht geworden met zijn laag-bij-de-grondse kritiek op de Harz-IV-steuntrekkers. Harz-IV is een soort combinatie van werklozensteun en bijstandsuitkering voor lage inkomens. Westerwelle zei dat ze zich wentelen in "laat-Romeinse decadentie", met andere woorden, dat ze profiteren van de staat, het belastinggeld van de hardwerkende Duitser.

Langs de andere kant hebben Westerwelle en zijn liberalen zich erbij moeten neerleggen dat er niet veel in huis zal komen van de beloofde belastingverlagingen, vermits overal in Europa het credo van besparingen en terugdringen van het overheidstekort weerklinkt. Veel meer dan een kleine belastingvermindering voor hoteliers hebben de liberalen niet in de wacht kunnen slepen.

De liberalen van de FDP willen de kerncentrales nog lange tijd open houden, maar de CDU-minster van Milieu, zegt in een interview met een weekblad dat hij voor sluiting van de kerncentrales is, waardoor hij een visje in de richting van de groenen werpt. Veel christendemocraten zouden liever de groenen in de coalitie opnemen, waardoor ze minder afhankelijk zouden zijn van de wispelturige, onbetrouwbare liberalen. Achter de schermen zijn er informele contacten tussen chrtistendemocraten en ecologisten.

Angela Merkel komt steeds meer onder vuur te liggen. Haar wordt verweten dat ze te traag, te aarzelend reageert op de grote Duitse en Europese uitdagingen. Vooral in verband met de Griekse schuldencrisis en de crisis van de euro. Veel Duitsers zien het dan weer niet zitten dat zij altijd moeten opdraaien voor de ongeremde spendeerdrift vande Zuid-Europese landen. Eigenlijk zouden veel Duitsers liever hun eigen Duitse mark terug hebben.

De eerste maanden van de zwartgele regering werden eigenlijk verlamd door de nakende deelstaatverkiezingen in Nordrhein-Westfalen in me 2010. Daardoor hield de regering-Merkel een low profile, durfde ze niet drote beslissingen te nemen, zeker geen grote besparingen aankondigen, uit angst om zich onpopulair te maken.
Maar wat Merkel vreesde, is realiteit geworden. Bij de deelstaatverkiezingen in Nordrhein-Westfalen, het meestbevolkte land van Duitsland, werden de christendemocraten zwaar afgestraft. Deze deelstaat werd geregeerd door CDU en FDP. Door de verkiezingsnederlaag van CDU, verliest de regering Merkel haar meerderheid in de Bondsraad, het parlement van de deelstaten. Daardoor kunnen belangrijke beslissingen geblokkeerd worden, vooral dan ingrijpende besparingen.

Daar bovenop komt dus het ontslag van de Duitse Bondspresident Horst Köhler. Binnen één maand moet er grondwettelijk een nieuwe president verkozen worden. Politiek Berlijn staat deze dagen dus onder stoom...